Na bijna zestig jaar valt het doek voor Bij Verhoeven

ZEVENBERGEN - Na bijna zestig jaar valt het doek voor Bij Verhoeven. Een onverwacht telefoontje leidde tot de verkoop van het horecabedrijf, dat per 1 september de deuren sluit. Voor Marlies Verhoeven en Jan Snoeijs betekent het afscheid van een familiebedrijf 

Één telefoontje

Marlies en Jan waren ook niet bezig met stoppen, de zaak stond niet te koop. “We wilden niet stoppen. We hadden er eigenlijk helemaal niet over nagedacht”, vertelt Marlies. Totdat er onverwacht iemand belde met de vraag of het pand te koop was. Zo’n telefoontje zet je leven ineens op zijn kop. Marlies en Jan gingen samen om tafel, bespraken het binnen de familie en stonden voor de keuze: laten we deze mogelijkheid voorbijgaan of pakken we haar aan?

Uiteindelijk besloten ze tot verkoop. Het pand wordt niet afgebroken. Volgens Marlies is het verkocht aan een tussenpartij die het gebouw geschikt gaat maken voor een zorgbestemming. Zij heeft zelf geen rechtstreeks contact met de toekomstige zorgpartij, maar heeft wel tekeningen gezien. Daarop zijn verschillende woonunits met onder meer eigen sanitaire voorzieningen en kleine woon- en keukenruimten ingetekend.

Bijna zestig jaar een familiezaak

Marlies en Jan namen de zaak in 2013 over, maar de geschiedenis van de familie op deze plek gaat veel verder terug. Bijna zestig jaar lang stond hier de deur open voor Zevenbergen en omgeving. Het bedrijf veranderde in de loop der jaren mee. Een feest in de grote zaal had een heel andere sfeer dan een bijeenkomst in de Engelse pub. Ook het grote binnenterras en de speeltuin boden weer andere mogelijkheden.

Veel reclame hadden ze daarvoor niet nodig. “Wij waren nooit zo van het adverteren en flyeren”, zegt Marlies. „Toch wist iedereen ons te vinden.”

Thuishonk voor verenigingen

De sluiting raakt dan ook niet alleen het gezin en het personeel. In de loop der jaren vonden meer dan twintig verenigingen hier hun vaste plek. Voor hen kwam het nieuws snel. Marlies en Jan wilden de sluiting pas bekendmaken wanneer voldoende zekerheid bestond dat de verkoop werkelijk doorging. De financiering en vergunningen zorgden ervoor dat beslissingen verschillende keren werden uitgesteld. Pas nadat de eerste aanbetaling daadwerkelijk binnen was, werden de verenigingen geïnformeerd. Daardoor bleef er relatief weinig tijd over.

Marlies en Jan overlegden met collega-horecaondernemers, bekeken welke vereniging waar zou passen en hielpen bij het zoeken naar oplossingen. “Iedereen heeft een andere plek”, vertelt Marlies zichtbaar opgelucht. 

Zo verhuist bijvoorbeeld ook de vogelvereniging opnieuw. Voor grotere gezelschappen, waaronder de bridge, was het wat ingewikkelder om voldoende ruimte te vinden, maar ook daarvoor kwam een oplossing. Ook voor het personeel zijn inmiddels grotendeels nieuwe werkplekken gevonden.

En dan carnaval…

Eén vraag klinkt in Zevenbergen nadrukkelijk: hoe moet dat straks met carnaval? Bij Verhoeven was jarenlang een vertrouwd onderdeel van het carnavalsfeest. De tussendeuren gingen eruit en de verschillende ruimtes werden één groot feestgebied. Toch denkt Marlies dat ook carnaval zijn nieuwe vorm zal vinden. Het zwaartepunt verschoof de afgelopen jaren al steeds meer naar buiten en naar de Markt. Bij mooi weer bleek het binnen soms zelfs rustig, terwijl buiten volop werd gefeest. Een grote tent op de Markt zou volgens haar een mogelijke oplossing kunnen zijn. „Misschien zijn we de ontwikkeling eigenlijk net voor”, zegt ze.

Andere werktijden

En Jan en Marlies zelf? Jan heeft naast de horeca al een eigen uitzendbureau. Voor Marlies wacht een veel grotere omschakeling. „Ik stop lekker met de horeca en ga ergens anders onder een baas werken. Met kantoortijden.”

Ze kan erom lachen, maar het verschil zal enorm zijn. Hun drie kinderen van 16, 14 en 12 kennen nauwelijks anders. Zij groeiden op rond de zaak, zoals Marlies zelf ooit achter de bar opgroeide.

In hun afscheidsbericht vatten Jan, Marlies, Maud, Bo, Sen en het hele team het gevoel treffend samen. Ze zijn trots dat ze jarenlang gastheer en gastvrouw mochten zijn voor verenigingen, feestvierders, hotelgasten en jubilarissen.

Nu wordt voor de laatste keer ‘aan de bel getrokken voor een laatste rondje’.