Sjef (87) en Els (88) vieren diamanten huwelijk: ‘We zagen elkaar om de veertien dagen’

Door: Johan Wagenmakers 1 uur geleden Algemeen

OUD GASTEL - Op 2 augustus waren Sjef Theunissen (87) en Els Burm (88) zestig jaar met elkaar in de echt verbonden. Locoburgemeester Hans Wierikx kwam het nog steeds geheel zelfstandig wonende diamanten paar in de bloemetjes zetten en hen feliciteren met deze bijzondere mijlpaal.

Terwijl Els voor de koffie zorgt laat Sjef eerst het bezoek zijn allergrootste liefhebberij zien: het kweken van cactussen. Vol passie geeft hij tekst en uitleg bij de honderden soorten in diverse afmetingen die in de ruim bemeten kas staan.

Witte Pater

Sjef komt oorspronkelijk uit Maastricht en is de oudste uit een gezin met zeven kinderen. Els daarentegen is een Zeeuwse, geboren en getogen in Hulst en komt uit een gezin met negen kinderen.

Ze hebben elkaar op een niet alledaagse manier leren kennen. “Ik wilde vanwege die mooie pakken en doelstelling Witte Pater worden en zat op een seminarie. Na de watersnoodramp wilde mijn moeder ter plekke gaan kijken hoeveel leed dat met zich meegebracht had. Twee klassen boven mij zat een jongen die uit Hulst kwam. Dat bleek later een broer van Els te zijn. Mijn moeder schreef zijn familie een brief en fietste vanuit Maastricht naar Hulst. Zo is het contact met haar familie ontstaan”, vertelt Sjef.

Drie jaar later bij een tegenbezoek in Maastricht sloeg de vonk over. “Daar zagen we elkaar voor het eerst en ik was meteen verkocht.” Zijn studie aan het seminarie, die toch al niet zo vlotte, kwam op een laag pitje te staan en doofde tenslotte uit.

Verpleegster

Els zat intern op een verpleegstersopleiding in Eindhoven. “We schreven brieven en zagen elkaar om de veertien dagen. Maar een huwelijk zag ik nog niet zo zitten. Dat vond ik zo’n grote stap”, zegt ze. “Na mijn opleiding heb ik gewerkt in drie ziekenhuizen: Breda, Maastricht en Hulst. Het laatste jaar voor ons trouwen ben ik gestopt met werken.”

Pas na negen jaar verkering werd het huwelijk op 2 augustus 1966 voor de wet gesloten. “Na het seminarie ben ik Latijn en Grieks gaan studeren en na het behalen van mijn doctoraal zijn we op 31 december 1966 voor de kerk getrouwd. We komen allebei uit een zeer katholiek milieu en dat hield in die tijd in: wel getrouwd voor de wet, maar niet voor het bed”, lacht Sjef daarbij.

Kerkkoor

Sjef kreeg een aanstelling als leraar Klassieke Talen aan het Norbertus-lyceum in Roosendaal en bleef tot aan zijn vervroegd pensioen deze school trouw. Na een half jaartje op kamers gewoond te hebben, kwam er via het lyceum een woning in de Van Goghlaan beschikbaar. In 1970 is het echtpaar naar Oud Gastel verhuisd. “We fietsten door de omgeving om huizen te bekijken en kwamen bij een cactuskweker terecht. Bleek dat zijn huis te koop was.”

Het huwelijk heeft vier kinderen en zeven kleinkinderen voortgebracht. In hun nieuwe woonplaats waren ze al snel ingeburgerd en hadden veel contacten binnen de katholieke kerk. “Vijftig jaar ben ik lid van het kerkkoor geweest. Ik zong mee, was dirigente en speelde het orgel”, merkt Els op. Sjef is onder meer vice-voorzitter van het parochiebestuur geweest.

Burkina Faso

Naast het kweken van cactussen hield Sjef zich bezig met boekbinden. “Dat heb ik op het seminarie geleerd. Ik heb er heel veel ingebonden.” Zijn zwager, die de opleiding wel afgemaakt heeft, is missionaris in Burkina Faso geweest. Dankzij een bezoek aan dat land heeft Sjef in 1999 Stichting Help Burkina opgericht, een stichting die helpt om projecten te realiseren. “Pascaline hebben we daar ontmoet en die vrouw is bijna familie geworden. Wij zijn meerdere keren daar geweest. Nu ligt er een uitnodiging om in december het 25-jarig bestaan van de school te vieren.”

Cactuswereld

“Dankzij onze contacten in de cactuswereld zijn we op veel plekken in de wereld geweest. We hebben een vriendschap met een Duitse familie ten zuiden van München opgebouwd en zijn daar jaarlijks met onze kinderen naartoe gegaan. Maar ook vier keer naar een cactusvriend in Brazilië en nog een reis naar mijn broer in Canada”, zegt Els. “Ik heb nog vele reizen naar Rome voor de school en parochianen georganiseerd. Allemaal dus hele andere vakanties dan gebruikelijk”, vult Sjef aan.

“In het huwelijk kom je erachter dat sommige dingen wel bij elkaar passen en andere niet. De kunst is om elkaar daarbij vrij te laten”, meent Sjef. “We hebben aan negen jaar verkering een goede voorbereiding gehad en dan leer je elkaar toch al wel kennen”, vindt Els tot slot.