Lies Homan ontving Koninklijke onderscheiding: ‘Fijn dat er ook aandacht is voor mantelzorgers’

ZEVENBERGEN – Ze dacht dat ze boven bij haar schoondochter een kop koffie ging drinken. Even gezellig bijpraten. Ondertussen stroomde beneden het huis vol met familie, vrienden en bekenden. Toen Lies Homan nietsvermoedend de trap af liep, keek ze recht in het gezicht van burgemeester Aart-Jan Moerkerke. Even dacht ze nog: ‘Wat doet de burgemeester hier?’ Pas toen de schuifdeur openging en iedereen begon te applaudisseren, besefte ze dat het om haar ging.

Voor haar jarenlange, belangeloze inzet als mantelzorger werd Lies Homan benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Indrukwekkend levensverhaal.

Een verhaal waarin zorgen voor anderen nooit een keuze leek te zijn, maar een vanzelfsprekend onderdeel van haar leven. Geboren en opgegroeid op Curaçao ontmoette Lies daar haar grote liefde Bart, die als militair op het eiland was gestationeerd. Na hun huwelijk in 1974 verhuisden zij naar Nederland. Via verschillende standplaatsen van Defensie kwamen zij uiteindelijk in Zevenbergen terecht.

Rode draad

In 1986 haalde zij haar ernstig zieke moeder – eigenlijk haar tante, maar voor haar gewoon haar moeder, vanuit Curaçao naar Nederland. Meer dan twintig jaar verzorgde zij haar intensief. “Ik ben zo opgevoed,” vertelt Lies later. “Als je iemand kunt helpen, dan help je. Je hoeft daar niets voor terug te verwachten. Ze hoorde gewoon bij ons gezin,” vertelt Lies. “Als wij op vakantie gingen, ging zij mee. Ze wilde niemand tot last zijn, maar voor ons was ze familie. Zo simpel was het.”

Ook haar kleindochter Alicia kreeg een veilige haven bij Lies en Bart. Al vanaf haar eerste levensdagen groeide zij grotendeels bij hen op. Toen Alicia op jonge leeftijd zelfs naar New York werd meegenomen, besloten Lies en haar man niet af te wachten.

“We zijn zelf gegaan.”

Met hulp van Amerikaanse instanties, de Nederlandse vertegenwoordiging en na veel doorzettingsvermogen wisten zij hun kleindochter weer veilig naar Nederland terug te halen.

“Dat was geen gemakkelijke tijd,” zegt Lies rustig. “Maar opgeven was geen optie.”

Noodlot slaat toe

Haar oudste zoon Werner kreeg op 26-jarige leeftijd een ernstig verkeersongeval en liep een dwarslaesie op. Sindsdien is Lies zijn vaste mantelzorger. Iedere week besteedt zij vele uren aan zijn verzorging en ondersteuning. In de voordracht voor haar Koninklijke onderscheiding omschrijft Werner zijn moeder als iemand die “blijft doorgaan waar anderen allang zouden zijn gestopt.” 

Zelf wuift Lies die woorden bijna weg. “Je doet het uit liefde. Niet omdat iemand meekijkt.” Juist die bescheidenheid typeert haar.

Tijdens het gesprek spreekt ze minstens zo gemakkelijk over haar liefde voor dieren, haar jeugd op Curaçao, haar geloof en haar zorgen over de maatschappij van nu. Ze pleit voor meer respect, meer aandacht voor muziekonderwijs en vooral voor meer omzien naar elkaar.

“Helpen hoeft niet altijd groot te zijn,” zegt ze. “Een gesprek, een luisterend oor of even aandacht geven kan al genoeg zijn. Mensen hebben vaak meer nodig dan ze durven te zeggen.”

Ook haar eigen gezondheid vraagt inmiddels de nodige aandacht. Een nieuwe heup, een nieuwe knie en binnenkort opnieuw een operatie. Toch blijft haar optimisme onverminderd.

“We worden ouder,” lacht ze. “Dan moeten de onderdelen af en toe gereviseerd worden.”

Stilzitten is niets voor haar

Ze wil weer kunnen wandelen, zwemmen en vooral weer kunnen dansen. Wanneer gevraagd wordt wat haar het meest heeft geraakt tijdens de uitreiking, hoeft ze daar niet lang over na te denken.

“Dat er aandacht is voor mantelzorgers. Er zijn er zoveel die iedere dag klaarstaan voor een ander zonder dat iemand het ziet.”