‘Ik gun mijn kinderen dezelfde kansen als ik heb gekregen’

ZUNDERT - Sinds eind mei heeft Zundert drie nieuwe wethouders: Jetske Bon, Maikel Voeten en Rick Zagers. Met een gemiddelde leeftijd van net boven de 31 jaar zorgt het nieuwe college voor een flinke dosis energie in het gemeentehuis. In de komende weken stellen zij zich voor. Deze week vertelt Maikel Voeten (ONPL) over zijn jeugd, motivatie en de plek in Zundert die voor hem bijzonder is.

Van de drie nieuwe wethouders is Maikel Voeten de oudste, hoewel hij met zijn 35 jaar nog wel even te gaan heeft tot zijn pensioen. Zijn leven begon in Breda. Heel lang bleef hij daar niet hangen. “Het is dat we in Zundert geen ziekenhuis hebben, anders was ik hier geboren. Ik ben hier opgegroeid en woon hier al bijna mijn hele leven. Alleen net na mijn studententijd woonde ik een tijdje in de Tilburgse Reeshof, omdat ik hier geen betaalbaar huis kon vinden. Ik moest best wennen, in de stad. Als ik tien minuten ging wandelen, kwam ik langs drie supermarkten. Dat was ik als plattelandsjongen uit Zundert helemaal niet gewend.”

Nu woont de boerenzoon - zijn ouders hadden een melkveebedrijf - in Klein-Zundert, samen met zijn vrouw Sanne, dochter Roos (5) en zoon Wout, die onlangs zijn eerste kaarsje mocht uitblazen. “Roos weet natuurlijk nog niet precies wat ik doe, maar ze begrijpt al wel dat ik met de burgemeester werk. Mijn gezin is mijn drijfveer. Ik doe dit omdat het ambt bij me past, maar ook omdat ik mijn kinderen dezelfde kansen gun als ik heb gekregen. Als wethouder kun je daaraan bijdragen.”

Zegeningen tellen

Zijn missie voor de komende jaren reikt wat verder dan de grenzen van zijn perceel. “Ik tel mijn zegeningen. Met mijn gezin woon ik in het huis dat mijn opa en oma vroeger hebben gebouwd voor onze familie. En ik besef dat ik in een bevoorrechte positie verkeer. Er zijn ook mensen die graag in Zundert willen wonen, maar dat niet kunnen. Daarom maak ik me hard voor meer betaalbare woningen in Zundert.”

Voeten werd geen wethouder door te solliciteren op een vacature op LinkedIn. Hij werd benaderd door ONPL en kwam zo in beeld. “Toen de partij nadacht over mensen die een wethoudersrol zouden kunnen vervullen, viel mijn naam. Fractievoorzitter Bart Verheyen stelde de vraag der vragen: of ik wethouder wilde worden. Ik heb daar vanzelfsprekend wel even over nagedacht, want het is een grote stap met veel verantwoordelijkheid. Maar uiteindelijk wist ik dat ik deze kans wilde pakken. Sanne stond er ook achter. Gelukkig doet ze dat nog steeds.”

Koers bepalen

De eerste weken bevielen hem goed. “Het is wel even wennen. Als wethouder heb je veel verantwoordelijkheid, maar je krijgt ook de kans om mee te bouwen aan de toekomst van Zundert. Je denkt mee over de koers van de gemeente en kunt echt iets betekenen voor de mensen die hier wonen.” Dat betekent ook dat hij vaker wordt aangesproken op straat. “Mensen weten nu wat je doet en spreken je sneller aan over onderwerpen die spelen in de gemeente. Dat vind ik juist mooi, want zo hoor je wat er leeft.” Ook in zijn nieuwe rol als spreker voelt hij zich steeds meer thuis. “Ik kan wel redelijk spontaan lullen en probeer in mijn verhalen ook altijd iets van humor te leggen.”

Een magische tijd

De foto bij dit verhaal is gemaakt op een plek waar hij bijzondere herinneringen aan heeft: waar vroeger de oude watermolen in Rijsbergen stond. “Rijsbergen is de verbinding tussen mijn thuisdorp Zundert en Breda, waar ik één dag heb gewoond. Maar het is meer dan dat. Mijn opa en oma woonden vroeger op deze plek, in zo’n oude boerderij met een bedstee en een grote haard. Er was ook een moestuin. Als kind voelde ik me hier helemaal thuis.” 

De plek heeft voor Voeten bovendien een extra betekenis gekregen door zijn huidige rol als wethouder. “Hier komt ook een deel van mijn portefeuille samen. Je kijkt vanaf hier uit over het buitengebied, ziet het water en in de verte ligt de kern van Rijsbergen met alle woningen. Het is een plek waar veel van de dingen waar ik me als wethouder mee bezighoud, samenkomen. Voor mij is het een magische plek.” 

Of hij nog vaak teruggaat naar de plek waar zijn grootouders woonden? “Nee, er wonen nu andere mensen. Het zou wat raar zijn om daar voor de deur te gaan staan mijmeren. Maar als ik in de buurt ben, loop ik er graag even langs.”