Koen Mol: ‘Het is af en toe op je bek gaan en weer doorgaan’

Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Koen Mol. 

 Beroepsfotograaf  mooi vak, hoe ben je erin gerold?

“Ik ben ongeveer elf jaar geleden voor mijzelf begonnen. Dat begon vanuit een hobby, en op dat moment pak je als startend ondernemer eigenlijk nog alles op. Ik werd begeleid door het starterscentrum in Roosendaal en daar heb ik in de beginjaren best wel wat aan gehad. Via hen heb ik ondersteuning gekregen van een coach. Hij had zelf helemaal niets met fotografie, maar hij hield mij een jaar lang allerlei spiegels voor. Zo moest ik van hem een keuze maken in het gebied waarin ik mijn geld wilde verdienen. Toen heb ik uiteindelijk gekozen voor bedrijfsfotografie.” 

Dat is nogal een niche markt. Hoe kom je zoal aan klanten?

“Ik heb ondervonden dat het toch wel ook om de gunfactor draait. Klanten krijg ik allemaal via-via. Ik maak geen reclame, adverteren doe ik niet. Van het een komt het ander. Dat balletje is mede gaan rollen door het starterscentrum. Maar het is denk ik ook een wisselwerking van geluk hebben, je voelsprieten aan hebben staan en je moet het natuurlijk allemaal zelf doen. Je moet alert zijn, dat is nog steeds en is een voorwaarde voor iedere ondernemer en dat gaat nooit meer over.”

Als kind altijd de ambitie gehad om fotograaf te worden?

“Nee joh! Ik ben eigenlijk van origine een automan, ik ben al heel mijn leven gek van auto’s. Dat komt ook van thuis uit, mijn vader werkte in de auto’s. Ik ben dan ook MBO autotechniek en IVA Driebegen gaan doen en heb zo’n dertien jaar in de aftersales van auto’s gewerkt. In die tijd was ik ook nog actief bij de roeiclub en kocht ik mijn camera. Tja, dan ga je foto’s maken. Op een gegeven moment zeiden steeds meer mensen om me heen dat ik daar maar meer mee moest gaan doen. In 2013 raakte ik mijn baan kwijt. En van daaruit ben ik met bijna niets begonnen. Ik gaf mijzelf een jaar om het te proberen. Goed, elf jaar verder zijn we er nog steeds en ben ik tevreden.”

Er zijn veel mensen die fotograferen. Wanneer wordt het dan professioneel?

“Het is heel dubbel eigenlijk. Je moet het kunstje onder de knie hebben, maar je moet ook ondernemer zijn. Je moet zien waar de behoeftes liggen. Het is je gezond verstand gebruiken. Maar ook af en toe op je bek gaan en weer doorgaan.”

Zijn er opdrachten waar je speciale herinneringen aan hebt? 

“Ja, ik heb wel een heel bijzondere klus gehad. Dat is een klant waar ik al heel lang voor werk. Dat bedrijf nam een bouwconstructiebedrijf over en via hen kwam ik in contact met Naturalis. Daar hebben ze echt heel specifieke bouwkundige aspecten ontworpen. Heel mooi ook. Daar mocht ik dan foto’s maken. Naturalis wilde de foto’s wel even zien. En toen ze mijn foto’s zagen, wilden ze die echt hebben. Uiteindelijk is er een boek uitgebracht met mijn foto’s van de nieuwbouw. Ik ben daar nog zo vaak nog geweest. Je zou zeggen dat er fotografen in de buurt zouden zitten maar ik reed iedere keer met een grote glimlach van Roosendaal naar Leiden.”

Zijn er ook klussen waar je ‘nee’ tegen zegt?

“Ik doe geen particuliere klussen. Opdrachten die ik echt niet leuk vind zijn dingen als portretfotografie, dat past niet bij mij.”

Als 1-pitter, heb je best een apart bestaan en moet je jezelf altijd altijd weer opladen, luk jou dat?

“Ja, heel eerlijk. Ik heb er een tijdje even geen zin meer in gehad. Het is namelijk niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het is echt niet zo dat ik met mijn koffertje naar buiten loop en de hele dag lekker alleen maar fotootjes maak. Je zit bijna dag en nacht achter de computer. Van mailtjes sturen, iedereen achter zijn broek aan zitten. Toen had ik vorig jaar echt geen zin meer. Ik ben toen met Cor Seijkens een rondje gaan fietsen. Dat is echt een goede vriend en als het even lastig is, heb ik toch contact met hem. Dat heeft me enorm geholpen en dat is het fijn dat je eens met iemand kan sparren. Dat geeft nieuwe energie!.”

Wat doe je zoal tussen de foto opdrachten door?

“Vroeger maakte ik mij in de rustige periodes wel druk. Dan zit je een beetje achter de computer of je ruimt het archief op. Ik moest echt van mijzelf werken, want iedereen is aan het werk. Tegenwoordig doe ik wat klusjes of ga ik een rondje fietsen. Er zijn genoeg mensen die mij overdag zien fietsen en daar iets van denken. Maar die mensen zien niet dat je dan weer tot laat op de avond achter de computer zit, terwijl zij lekker op de bank zitten en tv kijken. Ik pak meer tijd voor mezelf als het kan. In sommige periodes is het superdruk en kom je weer tijd tekort.”

Hoe kijk je naar AI in de fotografie?

“Ik maak al gebruik van Artificial Intelligence. Zo had ik laatst een opdracht bij de oplevering van een nieuwbouwproject. Daar moest ik foto’s maken, maar dat was natuurlijk voornamelijk zand. In de winter groeit er helemaal geen gras dus die heb ik erin gefotoshopt. Dat deed ik inderdaad aan de hand van AI. Maar ik lever dan ook wel de originele foto mee. Dan kunnen ze precies zien wat ik gedaan heb. Of het schuurt met de realiteit? Dat hoeft voor mij niet. Een foto moet mooi zijn en voornamelijk bruikbaar voor de klant. Dat is het belangrijkste.” 

Dan alweer onze laatste vraag. Met wie zou jij aan de keukentafel willen zitten?

“Dat is dan toch weer Cor Seijkens, dat is mijn vriend en mijn coach tegelijkertijd. Het is er een die luistert maar ook een kritisch antwoord geeft.”

Paspoort
Naam: Koen Mol
Leeftijd: 45 jaar
Partner: Annemieke Doomen(44)
Kinderen: Stijn (15) en Evelien (12)
Bedrijf: Koen Mol Fotografie
Hobby’s: Mijn werk is mijn hobby. Alleen als je op pad gaat voor een opdracht, dan is het pas werk, maar alles daarbuiten is hobby. Verder fietsen, roeien en wandelen. We zijn graag buiten bezig.