100 jaar levenswijsheid: Lies Triesscheijn-Vijverberg blijft zichzelf

ZEVENBERGEN – Honderd kaarsjes uitblazen is maar weinigen gegeven. Voor Lies Triesscheijn-Vijverberg werd het een dag vol warmte, herinneringen en vooral veel familie. In Woonzorgcentrum De Zeven Schakels vierde zij haar honderdste verjaardag, omringd door haar zussen, kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ook loco-burgemeester Pauline Joosten kwam persoonlijk langs om de eeuwelinge namens de gemeente Moerdijk te feliciteren.

DOOR TOM RIETVELD 

De feestzaal was feestelijk aangekleed met grote gouden ballonnen die haar bijzondere leeftijd markeerden. Op de groepsfoto straalt een trotse familie om haar heen. Vier generaties kwamen bijeen om stil te staan bij een leven dat vrijwel de complete twintigste eeuw en een kwart van de eenentwintigste eeuw omvat.

Bij de ontvangst door de loco-burgemeester werd Lies toegesproken als iemand die een indrukwekkende tijdspanne heeft meegemaakt. Van de crisisjaren en de Tweede Wereldoorlog tot de komst van televisie, computers, internet en kunstmatige intelligentie. Zelf relativeert ze dat met een glimlach.

“Ik heb het altijd naar mijn zin gehad. Het is niet te geloven dat ik zo lang geleefd heb.”

Wie met haar praat, merkt direct dat haar geheugen nog verrassend scherp is. Namen, gebeurtenissen en anekdotes rollen moeiteloos over haar lippen. Regelmatig onderbreekt ze het gesprek met een gedicht of een versje dat ze nog uit haar jeugd kent.

Vooruitstrevende vrouw

Lies groeide op in een groot gezin met negen kinderen. Muziek speelde thuis een belangrijke rol. Er werd veel gezongen en verschillende broers en zussen ontwikkelden zich muzikaal. Zelf speelde ze piano, al zegt ze daar bescheiden over: “Ik speelde wel, maar het is nooit een talent geworden.”

Toch was muziek altijd een verbindende factor binnen de familie. Ook tijdens haar verjaardagsfeest werd volop gezongen.

Opvallend is hoe vooruitstrevend Lies altijd is geweest. In een tijd waarin veel vrouwen na hun huwelijk thuisbleven, besloot zij juist haar eigen weg te kiezen.

“Ik zei tegen mijn man: ik ga werken. Zijn antwoord was eenvoudig: ‘Als ik er maar geen last van heb en het eten om zes uur op tafel staat.’”

Dat weerhield haar niet. Ze haalde meerdere diploma’s, begon als tussenpersoon in de verzekeringswereld en startte uiteindelijk haar eigen verzekeringskantoor. Tot haar zeventigste bleef ze actief. Klanten konden altijd op haar rekenen. “Bij mij konden ze zelfs op zondag terecht. Ik zorgde goed voor mijn klanten.” Volgens haar bestond het werk niet uit polissen verkopen, maar uit mensen helpen. 

De familie centraal

Ondanks haar werk bleef haar gezin altijd het belangrijkste. “De kinderen krijgen, dat zijn de hoogtepunten van mijn leven.” Samen met haar man kreeg ze twee zoons kort na elkaar. Negen jaar later volgde onverwacht nog een derde zoon. Die jongste groeide op met twee oudere broers die zich als extra vaders over hem ontfermden. “Hij zei altijd dat hij drie vaders had.”

Ook na het overlijden van haar man in 2004 bleef de familie haar grote steun. Tijdens de verjaardag spraken de kinderen zichtbaar met veel liefde over hun moeder. Eén van hen vertelde lachend hoe Lies al in de jaren zeventig iedereen uitnodigde haar gewoon bij haar voornaam aan te spreken. “Ik heet gewoon Lies.” Afstand houdt ze niet van.

Nog volop meedoen

Sinds drie jaar woont Lies in De Zeven Schakels. De overstap naar het woonzorgcentrum maakte ze bewust. “Je moet verstandig zijn,” zegt ze daar zelf over.

Ze geniet er van de gezamenlijke maaltijden en doet graag mee aan activiteiten. Vooral bloemschikken slaat ze zelden over. De bloemstukken krijgen daarna een mooi plekje op haar kamer.

Ook met moderne techniek bleef ze altijd meegaan. Tijdens haar loopbaan werkte ze al vroeg met elektrische typemachines en behoorde ze tot de eerste gebruikers van een Apple-computer.

Aan het einde van het gesprek kijkt ze tevreden om zich heen. “Ik heb een prachtige familie. Wat wil een mens nog meer?”[n]