Frans van Dun leerde generaties kennismaken met muziek

ZEVENBERGEN - Frans van Dun staat al ruim zestig jaar in dienst van de muziek. Als dirigent, docent en vrijwilliger zette hij zich jarenlang in voor muzikanten van jong tot oud. Voor zijn jarenlange inzet ontving hij in april een koninklijke onderscheiding. Zelf kijkt hij liever naar wat hij samen met anderen heeft opgebouwd dan naar het lintje dat hij daarvoor kreeg. 

“Eigenlijk begon het allemaal toen ik als jongetje van vier naast mijn vader in de harmonie zat.” Frans van Dun glimlacht als hij het vertelt. De muzieknoten kon hij nog niet lezen, maar de liefde voor muziek was al geboren. Ruim zestig jaar later ontvangt hij een koninklijke ondersch eiding. Niet omdat hij zo graag op de voorgrond staat, maar omdat hij juist tientallen jaren achter de lessenaar stond om anderen te laten schitteren.

Toen burgemeester Aart-Jan Moerkerke onverwacht voor zijn deur stond, dacht van Dun nog dat hij een vergadering had met de artistieke commissie van Harmonie Amor Musae uit Prinsenbeek. “Pas toen de burgemeester binnenkwam, wist ik dat er iets anders aan de hand was.”

Een leven in muziek

Wie met Frans praat, merkt al snel dat hij nauwelijks over zichzelf spreekt. Liever vertelt hij over zijn orkesten, zijn leerlingen en de muziek. Na zijn middelbare school begon hij aan de studie muziekwetenschap, maar tijdens zijn diensttijd veranderde alles. Hij werd toegelaten tot het Fanfarekorps van de Koninklijke Landmacht. “Dat waren misschien wel de mooiste jaren. Alleen maar repeteren, concerten geven en met muziek bezig zijn.” Daarna volgde het Brabants Conservatorium, waar hij afstudeerde als dirigent én muziekdocent.

Niet dirigeren, maar bouwen

Veertig jaar lang stond hij voor Harmonie Amor Musae in Prinsenbeek. Hij bracht het orkest naar de Europese top, won internationale prijzen en organiseerde concertreizen. Toch noemt hij dat niet zijn grootste verdienste. “Een orkest bouw je niet alleen tijdens een repetitie. Je bent bezig met opleidingen, jeugd, concerten, de organisatie en vooral met de mensen.”

Muziek verandert levens

Na meer dan veertig jaar muziekonderwijs ziet hij nogal eens oud-leerlingen terug als beroepsmusicus, dirigent, docent, muziekwetenschapper of geluidsregisseur. “Dat geeft misschien nog wel de meeste voldoening. Dat iemand later zegt: o.a. door uw lessen ben ik dit vak ingegaan.”

Kritisch op het onderwijs

Volgens van Dun heeft Nederland een grote fout gemaakt door muzieklessen op de basisscholen grotendeels weg te bezuinigen. “Vroeger had iedere basisschool een vakleerkracht muziek. Dat is grotendeels verdwenen. Nu proberen we via allerlei projecten terug te halen wat ooit heel normaal was. De eerste vraag is altijd: wat kost het? De vraag zou moeten zijn: wat levert het op?”

Nooit stilzitten

Zijn inzet bleef niet beperkt tot de muziek. Hij gaf jarenlang ook als vrijwillig muzieklessen, hielp bij de Stichting Musical Instruments for Children en rijdt tegenwoordig voor de Dierenambulance Breda. “Gewonde dieren helpen geeft net zoveel voldoening als jonge muzikanten begeleiden.”

Het echte lintje

Aan het einde van het gesprek zegt hij iets wat misschien wel het beste samenvat waarom hij is onderscheiden. “Je doet vrijwilligerswerk niet voor een lintje. Je doet het omdat je het graag doet.” Misschien is dát wel de rode draad in zijn leven. Niet de prijzen. Niet de kampioenschappen. Niet de Koninklijke onderscheiding. Maar de overtuiging dat je talent pas echt waarde krijgt wanneer je het doorgeeft aan anderen.