Annemieke uit Hoogerheide zet zich in voor kerkasiel Kampen

HOOGERHEIDE - Op 21 november 2024 opende de kerk De Open Hof in het Overijsselse Kampen vanuit warmhartigheid de deur voor de familie Babayants. Zij zijn van origine afkomstig uit Oezbekistan, maar twee kinderen zijn hier, in Nederland, geboren. De familie Babayants zit sinds die novemberdag in een kerkasiel en er wordt sindsdien 24 uur per dag, zeven dagen in de week, een dienst gehouden in de Kampense kerk. Het doel: voorkomen dat de familie Babayants teruggestuurd wordt naar Oezbekistan. Ook vanuit onze regio doen mensen mee aan dit kerkasiel, zoals Annemieke Janssens uit Hoogerheide. “Ik schaam me voor ons land, waar je te horen krijgt dat je niet iedereen kan binnenlaten. Maar wij zijn als land de fout in gegaan door deze mensen jaren op een uitspraak te laten wachten.”

Stel je eens voor dat je al elf jaar in Nederland woont, je jongste twee kinderen hier geboren zijn en de oudere kinderen uit je gezin amper tot geen herinneringen hebben aan het land waar zij geboren zijn, Oezbekistan. En dan krijg je te horen dat je terug moet naar het land van herkomst. Die boodschap kreeg de familie Babayants te horen van de Immigratie- en Naturalisatie Dienst (IND). Jarenlang wachtten zij op een besluit van de IND, iets wat binnen vijf jaar gedaan zou moeten zijn. Het werden er elf. Volgens dominee Kasper Jager van De Open Hof loopt de familie Babayants inmiddels groot gevaar om uitgezet te worden. “Vanuit die angst hebben zij op de deur van onze kerk geklopt. Door de familie is een (herhaalde) asielprocedure gevoerd, met uiteindelijk een recente negatieve beslissing. Deze procedures hebben uiteindelijk elf jaar geduurd. De vier kinderen zijn geworteld in Nederland. Uitzetting van dit gezin is een schrijnende situatie, zoals ook is onderbouwd in een BIC-rapport van de Rijksuniversiteit Groningen. Wij doen dan ook een beroep op de overheid om met ons in gesprek te gaan over een pardonregeling voor dit gezin, evenals voor gezinnen in vergelijkbaar situaties.”

Al meer dan 5.000 uur 

Voor nu zit de familie Babayants echter ‘veilig’ in het kerkasiel in Kampen, waar zij 24/7 verblijven en ‘veilig’ zijn zolang de kerkdienst gaande blijft. Volgens Annemieke zitten zij al meer dan 5.000 uur binnen in de kerk. “Het is een kerkasiel, waarbij zolang de dienst draait, ze niet opgepakt mogen worden. Samen met 310 voorgangers, 225 vrijwilligers en 90 muzikanten houden we deze speciale kerkdienst gaande. Onderling spreken we af wie er een dienst draait. Soms is het wel spannend of we mensen hebben voor een deel van de dienst, maar tot nog toe lukt het steeds.” 

Annemieke kwam in aanraking met het kerkasiel in Kampen via haar mentor en spirituaal Ruud Jellema. “Ik studeer theologie en ga bijvoorbeeld een keer per maand voor in Hoogerwaard. Ruud neemt mij als beginnend theoloog onder zijn hoede. Via hem raakte ik bekend met het kerkasiel en we zijn ook al samen voorgegaan tijdens de dienst. Een dienst duurt zo’n twee uur per voorganger, waarna iemand anders het overneemt.” Het bijzondere aan de dienst is dat deze dus al even lang duurt als dat de familie Babayants in het kerkasiel zit, dus meer dan 5.000 uur. “Er is een kaars die voortdurend brandt. De voorganger draagt de kaars na twee uur over aan de volgende voorganger. Drie keer per dag wordt de kaars vervangen. Het is een mooie manier om de dienst over te dragen, maar de aanleiding is dieptriest.”

Steun vanuit het hele land

Volgens Annemieke is zij lang niet de enige uit onze regio die zich inzet voor de familie. “De steun komt echt vanuit het hele land, van voorgangers en muzikanten tot mensen die naar de dienst komen. In De Open Hof hangt een landkaart met pinnetjes van mensen die geweest zijn. Er staan vief of vijf pinnetjes uit deze regio, waarvan ook eentje van Marie de Laater uit Halsteren, die elke keer meegaat. Maar mensen komen dus echt overal vandaan, van Maastricht tot de andere kant van het land.” 

Annemieke is ervan overtuigd dat ze iets kunnen betekenen voor de familie, al is het een moeilijke weg. “Kinderen zijn altijd het slachtoffer in zulke situaties. Deze kinderen zijn in Nederland geworteld, de familie spreekt gewoon Nederlands. Hoe blij waren we zelf na de bevrijding na de Tweede Wereldoorlog? Mensen gingen naar Canada op zoek naar een beter leven na jaren van oorlog. Maar als mensen dat nu doen, al dan niet voor financieel gewin, dan is het een probleem. Terwijl, als ze het werk doen, wat wij niet willen doen, het wel goed is. Elk verhaal heeft twee kanten, maar je kunt niet zomaar mensen terugsturen die hier geworteld zijn.”

Annemieke gaat door

Annemieke blijft zich dan ook inzetten voor de familie Babayants. Zelfs als zij eventueel zelf strafbaar zou worden, wat staat in de nieuwe Asielwetten die aangenomen zijn door de Tweede Kamer, maar nog in de Eerste Kamer behandeld worden. In deze wet staat dat illegaliteit strafbaar moet worden. Wie zonder geldige papieren in Nederland verblijft, is dan strafbaar, maar daarnaast riskeren mensen, die iemand zonder papieren helpen, ook om bestraft te worden. Dat geldt dan ook voor alle mensen die de familie Babayants helpen bij het kerkasiel, zoals Annemieke. “Ik ga door, zelfs als het strafbaar zou zijn. Deze mensen zitten gewoon ondergedoken. Het gaat niet om mij, maar om het feit dat zo’n kerkasiel überhaupt bestaat. Maar godzijdank, een woord dat ik eigenlijk nooit gebruik, maar hier wel op zijn plaats is, zijn er mensen die wel willen helpen, zelfs als ze strafbaar mochten worden. Deze mensen moeten niet weggestuurd worden, ze zijn hier al thuis.”