Hans en Kitty Urban blikken terug op zestig jaar samen

ZEVENBERGSCHEN HOEK - Voor de houtkachel prijkt een enorme bos met zestig rode rozen, die bruidegom Hans Urban aan zijn vrouw Kitty gaf. Voor de houtkachel staat een indrukwekkende bos van zestig rode rozen, het cadeau van Hans Urban aan zijn vrouw Kitty ter gelegenheid van hun diamanten huwelijk. Zestig jaar na hun trouwdag halen zij herinneringen op aan hun jeugd in Zevenbergschen Hoek, hun gezinsleven, verre reizen en de uitdagingen die zij samen overwonnen.

Hans Urban werd geboren in september 1946 in Duitsland, in het plaatsje Südenseeholz-Sörup. In 1954 verhuisde Hans naar Nederland vanwege zijn astma. “Ik had frisse zee- en buitenlucht nodig en kwam terecht bij een tante van mijn moeder in Zevenbergschen Hoek.” Kitty Koreman werd geboren in januari 1946 in Sancta Zevenbergen. Beiden brachten hun jeugd door in Zevenbergschen Hoek, waar ook hun liefdesverhaal begon. “De jongens- en meisjesschool waren toen nog gescheiden,” vertelt Kitty. “Ik zat bij de nonnen en we stopten briefjes door het hek naar elkaar. Als de nonnen het zagen, werden ze meteen afgepakt.” Hans glimlacht: “Ik was populair bij de meiden met mijn grote kuif en brommer.” “Ja, hij was heel knap,” beaamt Kitty lachend. In de winter gingen we schaatsen met een hele groep. Hans zakte door het ijs en ik heb hem eruit gehaald. Op de brommer verkleumd terug naar huis. Mijn broek stond letterlijk rechtop van de vorst, ik moest kleding van mijn schoonvader aan.”

De trouwdag

In het oude gemeentehuis: “Om tien uur ’s ochtends trouwden we via zijkant, want de voorkant kostte 25 gulden extra,” vertelt Hans lachend. Daarna de kerkelijke inzegening in de Katholieke kerk van het dorp. Hans was toen negentien jaar, Kitty twintig. “De hele familie was erbij. We zijn echte familiemensen.” Het feest vond plaats in café De Corner, met een grote feestzaal. Tussendoor reed het bruidspaar naar Breda voor foto’s in het Valkenbergpark, nadien terug naar Zevenbergschen Hoek voor receptie en diner. Een jaar later werd dochter Brigitte geboren “Ik was een jonge vader van twintig achter een kinderwagen.” Daarna werd zoon Alexander geboren.

Een werkzaam leven 

Via schildersbedrijf Melisse in Zevenbergschen Hoek naar een schildersbedrijf in Rotterdam. “We waren net getrouwd en huurden een arbeidershuisje van de Domeinen aan de Lapdijk bij De Gouden Leeuw in de Bredase Polderdijk.” Tijdens het schilderen ging het mis; “De leuning van de steiger brak af en ik viel tien meter naar beneden. Ik moest opnieuw leren lopen.” Drie jaar lang was Hans thuis vanwege operaties en revalidaties. Via omscholing werd hij vertegenwoordiger bij Simonis Verf. “Daar heb ik uiteindelijk dertig jaar gewerkt. Ik kreeg de kans om allerlei diploma’s te halen. Inmiddels ben ik al 15 jaar met pensioen.” Kitty werkte eerst op kantoor, maar stopte toen de kinderen kwamen. Later werkte ze 35 jaar als peuterleidster. “Brigitte naar de kleuterschool en Alexander kon gewoon mee naar de peuterspeelzaal. Hier kennen veel mensen me nog steeds als juf Kitty.”

Vakanties en wintersport

Met de kinderen ging het gezin vaak naar zee: Scharendijke, Rockanje en de Julianahoeve in Renesse waren favoriete bestemmingen. Later volgden vakanties naar Spanje. Uiteindelijk werd Griekenland hun grote liefde. In de winter trok het stel jarenlang met familie en vrienden naar Abtenau in Oostenrijk. “Dat hebben we 35 jaar gedaan. Vorig jaar hebben we voor het laatst geskied, maar we gaan nog steeds mee.”

Hobby’s

Hans kijkt bewonderend naar zijn vrouw. “Mijn vrouw is tachtig, maar heeft de energie van iemand van vijftig. Ze tennist, wandelt, helpt bij bingomiddagen en is vrijwilligster bij verzorgingshuis Sint Martinus in Zevenbergschen Hoek. Soms moet ik haar echt afremmen. ”Ze loopt diverse collectes en zingt in het koor Cantzoni. “Zolang ik het nog kan, blijf ik actief. Ik ben een heel trouw lid, vanaf het begin” lacht Kitty. Zelf heeft Hans het lichamelijk zwaarder gekregen sinds corona. “Mijn schildklier is verwijderd en sindsdien ben ik sneller moe en soms wat gefrustreerd. Maar ik voel me nog te jong voor de biljart- en kaartclub en ik ga zeker niet achter een rollator lopen.” Hij houdt zich bezig met zijn vogelvolière in de tuin.[n]