Leny Luijten-Baremans dankbaar voor koninklijke onderscheiding: ‘Ondanks mijn leeftijd voel ik me hartstikke fit’

ETTEN-LEUR - De meeste dagen in de week is de 81-jarige Leny Luijten-Baremans op het tennispark van Tennis- en Padelclub Etten-Leur te vinden. Al meer dan de helft van haar leven doet ze hier vrijwilligerswerk. Maar een koninklijke onderscheiding? Dat was een grote verrassing. “Ik ben er te bescheiden voor denk ik. Ik grapte zo vaak: zo’n lintje heb ik nog niet verdiend. Ik doe het werk gewoon graag.”


Haar man Christ ontving drie jaar voordat hij zestien jaar geleden overleed, al een lintje voor zijn inzet voor de tennisclub. “Ook ik deed in die periode zijdelings al van alles op de club. Ik tennis er alweer zo’n vijftig jaar, en zeker tweeënveertig jaar daarvan doe ik vrijwilligerswerk. Zelfs voor die tijd, toen anderen het terrein pachten, hielp ik mee met feesten. Ik ben vanzelf meer gaan doen. Ik vond dat leuk.”

Leny hoort voor anderen bij de club. Ze verzet er veel werk. “Ik veeg, dweil, maak de wc’s schoon, doe de tafels af, help achter de bar of sta in de keuken om broodjes te maken. Maar net wat er nodig is. Voor mij zijn veel dingen een kleine moeite. Ik zorg graag voor anderen. En het is gezellig op de club, ik heb genoeg aanspraak. Op vrijdagochtend tennis ik zelf met een groep dames. Ja, ik ben graag in beweging. Ondanks mijn leeftijd voel ik me hartstikke fit!” Leny is twee vaste ochtenden aanwezig als vrijwilliger. “Nou, dat worden meestal ook middagen,” geeft ze toe. “De zondag heb ik laten vallen als vaste dag, dan wil ik graag andere dingen doen. Toch val ik op die dag wel eens in als het nodig is.”
Ze hielp daarnaast drie jaar mee met de koffie en lunch tijdens OldStars, samen met haar collega Annie. “We deden samen boodschappen op dinsdagavond en verzorgden de lunch op woensdag en donderdag. Ja, dat waren heel veel lunches.”

Artrose, reuma en de dubbele longontsteking die ze in december opliep, houden haar niet tegen om aan de slag te blijven. “Ik werd nooit moe, echt niet. Tot vorig jaar heb ik ook mijn eigen tuin zelf onderhouden. Nu heb ik daar wel een tuinman voor, laat hem het zware werk maar doen.” Ook op de club probeert ze het zware werk vaker aan anderen over te laten. “Ik vraag aanwezige leden of ze zelf een nieuw krat bier willen pakken als de voorraad op is. Maar anders pak ik het steekwagentje voor de kratten, sleep een krat erop en gebruik mijn voeten om ze op hun plek te zetten. Ik vind overal een oplossing voor,” zegt ze lachend.

Op de dag dat ze haar lintje kreeg, kijkt Leny met plezier terug. “Mijn jongste dochter heeft geregeld dat ik die ochtend thuis was. Ze kwam me halen om naar een activiteit van mijn kleinzoon te gaan. Ineens ging de bel. Ik riep nog: dat komt niet uit! Toen ik opendeed, stond de burgemeester voor de deur, met de fanfare en een hele stoet aan familie en bekenden. Wel dertig tot vijfendertig man. We konden lekker in de tuin kletsen en samenzijn. Annie had de kannen koffie geregeld. En na die ochtend volgde een lunch op de club. Iedereen had geholpen met alles klaarzetten en versieren. Ik heb ze later nog getrakteerd op taart omdat ze dat gedaan hadden voor mij. Weet je hoeveel moeite Annie en Sjef hebben gedaan om de papieren van de aanvraag te regelen? Ze moesten ook nog bloemstukken, ballonnen en zo verstoppen. Ik kom vaak onaangekondigd op de club en kan in elk kastje! Ik wil iedereen die betrokken is geweest bij mijn onderscheiding bedanken vanuit de grond van mijn hart.” Het enige smetje op de dag was dat haar oudste dochter er niet bij kon zijn vanwege een vakantie in Japan. “Dat stond al geboekt. Zij zijn later op bezoek geweest om het lintje te bekijken.”

Voor Leny is er altijd wel iets te doen op de tennis- en padelclub. “We hebben een leuke groep vrijwilligers, mij maakt het niet uit met wie ik werk. Zolang het lukt, blijf ik zo actief bezig.”