Ewald Sieben: Reisgeluk

Zoals beloofd doe ik hierbij verslag van onze voor-het-eerst-sinds-jaren autotrip naar Spanje. De twaalf dagen brachten alles waarop ik gehoopt had. Mijn elektrisch autootje gedroeg zich voorbeeldig, de laadpunten acteerden als beloofd, de hotels waren wat je van Franse en Spaanse slaapplekken mag verwachten en mijn lichaam hield stand. 

Waar het eigenlijk om ging was de familie Manau. Jaime (92) en Magdalena (94) moest ik nog een keer zien. Vanaf mijn zesde waren zij het thuishonk van vele onvergetelijke disco-vakanties aan de Spaanse Costa’s en sindsdien zijn we geen vrienden maar familie. Het weerzien verliep dan ook met een lach en een traan. Mooiste moment was toen Jaime ons bij het afscheid geëmotioneerd beloofde aan te sterken zodat hij volgend jaar Nederland kan bezoeken. Schoonzoon Manel schudde op de achtergrond meewarig het hoofd om ons te behoeden voor al te hoge verwachtingen. Dat was niet nodig. Ik vond het al bewonderenswaardig dat een fragile 92-jarige nog plannen maakt, reëel of niet. 

Na het bereiken van ons doel was er tijd voor enig frivool vermaak. Met onze ingevlogen kinderen hebben we Barcelona een weekendje onveilig gemaakt en aansluitend werden we enkele dagen gastvrij ontvangen door een bevriend Roosendaals koppel dat in Roda de Barà een beschamend mooi vakantiehuis heeft op de rotsen in zee. Verder zijn ons dezelfde zaken opgevallen als tijdens eerdere auto-vakanties. Dat België zich belachelijk maakt met zijn tol-plannen, want het heeft nog steeds de slechtste wegen van West-Europa. Dat Franse en Spaanse restaurants prima zijn maar het tempo van uitserveren moeten matigen en dat er veel meer laadpunten moeten komen om verder van de hoofdwegen te kunnen afdwalen. 

Stiekem denken we alweer aan een nieuwe autotrip, want vergeleken met vliegen is autorijden toch het echte reizen, vooral als je de landelijke binnenwegen pakt.