‘Je merkt hoeveel behoefte mensen hebben aan contact’

ZEVENBERGEN - Met pensioen? Voor Frans de Bruijne begon toen juist een nieuw leven “Na een week thuis dacht ik al: dit is mijn toekomst niet,” Frans zegt het met een glimlach. Op zijn 57e ging hij vervroegd met pensioen na bijna veertig jaar bij HEMA, onderdeel van Koninklijke Bijenkorf Beheer. Waar veel mensen uitkijken naar een rustige oude dag, ontdekte hij al snel dat stilzitten niets voor hem was. Het werd het begin van ruim een kwart eeuw vrijwilligerswerk, waarvoor hij onlangs werd benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Zelf had hij niets in de gaten. Zijn dochter Karin kwam zogenaamd op de koffie. Even later ging de deurbel. “Toen stond de burgemeester voor de deur, met daarachter een hele groep familieleden. Alles bleek achter mijn rug om georganiseerd. Dat was echt een complete verrassing.”

Van HEMA naar de samenleving

Zijn loopbaan bracht hem vanuit Rotterdam naar Dordrecht en uiteindelijk naar Zevenbergen. Bij HEMA vervulde hij verschillende functies, totdat een reorganisatie de mogelijkheid bood om vervroegd uit te treden. “Dat was financieel aantrekkelijk. Ik kreeg mijn salaris doorbetaald en mijn pensioen liep gewoon door. Eerst ben ik met de caravan drie maanden naar Spanje gegaan.” 

Twaalf jaar lang overwinterde hij in Spanje, waar vaste campingvrienden elkaar jaarlijks ontmoetten voor een potje jeu de boules en een gezamenlijke borrel. Later verruilde hij Spanje voor de groene Dordogne in Frankrijk. “Daar vond ik dezelfde gezelligheid. Als het eens regende pakte ik gewoon een boek. Ik heb er tien prachtige jaren gehad.” 

Een man die niet stil kan zitten

Terug in Zevenbergen duurde het precies één week voordat hij zich meldde bij de Seniorenraad. “Ik dacht: als dit mijn toekomst is, dan word ik niet gelukkig.” Wat volgde was een indrukwekkende reeks vrijwilligersactiviteiten. Samen met oud-wethouder Gerrit Kamp richtte hij de PCOB-afdeling Zevenbergen op. Tien jaar lang was hij voorzitter en hielp hij ouderen met praktische zaken, waaronder belastingaangiftes.

Daarnaast werd hij het gezicht van de seniorenruimte in De Schakel. Vrijwel dagelijks was hij aanwezig om alles draaiende te houden: van het ontvangen van bezoekers tot het regelen van monteurs, koffie, zaalverhuur en de planning van activiteiten. Volgens burgemeester Aart-Jan Moerkerke was hij 26 jaar lang “de man achter de schermen die ervoor zorgde dat alles vanzelf leek te gaan.”

Ontmoeting als medicijn

Misschien nog belangrijker waren de activiteiten die hij organiseerde. Jaarlijks kwamen honderden ouderen naar de gezellige seniorenmiddagen met muziek, een hapje en een drankje. Toen de belangstelling te groot werd, moest hetzelfde programma zelfs twee dagen achter elkaar worden gehouden. “Ik heb mensen wel eens moeten teleurstellen omdat de zaal echt vol zat.” Ook organiseerde hij busreizen, richtte hij een wandelclub op en hielp hij ouderen wegwijs te worden in de computerwereld. “Je merkt hoeveel behoefte mensen hebben aan contact. Thuis achter de geraniums zitten is voor niemand goed.”

Positief blijven

Inmiddels nadert Frans zijn negentigste verjaardag. Toch doet hij nog vrijwel alles zelf. “Ik doe mijn eigen boodschappen, kook mijn eigen eten en werk nog gewoon in de tuin. Natuurlijk gaat alles wat rustiger dan vroeger, maar ik kan het nog.” Zijn geheim? “Blijven bewegen en positief blijven.” Zelf kijkt hij nauwelijks achterom. “Ik heb gewoon gedaan wat ik leuk vond.”