Frietboer Henk Snijders uit Sprundel zwaait na ruim 41 jaar af

SPRUNDEL - Wie nog een keertje wil genieten van de friet van Henk Snijders, moet snel zijn. Komende vrijdag staat de iconische frietbakker voor de laatste keer met zijn frietkar op de vertrouwde plek op het plein aan de Neerhof en houdt hij het na ruim 41 jaar voor gezien.

DOOR ADDO SPRANGERS

Het besluit om ooit frietboer te worden, is eigenlijk uit nood geboren, zo maakt de bijna 70-jarige Henk Snijders duidelijk. “Nadat ik in 1979 trouwde, bouwde ik een jaar later een huis. De rente stond toen heel hoog. Samen met twee broers werkte ik in Rotterdam als pijpfitter in de petrochemie, maar het werk in die branche droogde in die tijd een beetje op. Toen kwam ik op het idee om een mobile friettent in Sprundel te beginnen en deze te draaien op vrijdag, zaterdag en zondag. Toen het pijpfitterswerk weer wat aantrok, werkte ik op maandag, dinsdag en donderdag in Rotterdam. Een paar jaar later ben ik met een van mijn broers een verhuurbedrijf gestart voor het vooral particulier verhuren van tafels en stoelen voor feesten en partijen. Dat werd later uitgebreid met toiletwagens en tenten. Daar komt straks de frietwagen bij, want het bedrijf bestaat nog steeds. Helemáál stoppen met friet bakken doe ik voorlopig dus nog niet, ook al neem ik afscheid van mijn vaste standplaats in Sprundel. Nu we de winter ingaan vind ik dat ook niet zo erg. Het is na meer dan veertig jaar mooi geweest. Maar via het verhuurbedrijf blijf ik straks toch nog onder de mensen. Sociale contacten zijn belangrijk, die blijf ik onderhouden.”

Hij herinnert zich de start van zijn loopbaan als frietbakker nog als de dag van gisteren. “Een horecagroothandel die mij ook de snacks leverde, heeft er via een huurkoopconstructie voor gezorgd dat ik met een goede frietwagen kon beginnen. Het is dezelfde omgebouwde SRV-wagen die ik nu nog altijd heb. Mijn jongste dochter Nicole heeft mij altijd meegeholpen in de frietwagen. Al meer dan twintig jaar. Haar werk in de jeugdzorg heeft ze er zo op aangepast dat ze op vrijdag met mij in de frietkar kon staan. We zijn ook perfect op elkaar ingespeeld. Toen ik mijn standplaats kreeg toegewezen stonden hier welgeteld twee boerderijen. Later is het een pleintje geworden omringd door huizen. De sfeer is door de jaren heen echter niet veranderd. Het voelt altijd vertrouwd en is ook gezellig. Mensen maken ook graag even een praatje. Ach, Sprundel is ook een dorp, hè?’ Een dorp waar de Sprundelnaar in de voorbije decennia een vaste en trouwe klantenkring wist op te bouwen. “Mijn klanten ga ik straks zeker missen. Vroeger gaf ik altijd al gratis wat puntjes friet aan kinderen. Die kinderen van vroeger kwamen later ook weer met hun kinderen naar de frietkar. Als je als kind iets krijgt, maakt dat indruk. ‘Weet je nog dat ik een frikandel met mayonaise van jou heb gekregen?’ vroeg laatst één van mijn klanten nog aan mij. Mijn klanten zijn altijd heel trouw geweest, hoor. Wanneer ik even op vakantie was geweest, gingen ze niet naar een ander. Ze kwamen gewoon weer bij mij terug. ” Al heeft de kwaliteit van de friet van Henk Snijders daar ongetwijfeld ook iets mee te maken. Het geheim daarachter wil hij best verklappen: “Iedereen heeft het tegenwoordig over onverzadigde vetzuren, maar ik bak gewoon nog in vast vet. Dat zorgt nu eenmaal voor een lekkerder smaak.”