Laatste rit voor OV-man Ben Kop in Moerdijkse Buurtbus

ZEVENBERGSCHEN HOEK - Daar sta je dan met je bos bloemen en een envelopje. Na de laatste rit. De volgende dag wordt Ben Kop 79 jaar en dan is het voorbij voor de vrijwilliger op de Buurtbos. Een opgelegde regel. Hoe fit je ook nog bent. Dan is het afgelopen op de Buurtbus.

Ben vertelt hoe de de laatste rit gegaan is. “Eigenlijk niet anders, dan de dagen van de afgelopen jaren. Ik heb het altijd met heel veel plezier gedaan. Zo ook de laatste dag. Dan is het ook leuk, dat er passagiers zijn, die nu niet mee reden, maar in het verleden veel met de Buurtbus meegingen en op de hoogte waren, dat dit mijn laatste rit zou zijn. En toch even naar de bus komen om ‘gedag’ te zeggen en je bedanken voor de gezellige ritten en zo meer. Dat is natuurlijk heel leuk. 

Ooit ben ik begonnen in Rotterdam bij de RTM. Het jaar dat ik op de grote bus ben gekomen was in het begin van dat jaar het stoom-trammetje naar Oostvoorne en Hellevoetsluis voor het laatst in bedrijf. Ik heb toen een jaar of tien op de grote bus gereden in Voorne en Putten.

En toen mijn directe chef plotseling overleed op 51-jarige leeftijd vond zijn baas, dat ik hem moest opvolgen. Een beetje opleiding gehad en toen in het leidinggevend management terechtgekomen in allerlei functies.

Dat was ook een tijd van veel reorganisaties, bedrijven werden samengevoegd. RTM was al eerder omgedoopt tot RET en ik ben geëindigd bij de streekvervoerder Connexxion. Ik had al vele collega’s van het toneel zien verdwijnen. En op een gegeven moment was het ook mijn beurt. In totaal heb ik 37 jaar bij dat bedrijf gezeten. Ik ben met 57½ in de VUT gegaan. Dat was de laatste ronde, dat dit nog kon. (Vervroegde Uittreding) Een soort pre-pensioen in die tijd.

Dan zit je thuis. Ik zou tegen mijn vrouw: ‘Ik wil voorlopig even helemaal niks. Even wennen en mocht ik me vervelen, dan weet ik dat er overal vrijwilligers worden gevraagd. In die tijd werd er aan de deur gebeld - ik was niet thuis - mijn vrouw deed open en stond er een mijnheer, die zei: Ik ben die en die van de BBA. Ik ben oud-collega van Ben, want ik heb regelmatig met hem te maken gehad. Wij willen hier een Buurtbus project gaan opstarten. Zou dat niks voor Ben zijn? Ja, zegt mijn vrouw, dat zeg je goed. Dat is niks voor Ben. Want zij wist, hoe ik erover dacht. Dat is toen niet door gegaan. Een jaar of twee daarna ben ik toch begonnen als chauffeur. Dat is nu 17 jaar geleden.

‘Het gaat hier er hier wat gemoedelijker aan toe’

Het verschil uit het verleden is dat het hier allemaal wat gemoedelijker aan toe gaat met de passagiers. Altijd gezellig en steeds een praatje. Ik woon in Moerdijk-dorp en dan kom je ook bewoners uit je eigen dorp tegen.

Er zijn van maandag t/m vrijdag elke dag vier ritten te rijden met een team aan chauffeurs. Een rooster per chauffeur van goed vier uurtjes per week. Dagelijks zijn er drie diensten. ’s Morgens drie slagen op en neer en dan nog een tussendienst en een laatste dienst van ieder vier slagen.”

Gelukkig ben ik nog elke maand op zaterdag bezig als vrijwilliger bij het Rotterdams Tram Museum. En tijdens de city-tours.”[n]