Aan de keukentafel met Frans Hazen en Imad El Khalfioui: ‘Ik ben historie, Imad is de toekomst’
Door: Sanne Brusselaars RubriekBERGEN OP ZOOM - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Frans Hazen en Imad El Khalfioui van Hotel De Draak in Bergen op Zoom.
Frans, je bent inmiddels meer dan veertig jaar verbonden aan Hotel De Draak. Hoe ben je hier terechtgekomen?
Frans Hazen: “Mijn band met dit hotel begon al in 1968, toen ik hier als leerling-kok rondliep. Ik wilde chef worden, maar de toenmalige eigenaar zei: ‘Frans, jij haalt je pensioen niet in de keuken. Jij moet naar de hogere hotelschool.’ Dat heb ik gedaan, in Den Haag. Daarna volgden militaire dienst, waar ik chef-hofmeester was bij de generale staf, en een managementfunctie in Nijmegen bij het Concert- en Congresgebouw De Vereeniging. Daar leerde ik leidinggeven en horeca-exploitatie op grote schaal. Maar de Draak bleef trekken. In 1984 kon ik samen met mijn vrouw Trix eigenaar worden. Toen had het hotel amper twee sterren en twaalf kamers die er niet uitzagen. Inmiddels staan we in de Michelin-gids en de Lekker Top 500. Dat is een wereld van verschil.”
Nu sta je samen met Imad aan het roer van het oudste hotel van Nederland, dat mogelijk zelfs het oudste van de Benelux is. Hoe voelt dat?
Frans: “Ja, klopt. Dat is eigenlijk vanzelf zo gegroeid. Ik ken Imad al heel lang. Toen hij veertien, vijftien was, stond hij ineens hier in de lobby van de Draak. Het was een project van school en hij kreeg mij als coach toegewezen. Ik zie het nog voor me: een klein mannetje met een bolle toet dat menukaarten en kostprijsberekeningen maakte alsof hij het al jaren deed. Ik kwam thuis en zei tegen mijn vrouw: dit wordt een goeie.”
Imad El Khalfioui: “Dat moment was bepalend. Vanaf toen wist ik zeker: dit is mijn wereld. Ik ben daarna naar de hotelschool gegaan, stages gedaan bij Oud Sluis, bij Hertog Jan in Brugge, waar we van twee naar drie sterren gingen, en zelfs in Shanghai tijdens de World Expo gewerkt. Daarna volgden jaren in de keuken en de bediening, ook als chef in een tapasbar en als F&B-manager in Oostende. Ik wilde alles leren: cocktails, fine dining, hotelmanagement. Op mijn 26e ben ik naar Colombia verhuisd om een eigen streetfoodbar te beginnen. Maar familie trok me terug naar Nederland. Toen kwam ik hier terecht, zes jaar geleden.”
Dus van Colombia terug naar Bergen op Zoom, dat is nogal een stap.
Imad: “Klopt. Colombia was fantastisch, maar het liep anders dan ik dacht. En je mist toch je familie. Mijn moeder herinnerde me eraan hoe fijn ik het hier had gehad. Via via kwam ik weer met Frans in contact. Binnen een kwartier was het geregeld: ik kon hier aan de slag.”
Frans: “Hij kwam in 2019 binnen als restaurantmanager van Hemingway, net voor corona. Hij stond meteen te knallen, en toen de coronacrisis uitbrak, bleef hij gewoon staan.”
Corona was een bizarre tijd, zeker in de hotellerie. Hoe hebben jullie dat ervaren?
Frans: “Een enorme uitdaging. Van de overheid mocht je niks. Maar waar anderen medewerkers naar huis stuurden, hebben wij gezegd: we ontslaan niemand. We gingen schilderen, poetsen, schuren. Van boven naar beneden. Het ging om de cohesie. Samen een hotelkamer schilderen is ook teambuilding. Het hield ons op de been.”
