De familie achter ‘De Bolle Buiken’

Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Sandra, Arian, Rachel en Kelly Oostvogels van De Bolle Buiken

De familie Oostvogels uit Zundert staat met hun bedrijf ‘De Bolle Buiken’ al ruim twintig jaar middenin de horecawereld. Opgericht in 2003 met een enkele frietwagen, is het bedrijf vandaag de dag uitgegroeid tot een veelzijdige onderneming met meerdere frietwagens, cafetaria’s, cateringdiensten en een restaurant.

Hoe is de Bolle Buiken begonnen?

Arian: “Dat begon eigenlijk in 2003. Toen werd mijn broer 30 en die huurde een frietkar. Maar daar had hij nog een frietbakker voor nodig. Zelf zat ik regelmatig in de snackbar samen met mijn goede vriend Kees Oostvogels (geen familie, red.). Wij hadden al wel vaker grappend met elkaar gepraat over dat we samen een snackbar zouden beginnen. Dus wij zouden samen op die verjaardag in die frietkar gaan staan. Toen zeiden we wel: Dan moeten we ook een naam hebben. Al wrijvend over onze buiken ontstond toen eigenlijk als grap de naam ‘De Bolle Buiken’. Zo zijn we daar gaan bakken. Dat was een heel gezellige avond. De daaropvolgende week werden we meteen gebeld. ‘Wij hebben ook zo’n kar gehuurd, kunnen jullie ook niet bij ons komen staan?’ Toen zijn we gaan bakken bij vv Wernhout. Al snel zeiden we tegen elkaar: Kunnen we dan niet beter zelf zo’n kar kopen? Nou, dat hebben we gedaan.”

“Zo werd onze hobby een bedrijfje. En dat breidde steeds verder uit. Er kwamen nog meer karren bij. In 2005 hebben we de frietkar op de Markt in Zundert overgenomen. In 2011 namen we cafetaria de Champetter in Wernhout over. En we namen cateringbedrijf De Leeuwerik over. We zijn continu door blijven gaan.”

Maar een cateringbedrijf is toch heel anders dan een frietkar?

Arian: “Klopt, we gingen steeds meer doen. We deden feesten van A tot Z. Dus we regelden de aankleding, het eten erbij, de muziek en de DJ. We regelden het compleet voor mensen. Eén van de grootste dingen die we doen, is de cyclocross in Rucphen. Dat is altijd een hele uitdaging.”

Hoe groot was de impact van corona op het bedrijf?

Sandra: “Alles qua feesten en partijen ging natuurlijk achteruit. We bleven in die tijd wel open voor afhaal. Financieel was het beter geweest om dicht te gaan. Maar dat deden we niet. We bleven open voor ons personeel en onze klanten.”

Arian: “Het heeft natuurlijk ook wel dingen gebracht. Zo zijn we met onze cafetaria menu’s aan gaan bieden. En dat doen we nu nog steeds. Je kunt een frietje afhalen, maar ook een schnitzelmenu.”

Werk is jouw hobby, Arian. Maar is er dan wel tijd voor het gezin?

Rachel: “Het draait bij ons veel om werk ja, haha. Maar wat ik heel mooi vind, is dat we standaard maandag met z’n allen samen eten. Want mijn ouders hebben meerdere bedrijven, maar ze hebben altijd gezegd: ‘Eten doen we samen’.”

Met jullie komt de nieuwe generatie eraan, Kelly en Rachel. Hoe zijn jullie erin gerold?

Kelly: “Wij zijn echt al van jongs af aan betrokken. Toen we nog klein waren, stonden we al op de Trekkertrek met een ‘Bolle Buiken-shirt’ aan ijsjes te verkopen.

Rachel: “Dat vonden we echt hartstikke leuk. Later zijn we allebei gestart met op de zondagen meehelpen als bijbaan.”

Zijn jullie er dan altijd zeker van geweest dat jullie toekomst in het bedrijf ligt?

Kelly: “Ik heb wel getwijfeld tussen de horeca en de kappersopleiding. Die kappersopleiding ben ik ook gaan doen, maar dat duurde maar 1,5 jaar. Toen had ik wel door: Dit wordt het niet. Inmiddels werk ik al 9 jaar fulltime bij de Bolle Buiken.”

