Lintje voor Kees Koevoets voor zijn vele uren bij visclub Geduld Vangt Vis: ‘Een complete verrassing’
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenHOEVEN - Vrijdag 24 april zijn in totaal acht personen uit onze gemeente verrast met een Koninklijke Onderscheiding. We zetten de gedecoreerden graag nog even in het zonnetje. Als derde in de rij Kees Koevoets (75) uit Hoeven. Hij is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau vanwege zijn vele vrijwilligerswerk bij Hengelsportvereniging Geduld Vangt Vis.
Kees is geboren in Bosschenhoofd en getrouwd met Helma Krijnen uit Zevenbergen. Samen hebben ze twee kinderen en drie kleinkinderen. Van zijn beroep was hij timmerman en meewerkend voorman. “Ik begeleidde ook de jeugd en heb tot mijn 35e jaar bij vier verschillende bazen gewerkt. Daarna ben ik voor mezelf begonnen. Mijn vrouw deed de administratie, daar was ik niet zo goed in.” Wegens gezondheidsproblemen is hij op 62-jarige leeftijd gestopt.
Vele uren
Het lintje is hem toegekomen vanwege zijn vele, vele uren die hij al bijna 48 jaar in Geduld Vangt Vis steekt. “Hoewel ik het niet van huis uit heb meegekregen ben ik al op jonge leeftijd gaan vissen. Ik ben graag buiten in de natuur.” Voorzitter is Kees nooit geweest, maar bestuurslid en penningmeester wel. Eerst zat hij zeven jaar in het jeugdbestuur en daarna in het ‘grote’ bestuur. Naast zijn bestuurstaken heeft Kees vele werkzaamheden verricht. “We maakten zelf een krantje dat elke twee maanden uitkwam en brachten we zelf rond. In totaal 200 stuks.” Verder hield hij zich bezig met de uitgifte van vispassen en het onderhouden van de visvijvers. “Ik maak visplateaus en beschoeiingen en zo kom je op mijn vakgebied.” De vereniging pacht al vanaf 1953 De Zandweel, een plas water aan het eind van de Hoevense Beemden. “Daar hebben we te maken met drie verschillende eigenaren: de gemeente gaat over het pad, Staatsbosbeheer over de vijver en het Waterschap over het water.” De contacten met deze instanties lopen via Kees.
Gezonde club
Kees organiseert viswedstrijden en adviseert bij het al of niet aanwerven van nieuwe leden. Uitstapjes voor de vereniging en senioren in de zorginstellingen én voor de jeugd regelt hij eveneens. Ook was hij lid van de wedstrijdcommissie. “Oh ja en tussendoor vang ikzelf ook nog weleens een vis haha.” De naam Geduld Vangt Vis klopt volgens hem niet helemaal. “Soms vang je wel iets en soms niet.” De vereniging is zo gezond als een vis. “We tellen maar liefst 1500 leden die uit alle windstreken komen.” Toch maakt Kees zich zorgen. “We hebben nog maar drie actieve bestuursleden die al op leeftijd zijn. Er is nog steeds geen opvolging. Daar is geen interesse voor. Dus langs deze weg doe ik graag nogmaals een oproep om alsjeblieft ons bestuur te komen versterken.”
Grootste vis
Op de bewuste vrijdag hadden Kees en Helma (zijn vrouw zat in het complot) zich chic aangekleed, want hun dochter had ze voor een etentje in een restaurant uitgenodigd. “Daar had ik een aanbouw gemaakt en daar wilde ze me voor bedanken. We zitten thuis te wachten tot ze ons op kwam halen en plots zie ik in de spiegeling van de ruit van de achterdeur een stoot met volk aankomen. De burgemeester belt aan en het eerste wat ik zei was: ‘Jullie gaan toch niet allemaal mee eten zeker,’” lacht hij. “Ik zag mensen van de vereniging, familie, kinderen, kleinkinderen en toen wist ik wel waar ze voor kwamen. De burgemeester lichtte toe waarom en ik kreeg het lintje opgespeld.” Dan mengt Helma zich in het gesprek. “Wat een leuke man is dat trouwens. We hebben zó gelachen. ‘Pas op dat ik je niet prik’, zei hij bij het opspelden. Waarop ik zei dat hij dan ook eens voelt hoe dat voor een vis is. En ’met het speldje heb je nu een grote vis gevangen,’ antwoordde Kees: de grootse vis die ik ooit gevangen heb, staat daar en dat is mijn vrouw… Onze dochter zei dat hij het lintje niet alleen gekregen heeft voor de visclub, maar zeker ook omdat hij altijd klaar staat voor anderen. Dat vonden wij zo mooi gezegd,” zegt Helma. “Het was een complete verrassing. Hier had ik niet op gerekend,” merkt Kees tot slot op.
