Adrie en Annie stapten 60 jaar geleden in het huwelijksbootje: ‘Het is geven en nemen’
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenOUDENBOSCH - Op 4 november 1965 zijn Adrie Vermeulen (85) en Annie Bosman (84) met elkaar in het huwelijksbootje gestapt. Nu, zestig jaar later, is het huwelijk diamant geworden. Namens de gemeente werd het echtpaar hartelijk gefeliciteerd door locoburgemeester en tevens oud-buurman Patrick Schouw.
Adrie en Annie zijn rasechte Oudenbosschenaren en woonden hemelsbreed honderd meter van elkaar af. “Zij in de Stoofstraat en ik in de Fenkelstraat”, zegt Adrie. Ze kenden elkaar omdat Annie met een jongere zus van Adrie omging, maar verkering kregen ze op dansles bij Piet Uijtdewilligen.
Het huwelijksbootje voer om meerdere redenen later uit dan gedacht. “Aan de Kade stonden twee onbewoonbaar verklaarde woningen en daar konden we uiteindelijk een nieuw huis bouwen waar we nu, na zestig jaar, nog steeds wonen. Dus het centrum van Oudenbosch hebben we nooit verlaten, haha.” Het huwelijk heeft twee dochters en vier kleinkinderen voortgebracht. In januari wordt het eerste achterkleinkind verwacht.
Mud kolen
Voor haar trouwen heeft Annie verschillende baantjes gehad. “Vijf jaar in de winkel bij De Gruijter, vier jaar bij de Coop en nog een jaar bij de Hema in Etten-Leur”, somt ze op. De vader van Adrie was kolenboer en caféhouder van Hof van Holland. Op dertienjarige leeftijd liep Adrie al met zware kolenzakken te sjouwen om later het bedrijf over te nemen. “Bij veel klanten kwam ik aan de deur voor een halve of hele mud kolen. Twee zakken van vijftig kilogram was dan een mud.”
Naast kolen verkocht hij ook turf en flessengas. Met de opkomst van het aardgas en de sluiting van de mijnen had hij na verloop van tijd geen inkomstenbron meer. “De champignons kwamen in opgang en die ben ik gaan vervoeren. Eerst met een busje naar de veiling in Breda. Maar dat werd steeds meer. Ik kreeg er steeds meer routes bij in de hele omgeving en kocht een klein vrachtwagentje, daarna een grotere Scania. In totaal heb ik drie Scania’s gereden en in 2000 ben ik gestopt.” De plek waar vroeger de vrachtwagen stond is nu ingericht als slaapkamer. “Alles hebben we nu beneden.”
Brandweer
Naast zijn drukke werkzaamheden in zijn eenmansbedrijf was Adrie veertig jaar actief bij de vrijwillige brandweer. “We woonden dicht bij de kazerne en als de sirene ging, ben ik daar weleens in mijn onderbroek naartoe gerend”, lacht Adrie, waarna de ene na de andere anekdote volgt. Verder zingt hij al jarenlang bij het Mannenkoor en het Shantykoor. Annie hoort het allemaal zwijgend aan. “Hij was nooit thuis, en als hij thuis was dan ging het piep, piep, piep... en weg was hij weer”, verzucht ze op quasi-serieuze toon.
Omdat Annie zelf ook last van astma heeft, heeft ze voor meerdere astma-verenigingen vrijwilligerswerk gedaan. “We organiseerden leuke dingen voor de patiënten. Ik zat in de werkgroep, was bestuurslid en zei dat ik alles wilde doen, maar niet in het openbaar praten.” De astma-verenigingen zijn opgegaan in het Longfonds. “En daar zit ik nog steeds bij.”
Nieuw-Zeeland
Vakanties met de kinderen gingen eerst naar een bungalowtje in Zeeland, maar later trok vooral Oostenrijk hen aan. “Daar wilde ik best wonen”, merkt Adrie op. Veel familieleden van Adrie zijn in de vijftiger jaren geëmigreerd. Op zekere dag viel er een uitnodiging in de bus om de vijftigste verjaardag van een neef in Nieuw-Zeeland te komen vieren. “Daar hadden ze een familiereünie aan gekoppeld. We hadden nog nooit gevlogen, spraken geen Engels en kenden daar niemand, maar zijn toch gegaan en vier weken gebleven. Geen spijt van gehad, want een paar jaar later zijn we op uitnodiging voor de tweede keer gegaan en hebben we een grote rondreis door het land gemaakt. Dat was de vakantie van ons leven. Wát een prachtig land is dat.”
Gids
Adrie zit nooit stil. “Naar Nieuw-Zeeland had ik een foto van de Basiliek meegenomen en een uitdraai van onze stamboom. Op hun beurt wilden zij de Basiliek hier zien en leidde ik ze rond. Zodoende ben ik gids geworden, doe dat al 22 jaar en heb ik er een hele leuke hobby bij.” Annie zingt in twee dameskoren, maakt graag kaarten, leest veel en houdt de tuin bij. “En spelletjes met de kleinkinderen spelen vond ik ook altijd heel leuk.” Voor een select gezelschap hebben ze lekker gedineerd bij restaurant Lova in Hoeven.
“Och, zo’n huwelijk is geven en nemen. Echt wel. Daar zullen we verder maar niet over praten, maar het komt altijd weer goed”, lachen ze tot slot.