Rachel: “Ik heb social work gestudeerd aan Avans in Breda. Maar tijdens het stagelopen kwam ik erachter dat ik het eigenlijk leuker vond om in de cafetaria te staan. Op stage keek ik echt op de klok, terwijl ik op mijn werk veel gelukkiger was. En uiteindelijk moet je natuurlijk doen wat je leuk vindt. Dankzij mijn cursus leermeester kan ik in de cafetaria ook stagiaires begeleiden. Zo komen mijn vaardigheden uit mijn opleiding toch terug in mijn werk.”

Sandra, hoe is het als moeder om je kinderen te zien kiezen voor het ondernemerschap?

Sandra: “Voor mij hadden ze het niet hoeven doen. Zelf wilde ik nooit een eigen onderneming hebben. Ik zag bij mijn ouders al het gedoe dat daarbij komt kijken. Je bent nooit echt vrij. Daarom heb ik het de kinderen in eerste instantie ook afgeraden. Er zitten veel nadelen aan. Zo werk je in de horeca natuurlijk op de momenten dat een ander vrij is. Je leeft in een omgedraaide wereld.”

Rachel: “Daar heb ik ook wel over nagedacht. Maar ik weet van mezelf dat ik dingen toch slecht los kan laten. En als ik dan altijd bezig ben, dan kan ik dat beter voor mezelf doen dan voor een baas. Daar haal ik dan meer uitdaging uit.”

Arian, hoe is het om jouw dochters in het bedrijf te hebben?

“Ik ben heel trots op ze. Het geeft me voldoening dat ik het werk op zo’n manier beleefd heb, dat zij nu ook enthousiast zijn om het te doen. Inmiddels is Kees eruit gestapt en zonder mijn dochters had ik het bedrijf niet in stand kunnen houden. Dat was teveel geweest: De cafetaria’s in Zundert en Wernhout, het restaurant en de karren. Dan had ik keuzes moeten maken. En nu is het voor de meiden een kans om het ondernemerschap in te stappen. Het leuke van de meiden is dat zij verder willen. Zij bedenken heel veel om weer op te pakken en mee door te gaan. Dat geeft echt energie.”

Met wie zouden jullie aan de keukentafel willen zitten?

Arian: “Ik heb hier al over nagedacht. Ik zou graag eens met de bank aan tafel zitten. Dat mijn rente naar beneden moet, haha. Nee, even serieus: Ik zou wel eens met koning Willem-Alexander om tafel willen zitten. Zijn leven vind ik interessant. En ik ben benieuwd of hij weet hoe een leven als dat van ons eruit ziet”. Sandra vult aan: “Nog voordat ik dat hoorde van Arian, dacht ik zelf al aan Máxima. Met hetzelfde idee. Weten zij wel hoe onze levens eruit zien?”

Rachel: “Ik kies voor de eigenaren van de Zwarte Cross. Ik vind het heel boeiend hoe zij dat hebben opgezet.”

Kelly: “Met de burgemeester van de gemeente Zundert. Ik heb veel vrienden bij de KPJ’s, en zie hoe moeilijk het hen soms gemaakt wordt om iets te organiseren. Daar zou ik graag over willen praten.”

Naam:
Arian (55 jaar) en Sandra (52 jaar) Oostvogels
Drie dochters:
Kelly (28 jaar), Rachel (27 jaar) en Sharon (22)
Bedrijf:
De Bolle Buiken
Hobby’s:
Arian: “De schietsport is mijn hobby. En ik ben prins carnaval geweest en heb in de Raad van Elf gezeten. Ik hou wel van een feestje. En werken is ook mijn hobby, ik kan niet anders zeggen.” Sandra: “Ik doe gewoon graag gezellige dingen met vrienden. En ik hou ook van een feestje. Verder is de hond voor mij heel belangrijk.” Kelly: “Ik ga graag naar de trekkertrek. Dat kan niet altijd met het werk, maar het liefste ben ik er wel. En ik rij altijd mee met de Zwarte Cross. We bouwen 1 a 2 keer per week met de groep.” Rachel: “Ik houd erg van naar concerten gaan. En ik zit in de politiek voor de Zundertse VVD. Dat is een hobby waar veel tijd in gaat zitten.”