Ewald Sieben: Benoemen

Het woord van de maand is zonder twijfel ‘benoemen’. We moeten alles benoemen. Die nieuwe eerlijkheid komt overgewaaid uit de Tweede Kamer. Jawel. Het waren geen gewone relschoppers die in Amsterdam op jodenjacht gingen. Geen Zweden of Canadezen en het was ook niet Jeroen-Pepijn uit Winterwijk. Nee, benoemen! Het waren Marokkaanse jongeren. 

Waarom gaf deze onverwachte open- en eerlijkheid uit Haagse monden me geen tevreden gevoel? Omdat het een waarheid was die toevallig goed in hun straatje van pas kwam? Waarschijnlijk. Het was helaas ook maar van zeer korte duur. Staatssecretaris Nora Achahbar (NSC) vertrok wegens ‘polariserende opmerkingen’ binnen de regering maar weigerde te benoemen van wie die kwamen en wat ze inhielden. Iets soortgelijks hebben we in Roosendaal aan de hand. Een wethouder stapt op omdat ze zich niet veilig voelt in het college, maar benoemt het probleem verder niet. Zelfs niet in een besloten ledenvergadering van haar eigen partij. Daarmee los je geen problemen op en geef je beschadigde mensen geen kans zich te verdedigen. Hetzelfde geldt voor al die ambtenaren die zich plots beklagen over een onveilig werkklimaat en onheus gedrag van bestuurders en collega’s op de werkvloer. Ik wed dat ze het niet gaan benoemen. Waarom? Ze weten zelf ook wel dat waar mensen werken conflicten, rangordes, vriendschappen en dus ook vijandschappen ontstaan. Dat los je niet op met klikgedrag maar met assertiviteit. 

Ik wens de onderzoekers veel sterkte die het Huis van Roosendaal weer werkbaar moeten maken. Zelfs als iedereen open en eerlijk gaat praten, is de oplossing ver weg. Een werkklimaat wordt gevormd door karakters en is niet met een reglement af te dwingen. Terwijl de wereld om ons heen verhardt, worden velen onder ons gevoeliger. Korte lontjes, lange tenen, geen incasseringsvermogen en depressies, ik benoem het maar. Maak daar maar eens een functionele eenheid van.