Imad: “Het was ook de periode waarin we echt samen plannen gingen maken. We besloten het restaurant te verhuizen en er een cocktail- en tapasbar van te maken. Eerst dachten we klein: een paar hapjes. Maar uiteindelijk werd het een volwaardig restaurantgedeelte. En Frans gaf me daarin de vrijheid. Van de inrichting tot de menukaart: hij zei gewoon, doe het maar.”
Frans, was het niet moeilijk om na decennia de touwtjes wat los te laten?
Frans: “Jawel, natuurlijk. Maar ik ben een boerenzoon, nuchter opgevoed. Het gaat niet om mij, maar om het bedrijf en de mensen. Mijn werk voelt niet als werk, maar als een passie. En passie gaat nooit met pensioen. Maar het dagelijkse chagrijn heb ik met plezier overgedragen aan Imad. Ik ben er nog wel. Ik zei altijd gekscherend dat ik negen werkdagen werkte, en nu werk ik er vijf. Kijk, ik ben historie, Imad is de toekomst. Dat is de kern.”
Imad: “En dat vertrouwen voel ik ook. Natuurlijk leer ik nog steeds van Frans. Soms stel ik expres een vraag waar ik het antwoord al op weet. Dan komt hij met een invalshoek waarvan ik denk: verdorie, die oude kerel heeft nog gelijk ook. Hij zit nog steeds bovenop de materie.”
Frans: “En dat vertrouwen geven is essentieel. Want als je als oudere generatie steeds op de rem trapt, zegt de jongere generatie op een dag: doe het lekker zelf. Dat moet je niet willen.”
Jullie hebben allebei al veel meegemaakt, zakelijk én persoonlijk. Welke momenten springen eruit?
Frans: “De financiële crisis rond 2000 was zwaar. Ik had net hotel De Gouden Leeuw gekocht. Een grote investering, inclusief asbestsanering. En toen kelderde de bezetting. Dat waren spannende maanden. Je laat dat niet merken aan je medewerkers, maar ’s avonds op de parking dacht ik wel eens: gaat dit lukken? Gelukkig stond de bank achter me, al zeiden ze ook: Frans, even geen nieuwe avonturen nu. En ja, ook persoonlijk waren er zware jaren: het overlijden van mijn dochter en daarna het overlijden van mijn tweelingbroer en zus in 2013. Die vielen samen met de eerste brand in de Residence in 2005 en de tweede in De Draak in 2013. Het thuisfront en het team van De Draak hielden me overeind. ”
Imad: “Voor mij was de verbouwing spannend. Iedereen zei: een cocktailbar in Bergen op Zoom, dat gaat nooit werken. Zelfs adviseurs vonden het een slecht idee. Maar ik geloofde erin. Het was een risico, zeker met vertragingen en tegenvallers. Toch is het een succes geworden: we draaien 8 à 9 keer het begrote resultaat. Dat geeft vertrouwen, maar het blijft ondernemen: er zijn altijd twijfels, altijd risico’s.”
Wat betekent ondernemen voor jullie?
Frans: “Ondernemen is uitdagend. Je wordt pas een goede ondernemer als je ook zwarte sneeuw hebt gezien, als je met je gezicht boven de afgrond hebt gehangen. Dan leer je relativeren en volhouden. Maar bovenal: ondernemen doe je samen. Het succes van De Draak is nooit van mij alleen geweest, maar van alle medewerkers die er hun schouders onder zetten.”
Imad: “De ruimte geven aan je medewerkers, en hun ook laten groeien. Ondernemen is ook lef hebben en blijven geloven in jezelf. Niet afwijken van het plan, maar volhouden. Wij bleven geloven in het concept van The Bar. Je moet niet te snel opgeven of je laten leiden door wat anderen vinden.”
Frans: “De lijn die je uitzet, moet je vasthouden. Hoogstens kun je een centimeter naar links of rechts bewegen, maar de grote koers blijft hetzelfde. Zo heb ik het altijd gedaan toen ik de zaak overnam, en dat doet Imad nu ook. Dat ís ondernemen.”
