Afscheidsinterview met burgemeester Han van Midden

ROOSENDAAL - Na vijf jaar komt deze week een einde aan het burgemeesterschap van Han van Midden in Roosendaal. In De Kring staat een groots afscheid gepland. De voorbije vijf jaar waren roerig, maar bovenal mooi. Zo omschrijft Van Midden niet alleen zijn vijf jaar, maar ook zijn start.

“Het was een geweldig, warm begin. Ook hilarisch. In mijn eerste weekend hier bestelde ik een alcoholvrij biertje. Dat was not done, alcoholvrij bier is geen bier werd direct gezegd en ik kreeg een normaal biertje. Als ik terugdenk aan mijn beginperiode zie ik meteen mijn chauffeur Sjaak voor me. Wij hebben intens en heel fijn samengewerkt. Hij legde altijd een Brabantse lekkernij op de achterbank: zo vond ik asperges, lokaal speciaalbier, gedroogde worst, echt van alles. Heel lief en warm. Maar er waren ook minder leuke dingen, in mijn eerste weekend was er direct een ontruiming van de markt. Binnen een paar weken volgde een schietpartij op de Diamantdijk en een paar maanden later begon de covid-pandemie.

Als u terugdenkt aan de voorbije vijf jaar, wat heeft op u het meeste indruk gemaakt?

Ook daarin is onderscheid te maken in mooie momenten en minder mooie momenten. Eén van de dingen die veel indruk heeft gemaakt waren toch wel de vuurwerkrellen. Die duurden van november tot aan oud en nieuw. Daar hebben we echt genadeloos hard ingegrepen, maar wel op een goede manier. Met het afsluiten van hun wijken dacht ik eigenlijk dat ik verketterd zou worden, maar integendeel. Mensen droegen mij op handen, terwijl ik hun vrijheid juist beperkte. Mensen hadden eindelijk het gevoel dat er iets gebeurde. Zo was ik direct bereikbaar via Facebook Messenger; inwoners die hun eigen wijk niet in konden, appten mij via Messenger. Ik liet ze -via bemiddeling met de politie- alsnog binnen. Op dat soort momenten sta je continu aan en heb je ook echt het gevoel dat je een verschil kunt maken.

Een jaar later staken ze een school en een kinderdagverblijf in brand. Dat heeft mij zoveel indruk gemaakt. Als je terugdenkt aan vroeger en denkt aan een veilige plek, dan zien we toch allemaal onze oude school voor ons? Dat was moedwillig met één vuurwerkbom verwoest. Ik was daar en ik voelde mezelf ook weer even het kind van vroeger. Als je je dan bedenkt dat daar ook oorlogsvluchtelingen in de klas zitten, dat maakte diepe indruk. Vervolgens stapte ik buiten en stonden er acht cameraploegen klaar. Toen moest ik wel even schakelen.

Het was een harde tijd. U heeft veel harde maatregelen moeten nemen, zoals u zelf aangaf. Kreeg het thuisfront hier ook iets van mee?

“Ik hang het niet graag aan de grote klok, maar er zijn er in de Roosendaalse samenleving maar enkelen die weten welke rekening mijn gezin en ik de afgelopen jaren hebben betaald. Die is torenhoog, niet te onderschatten. De kinderen stelden vragen als er voor mijn huis gedemonstreerd werd in de coronaperiode. De buren stellen die vragen ook. En dat doen ze ook als er politiebussen in de straat staan of als er een nieuwe cameramast wordt geïnstalleerd die mij 24/7 volgt. Mijn kinderen vragen waarom ze de deur niet open mogen doen. Dat heeft heel veel impact. Er is zelfs een week geweest dat we uit voorzorg met het hele gezin in één kamer hebben geslapen. Als ouders hebben we tegen onze kinderen verteld dat we een week lang een feestje met z’n vieren gaan bouwen op één slaapkamer. We hebben ze natuurlijk niet verteld waarom. Dat was op een moment dat ons huis in een rechts-extremistische appgroep rondging om in brand te steken.
Dat is een kant die niet veel mensen kennen.”

Wat maakt het ambt zo mooi? Als we u zien, straalt u en doet u uw werk met passie.

“Het mooiste van mijn werk vind ik dat je er bent voor mensen. Dat is op meerdere vlakken uit te leggen. Dat kan op de mooie momenten zijn, maar ook op de lelijke momenten. Je staat er als bestuurder voor om beslissingen te nemen in het algemeen belang en je bent er voor de burgers. Niet alleen maar cheques in ontvangst nemen, lintjes doorknippen of onderscheidingen uitreiken. Ook tekst en uitleg geven over beslissingen, zoals recentelijk het AZC in Heerle. Het tweede deel van mijn functie is crisismanagement. Je bent er voor de crisis, als opperbevelhebber. Dan moet er altijd één iemand zijn die het hoofd koel houdt en beslissingen durft te nemen. Op de momenten dat je zo’n zware beslissing hebt genomen, moet je niet nadenken over eventuele consequenties als jouw beslissing verkeerd uitpakt. Dan word je gek. Als persoon sta ik het liefst tussen en onder de mensen, behalve in crisistijd. Dan sta ik er boven en verwacht ik dat iedereen naar mij luistert en doet wat ik zeg.”

U heeft vaak genoeg tussen en onder de mensen gestaan. Bijvoorbeeld bij de uitreiking van een koninklijke onderscheiding werd de decorandus emotioneel. U sloeg direct een vaderlijke arm om hem heen, terwijl hij zo’n dertig jaar ouder is.

“Een knuffel van de burgemeester is dan een mooie manier om de spanning te laten breken. Een andere aanwezige wilde graag met mij op de foto. Spontaan hing ik de ambtsketen direct bij haar om. Het is een mooie manier om het ambt toegankelijk te maken.”

En dan vertrekt u straks naar Curaçao. Een groter contrast is bijna niet denkbaar?

“Klopt, het zijn twee totaal verschillende werelden en ook mijn dagritme zal volledig anders zijn. Mijn vriendin en ik zijn nu net twee koolmeesjes, die om de beurt het nest verlaten om eten te verzamelen. Wij kiezen nu als gezin voor iets meer gezamenlijke rust. 

Zo was het de voorbije jaren mijn beurt. Nu de kans zich voordoet voor mijn partner om een functie te bekleden in de Cariben is het haar beurt. Ik wil de inwoners bedanken voor de steun. De vele leuke, mooie momenten die we hebben gehad. Of het nu tijdens carnaval was, een wandeling op straat of de sportieve momenten in de stad, zoals de Roparun en vele andere. Ik wil echt iedereen bedanken die mij heeft aangesproken in de stad. Ik heb hier zo’n vreselijk fijne tijd gehad. Ik ga de mensen hier missen, maar ze zitten voor eeuwig in mijn hart.”