Lintje voor Jac Bastiaanse: ‘Iets voor anderen doen zat er altijd al in bij mij’
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenOUD GASTEL - Vrijdag 24 april zijn in totaal acht personen uit onze gemeente verrast met een Koninklijke Onderscheiding. We zetten de gedecoreerden graag nog even in het zonnetje. Als vijfde in de rij Jac Bastiaanse (70). Hij is benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau vanwege zijn grote inzet op cultureel en maatschappelijk gebied binnen de Gastelse gemeenschap.
Dat lintje was voor Jac niet nodig geweest. “Dat is geen valse bescheidenheid, maar is gewoon oprecht. Ik ben opgevoed met ‘doe maar normaal’. Iets voor anderen willen doen, zat er altijd al in bij me.”
Hij is een rasechte Gastelaar en geboren binnen een gezin met acht kinderen. Zijn oudere broer Piet zette hem op het spoor van onderwijzer en tot aan zijn pensionering was hij vrijwel uitsluitend werkzaam als leerkracht aan de Bernardusschool (later opgegaan in TaLente) in zijn eigen dorp.
Naast zijn werkzaamheden zette hij zich in voor diverse naschoolse activiteiten en fungeerde hij als coach voor startende leerkrachten. Zijn vrouw Els leerde hij kennen op de pabo tijdens een optreden van Urbanus. Samen hebben ze twee kinderen: Gijs en Hester.
Sport en cultuur
Al op jonge leeftijd is hij lid van voetbalvereniging SC Gastel geworden. “Daar is mijn vrijwilligerswerk begonnen. Op mijn 17e was ik jeugdleider en ging ik in de vakantie mee op voetbalkampen in Huijbergen. Dat heeft mij wel wat opgeleverd. Zo kon ik later gemakkelijk gym geven en had ik geen moeite met orde houden”, vertelt hij. Bij de club zat hij 12 jaar in het jeugdbestuur en de sportraad.
Bij heel veel andere maatschappelijk en culturele evenementen, stichtingen en instanties was en is Jac betrokken of betrokken geweest. Al 45 jaar is hij lid van volksmuziekgroep Smidje Verholen, waar hij de agenda beheert, afspraken maakt en alles regelt rondom de optredens. Hij verzorgde en regelde 18 jaar lang namens Stichting Bijzonder Activiteiten de intocht van Sint-Nicolaas. Hij was 25 jaar verbonden aan dweilband Wa d’un Getob en speelde zijn deuntje mee tijdens carnaval en vele plaatselijke evenementen. Hij was bedenker, schrijver en regisseur van het aan de opening van carnaval gekoppeld spektakel en zocht daar de geschikte spelers en deelnemende verenigingen bij.
Al 40 jaar is hij vrijwilliger bij Werkgroep Sport ’t Veerke en hij was 5 jaar lid en voorzitter van de vakjury Cultuurprijs Halderberge. En tot slot schreef en regisseerde hij vorig jaar bij 750 Gastel samen met Jan Derene het openluchtspektakel De Geest van de Toren. “Maar ik zat ook bij jongerenkoor Obioma, heb nog een ander kinderkoor overgenomen en stond mede aan de wieg van de politieke partij Werkgroep Oud Gastel Stampersgat”, vult hij aan. “Het is wel veel en ik heb inderdaad niet stilgezeten, haha. Maar het was en is geen straf om dit allemaal te doen. Ik heb een bepaald verantwoordelijkheidsgevoel en dan steek je je nek uit.”
Dagje uit
Het lintje kwam voor Jac als een complete verrassing. Die vrijdag had zoon Gijs geregeld dat ze met z’n viertjes een dagje uit gingen. “Dat hadden we nog tegoed. Hij had het eerst vastgelegd op donderdag, maar kon zogenaamd geen vrij van zijn werk krijgen en vroeg of het dan op vrijdag kon, wetende dat ik dan met de mannen altijd ga fietsen. Die heb ik afgebeld, maar ze wisten er achteraf gezien al van. Samen met Gijs zit ik in de keuken, terwijl Els en Hester boven waren. De bel gaat en ik word aangespoord om open te doen. Staat daar de burgemeester met een heel gevolg. Hij wilde binnenkomen, maar ik zei dat we weg moesten. Ik had totaal geen connectie met een lintje gelegd. Het kwartje viel niet meteen, het zat gewoon niet in mijn systeem, haha.”
“Nu ben ik dankbaar - ook met dit artikel - en er trots op dat mensen de moeite genomen hebben om het vele vrijwilligerswerk op waarde te schatten. Ik heb zelf altijd het initiatief gepakt en geen afwachtende houding aangenomen, want dan gebeurt er niets. Ik heb heel veel positieve reacties op het lintje gehad. Tegen de jongere generatie zou ik tot slot willen zeggen om je schouders ergens onder te zetten, want je krijgt er véél voor terug.”
