Muzikaal afscheid van ‘nestor’ KSE, Kees Gobbens

ETTEN-LEUR - Hij staat niet graag in de belangstelling, toch ontkomt Kees Gobbens (66) er nu niet aan. Na 42 jaar neemt hij afscheid van ‘zijn’ KSE, de school waar hij begon als muziekdocent en doorgroeide naar decaan. “Ik heb het hier altijd naar mijn zin gehad, nog steeds. Tegelijkertijd kijk ik ook uit naar wat mijn pensioen gaat brengen.”

Kees Gobbens begon zijn eigen schoolcarrière ook op de KSE. “Ik heb er zelf vwo gestudeerd, toen we nog bij het klooster zaten. Ik zat in de eerste lichting die in het nieuwe gebouw op de huidige locatie terechtkwam. We hebben nog geholpen met de verhuizing”, vertelt hij met een glimlach. “Ik speelde al op jonge leeftijd muziek. In de vierde klas hebben we met een groepje Kliemaks opgericht, een straatorkest dat dit jaar 50 jaar bestaat. Er zijn nog vier originele bandleden bij, waaronder ikzelf.”

Na zijn vwo-diploma ging Kees naar het conservatorium om schoolmuziek te studeren. “Omdat ik uit een echte onderwijsfamilie kom, was de combinatie van muziek en onderwijs voor mij een logische keuze. Na mijn afstuderen in 1984 werkte ik net twee weken op meerdere scholen toen de KSE belde met de vraag of ik de muziekdocent kon vervangen. Ik heb geen moment getwijfeld en ben ook niet meer weggegaan.”

Op de scholengemeenschap kreeg Kees veel vrijheid om zijn vak vorm te geven. “Ik vind de kunstvakken en cultuur belangrijk voor de vorming van leerlingen. Muziek was geen examenvak toen ik begon met lesgeven, nu wel. Ik heb me daar hard voor gemaakt. Ook hebben we bonte avonden, orkesten en musicals opgezet. Vooral de jaren ’90 waren een fantastische tijd, met de KSE big band en de repetities op vrijdagmiddag. We zijn met de band nog op uitwisseling naar Ierland geweest.

Veel jongeren speelden in die tijd een blaasinstrument. Ik vind het jammer dat dat juist zo sterk veranderd is. Het is niet meer vanzelfsprekend om als kind op muziekles te zitten. Er is andere afleiding gekomen en je merkt dat leerlingen steeds meer dingen in één keer willen kunnen. Dat gaat niet met muziek. Dat is vooral oefenen, oefenen, oefenen en veel samen repeteren. Maar je leert zoveel meer van samen muziek spelen: kritiek geven en ontvangen, fouten maken, verantwoordelijkheid dragen, jezelf presenteren. Het zijn vaardigheden voor het leven. En het plezier dat muziek geeft, daar kan niets tegenop.”

Docent én decaan

Na negentien jaar als muziekdocent kreeg Kees de kans om decaan voor havo en vwo te worden. “Ik ging weliswaar minder muzieklessen geven, maar ik kreeg er net zoveel voor terug. Je staat in verbinding met het hoger onderwijs en je kunt veel doen voor de leerlingen. Gesprekken voeren, ze begeleiden en adviseren over hun keuze. Je kauwt niets voor, je maakt ze juist bewust van wat ze zelf willen.”

Ook voor docenten bleek Kees een mentor te zijn. “Omdat ik er het langste zit, zijn ze me als een ‘nestor’ gaan zien. Ook collega’s vroegen me regelmatig om raad. Die gesprekken, met zowel leerlingen als collega’s, ga ik zeker missen.”

Groots muzikaal afscheid

Zijn afscheid op de KSE heeft Kees al gehad. “We hebben het gevierd met een muzikale avond. Ongelofelijk. Oud-leerlingen, huidige leerlingen, collega’s, bandleden en vrienden waren er om een show te geven. Ik mocht vervolgens het podium op om te dirigeren, als een soort ‘Maestro’. Wat een verrassing. Ik voel me zo dankbaar voor dit eerbetoon. Het was een fantastische avond. Ik heb in al die jaren zoveel mensen lesgegeven. Er is zelfs een lokaal naar me vernoemd. Ze zullen me ondanks mijn pensioen nog wel terugzien. Zeker voor de einduitvoering van de vwo-6 leerlingen van komend schooljaar, die ik vanaf de vierde muziek heb gegeven. Zij baalden nog wel het meeste van mijn afscheid.”