Lina van Sprundel-van Aken uit Stampersgat viert haar 100e verjaardag
Door: Johan Wagenmakers AlgemeenSTAMPERSGAT - Op zondag 13 september vierde mevrouw Lina van Sprundel-van Aken haar eeuwfeest. Hoewel de geboren Stampersgatse sinds enkele jaren in Woon- en Zorgcentrum Blankershof te Oud Gastel verblijft, was het haar wens om de levensboom in haar geboortedorp te plaatsen. “Stampersgat is Stampersgat en geen Gastel.” Burgemeester Anne Mulder gaf daar gaarne gehoor aan en kwam deze op maandag 14 september samen met haar planten. In Dorpshuis De Steiger was er daarop nog een gezellig samenzijn.
Op een zorgvuldig uitgekozen plaats op het kerkhof staat de door haar uitgekozen moseik al in de grond. De bijbehorende oorkonde doet ze vakkundig in een koker. “Oh jee, ik heb te weinig kracht om deze goed vast te draaien”, zegt ze. Daarop schieten enkele familieleden te hulp. Even later helpt ze de burgemeester fanatiek mee met het volgooien van het gat, waarbij het feit dat ze in een rolstoel zit geen belemmering is.
Even later, gezeten aan een lekker bakje koffie en een heerlijk stuk taart, laat ze zich ontvallen trots te zijn op het bereiken van deze gezegende leeftijd. “Daar zag het een paar maanden geleden niet naar uit. Tante Lina was erg ziek, maar is er wonderwel bovenop gekomen”, zeggen haar neef en nicht Pieter en Manon Vermolen. Omdat de eeuweling zelf geen kinderen heeft ontfermen zij zich grotendeels over hun tante. “Wij kwamen als kleine kinderen al over de vloer.”
Oudste
Lina van Aken zag het levenslicht op 13 september 1926 aan de toenmalige Gastelsedijk-Noord. “We woonden twee huizen voorbij de kerk.” Haar vader was Janus van Aken, die samen met twee broers een aannemers- en timmerbedrijf had. Ze is de oudste van acht kinderen, waarvan er nog zes in leven zijn. “Ze waren gisteren allemaal op mijn verjaardag.” Ze is getrouwd geweest met Theo van Sprundel, eveneens afkomstig uit Stampersgat. “Ik heb hem leren kennen toen ik 18 jaar was in de bakkerswinkel waar hij werkte.” Getrouwd zijn ze pas in 1961 toen ze al 35 jaar was. “Ik was de oudste thuis, moest ons ma meehelpen en had gewoon geen tijd. Ik heb maar een vriend gehad en we hebben ons altijd als hele brave mensen gedragen”, gniffelt ze.
Oorlog
Theo kwam min of meer door de oorlog in de bakkerij te werken. “Tijdens de Arbeitseinsatz moest hij naar Duitsland. Hij is eerst ondergedoken. Maar omdat hij brood ging bakken mocht hij blijven. Hij was een van de eerste mensen op Stampersgat met een motor waarmee hij het brood in de polder rondbracht”, merkt Pieter op. “Tante Lina wil zelf nooit iets over de oorlog vertellen, maar tijdens de beschieting van Stampersgat zat ze bij de buren, die een kruidenierswinkel hadden, in de schuilkelder. Nu jaren later woont ze met een van die buurmeisjes in Blankershof”, vult Manon aan.
Heksennaaister
Na het huwelijk hebben ze eerst jarenlang in haar ouderlijk huis gewoond. Maar ze hadden het oog laten vallen op een huis aan de Noordzeedijk. “Ze wilden per se dát huis hebben. Jaren later kwamen we er pas achter dat ze de vorige bewoners uitgekocht hadden en zelfs een ander huis voor ze hadden gekocht. Bijzonder hé”, vertelt Manon. Lina is coupeuse geweest. “Heel veel mensen zijn getrouwd in een door haar gemaakte jurk. Ze maakte daarbij gewoon het model na wat ze uitgekozen hadden”, aldus Manon.
Voor carnavalsvereniging De Meekrap heeft ze ook veel gedaan. Ze was ‘heksennaaister’ en maakte jarenlang de kleding voor de heks op de Weel. Ze woonden naast het oude Meekrapkot. “Als er iets nodig was dan kwamen ze naar ons. Ach, ik was een bezig bij, kon nooit nee zeggen en dan ben je nooit klaar”, merkt de eeuweling daarbij lachend op. Hoewel het echtpaar volgens Lina niet veel om vakantie gaf zijn ze wel een paar keer in Oostenrijk en Zwitserland geweest. “Ik was geen uitvlieger en ben graag thuis.”
Na een ongeluk had Theo geen reuk en smaak meer. “Dan had ik gekookt en vroeg of het lekker was. ‘Kan mij niet schelen’ antwoordde hij dan”, lacht ze. “Daar kon hij wel tegen. We hebben wel eens gekibbeld, maar nooit geen ruzie gehad.” In 2015 is Theo op 89-jarige leeftijd overleden. Tot haar grote spijt kan ze helaas niet veel meer. “Dat is het ergste. Ik heb veel last van zere vingers en daar is helaas niets aan te doen”, verzucht ze. Toch kijkt ze terug op een prachtig leven. “Het is opgeleefd hé en dat is eigenlijk wel jammer, maar we hebben allemaal een hele goeie thuis gehad.”
