Veertig jaren werken bij Trappenfabriek Vermeulen

ETTEN-LEUR – Bij Vermeulen Trappenfabriek, die volgend jaar zijn zestig jarig bestaan viert, is het kennelijk goed werken. Begin deze maand werden tijdens een feestelijke receptie twee mannen vanwege hun veertig jarig jubileum in het zonnetje gezet. Hans Polke en Johan van Wijk mochten als jubilarissen hun gouden speldje in ontvangst nemen. Bredanaar Hans Polke (59) weet zich nog precies te herinneren hoe dat toen ging, veertig jaar geleden. Na de MAVO hield hij het voor gezien met studeren, hij ging liever werken. Naar aanleiding van zijn handgeschreven sollicitatie werd hij uitgenodigd voor een gesprek bij  Vermeulen Trappenfabriek. Hij werd aangenomen als administratief medewerker en startte op 25 juli 1977 zijn carrière. “Het ging van meet af aan heel goed” vertelt Polke “er was capaciteit te kort op kantoor, er was achterstand in de administratie. In het begin kreeg ik eenvoudige taken, dingen opruimen en zo maar de werkzaamheden ontwikkelden zich. Het werd zo druk dat er iemand nodig was voor de planning van de houten trappen, de contacten met de uitvoerders en de administratieve rompslomp daaromheen. Ik werd assistent bedrijfsleider.” Automatisering Polke had ook een fascinatie voor automatisering die toen nog in de kinderschoenen stond. “Ik was de tweede in Breda die een PC kocht. Je moest die zelf programmeren en ik ben mij daarin gaan verdiepen.” De directie vond dat wel interessant en hij mocht zijn eerste IBM voor het bedrijf aanschaffen. Zijn inbreng in de automatisering en de administratieve inrichting van het bedrijf leidde ertoe dat hij hoofd bedrijfsbureau werd en vervolgens adjunct directeur. Metaal Etten-Leurenaar Johan van Wijk (59) trad op 1 februari 1977 in dienst. Na zijn opleiding metaal bankbewerker aan de Don Bosco LTS solliciteerde hij en werd hij aangenomen bij het familiebedrijf Vermeulen. “Ik moest in het hout beginnen maar zou snel overgeplaatst worden naar de metaalafdeling.” Het duurde wat  langer maar na een half jaar vond hij zijn draai in de metalen trappen. “Ik was een CO2 lasser maar in de fabriek werd nog elektrisch gelast. Wil Vermeulen (van het familiebedrijf) wilde er niet aan maar toen hebben we een wedstrijdje gehouden en ging hij toch overstag. Vanaf die tijd zijn de CO2 apparaten geïntroduceerd en ging de capaciteit omhoog.” Maatjes Van Wijk ambieerde geen baan als leidinggevende. “Ze wilden mij voorman maken maar dat is niks voor mij. Ik bleef liever in de werkplaats.” Polke voegt daaraan toe: “Johan moet zijn eigen ding kunnen doen, maar met zijn ervaring wist hij door de jaren heen wel heel goede ideeën te produceren en adviezen te geven.” De mannen hebben heel veel tijd en energie gestoken in hun loopbaan en ‘hun’ bedrijf, tropenjaren noemen ze het. Ze weten met smaak te vertellen hoe dat vroeger allemaal ging. Van Wijk: “we werkten vaak tot ’s avonds laat en ook op zaterdag. Trappen plaatsen met de hand, maakte niet uit hoe lang het duurde, de klus moest geklaard worden al werd dat drie uur ’s nachts. Ook Polke dook na zijn werktijd vaak de fabriek in om een handje mee te helpen. “We hebben veel gelachen” zeggen ze beide. “Het was gezellig, maatjes onder elkaar.”