Nicole Maas-Ruijzenaars presenteert boek over verlies moeder aan corona

ZUNDERT - Toen Nicole Maas-Ruijzenaars in februari 2021 geheel onverwacht haar moeder Rita (59) verloor aan de gevolgen van corona, wist ze één ding zeker: het verhaal over deze periode mocht niet verloren gaan. Het resultaat is het aangrijpende boek ‘Mag ik je hand vasthouden? Mijn verlies in coronatijd’.

Ze schreef het vanuit haar eigen ervaringswereld, als rouwende dochter en moeder van drie jonge kinderen. Eerst in dagboekvorm, op aanraden van een arts. Later groeide het uit tot een volwaardig boek. In de aanloop naar de officiële boekpresentatie volgende week donderdag in Zundert vertelt ze over het persoonlijke verhaal achter de publicatie.

Haar 59-jarige moeder Rita - gezond, vitaal en geliefd medewerker van het Zundertse verzorgingshuis De Willaert - volgde alle coronaregels strikt op. Toch werd ze in december 2020 ziek en kon ze van de ene op de andere dag niet meer op haar benen staan. Binnen enkele dagen na de besmetting verslechterde haar toestand snel en volgde opname in het ziekenhuis, waar zij op de intensive care belandde. Hier raadde een arts Nicole aan om een dagboek bij te houden: in de hoop dat haar moeder, eenmaal wakker, kon teruglezen wat er gebeurd was. "Ze werd in slaap gebracht terwijl mijn broertje en ik aanwezig waren. Mijn vader mocht er echter niet bij zijn omdat ook hij door het coronavirus was getroffen. Dat moment heeft me enorm geraakt,” vertelt Nicole.

Die dagboeknotities bleken uiteindelijk het begin van iets groters. "Ik bleef schrijven: over haar herstel, de terugval, de hoop en de wanhoop. Maar ook over mijn eigen beleving thuis. Met drie kleine kinderen in lockdown, afstand van vrienden en familie, en de zorgen om mijn vader die zelf ook besmet was.” De ziekte van haar moeder en het onvoorspelbare verloop van corona hakten erin. Wat begon als verslaglegging, werd een weg naar verwerking. "Het schrijven van het boek heeft me geholpen bij mijn rouwproces en me ook veel veerkracht gegeven.” 

Het boek kent verschillende lagen en verhaallijnen, die Nicole met zorg in elkaar verweefde. Niet alleen beschrijft ze het medische proces, maar ook hoe het leven thuis doorging terwijl de wereld stilstond. "Ik was fysiek aanwezig bij mijn gezin, maar emotioneel vaak afwezig. Je bent een rouwende dochter en een rouwende moeder.” Het moment dat haar moeder uiteindelijk overleed, na anderhalve maand, kwam ondanks alles onverwacht hard binnen. "Ik had hoop. Tot het laatst. Die hoop was mijn houvast,” zegt Nicole. Zelfs op de dag dat ze opnieuw werd opgenomen op de intensive care - voor de derde keer - klampte Nicole zich vast aan het idee dat haar moeder het zou redden. "Tot ik hoorde dat haar overlevingskans minder dan vijf procent was. Toen viel het kwartje. Maar óók dat heeft even geduurd.”

De uitvaart vond plaats onder coronamaatregelen. Een traditionele knuffel of handdruk bleef uit: er werd gezwaaid of gebogen. "We zaten daar met koffiekoeken in onze mond, want dat hoorde bij mijn moeders Belgische afkomst. Mijn moeder is half-Belgisch, haar moeder is Belgische. En om ons heen stonden mensen met mondkapjes. Het was surrealistisch en afstandelijk. Maar de erehaag buiten, met witte rozen langs de weg, dat was hartverwarmend.”

Niet alleen greep het schrijven terug op haar eigen leven, ook haar professionele achtergrond in de kinder- en jeugdpsychiatrie kreeg een nieuwe wending. Na de dood van haar moeder volgde Nicole een tweeënhalfjarige opleiding tot rouw- en verliesbegeleider. In die hoedanigheid staat zij nu anderen bij. "Ik had van dichtbij ervaren wat verlies met je doet, welk gewicht het draagt. Ik wilde iets betekenen voor anderen in soortgelijke situaties.”

Het boek is inmiddels af en klaar voor presentatie. Hulp van redacteuren en van medisch personeel zorgde voor inhoudelijke en taalkundige accuratesse. Nicole liet het manuscript lezen aan haar vader die het met trots doornam. "Al had hij wel vier opbouwende puntjes,” lacht ze. "Zo van: ‘Is dit handig?’ En: ‘Wat vind je hiervan?’ Mijn broer vond het nog te pijnlijk om het nu al te lezen. En dat begrijp ik ook. Ieder verwerkt verlies op z’n eigen manier.”

Het boek vormt een eerbetoon aan haar moeder, maar is misschien nog wel meer een zichtbaar document voor haar kinderen. "Dat ik het mijzelf gegund heb om dit boek te schrijven is eigenlijk al wel een cadeautje. En ook dat ik mijn kinderen heb laten zien dat je, ook al heb je heel veel verdriet of pijn, een boek kunt schrijven. Als je iets echt wilt, dan lukt het je.”

Het boek ‘Mag ik je hand vasthouden? Mijn verlies in coronatijd’ van Nicole Maas-Ruijzenaars (ISBN: 978-90-835817-0-5) is te bestellen via www.ruisinhuis.nl/product/boek-mag-ik-je-hand-vasthouden/ en vanaf 10 oktober verkrijgbaar bij de Bruna in Zundert en bij DA Drogisterij Van Eekelen in Rijsbergen.