Jullie benadrukken ook steeds het belang van medewerkers.
Frans: “Absoluut. Ik heb nooit top-down geregeerd. Mijn deur staat altijd open. Het succes van De Draak staat op de schouders van alle mensen die hier werken, van stagiair tot chef. Toen ik het overnam, waren we een tweesterrenhotel. Nu zijn we een leerbedrijf van het jaar, hebben we topposities in gidsen en komen gasten uit binnen- en buitenland. Dat doe je samen. En daar ben ik trots op.”
Imad: “Iedereen die hier rondloopt, is ooit als stagiair of leerling begonnen. Sommigen zijn elders ervaring gaan opdoen en later teruggekeerd. Dat schept verbondenheid en houdt de neuzen dezelfde kant op. We werken ook samen met Curio: studenten krijgen hier les in het hotel in plaats van in een klaslokaal. Zo zien zij het vak direct in de praktijk en wij ontdekken wie talent heeft en kunnen hen coachen.”
Hoe kijk je dan naar de toekomst van Hotel De Draak?
Frans: “De regels rondom bedrijfsopvolging veranderen vanuit Den Haag. Daarom kijken we naar een opvolger, maar het moet een partij zijn die de historie bewaart én goed zorgt voor onze mensen. Private equity komt er niet in. Punt. Dat is voor mij een principe. Pas als alles honderd procent klopt, zet ik mijn handtekening. En daarin neem ik Imad volledig mee, hij is en blijft de general manager.”
Zou je het zelf willen kopen, Imad?
Imad (glimlacht): “Als ik de loterij zou winnen, zouden we morgen de handtekening zetten. Maar we kijken samen naar passende partijen. Ondertussen blijven we doorontwikkelen. Het restaurant willen we vernieuwen, met behoud van de ziel maar meer van deze tijd. En we dromen van een Michelinster. We staan al in de gids, in de Lekker Top 500, hebben 14,5 punten van Gault&Millau. Nu willen we doorpakken. Ook de kamers gaan we stap voor stap vernieuwen, zodat de kwaliteit van het restaurant en de bar doorgetrokken wordt.”
Wanneer is de uitslag van de Michelinster?
Imad: “Op 6 oktober, dus het is een spannende periode.”
Dat begrijp ik, fingers crossed. Dan moeten we helaas afsluiten, maar niet zonder de slotvraag. Met wie zouden jullie zelf aan de keukentafel willen zitten?
Frans: “Met Peter Wennink, de voormalige CEO van ASML. Ik zou willen weten hoe hij omgaat met een wereldwijd opererend bedrijf, hoe hij naar de toekomst kijkt. Daar kun je als hotelier óók van leren: de rol van technologie, politiek, concurrentie. Ondernemen gaat altijd verder dan je eigen branche.”
Imad: “Ik heb veel inspiratie gehaald uit het boek Unreasonable Hospitality van Will Guidara, de man achter Eleven Madison Park in New York. Hoe hij gastvrijheid en beleving naar een hoger plan tilt, vind ik enorm inspirerend. Dat is precies wat ik hier wil doen.”
Paspoorten
Naam: Imad El Khalfioui (34)
Functie: General Manager van Hotel De Draak
Woonplaats: Bergen op Zoom
Burgerlijke staat: Alleenstaand
Waar geniet je van in je vrije tijd? “Ik ga graag uiteten in een goed restaurant, maar ben ook een echt familiemens dus ik spendeer graag tijd met mijn familie.”
Naam: Frans Hazen (74)
Functie: Eigenaar van Hotel De Draak
Woonplaats: Bergen op Zoom
Burgerlijke staat: Getrouwd met Trix Hazen-Hoekstra
Kinderen: Drie dochters, Kirsten, Esther en Dagmar †
Waar geniet je van in je vrije tijd? “Het liefst lees ik een goed boek en geniet ik van een mooi glas wijn.”
