Lintje voor Esther Eenhuizen na jarenlange inzet”‘Het is belangrijk om kennis over te dragen’

STANDDAARBUITEN – Toen burgemeester Aart-Jan Moerkerke met ambtsketting om de woning van haar moeder binnenstapte, viel bij Esther Eenhuizen het kwartje nog altijd niet. Pas toen haar man, broer, zus, vriendinnen, ooms, tantes en allerlei bekenden uit het dorp binnenkwamen, begon het haar te dagen. Esther Eenhuizen uit Standdaarbuiten werd koninklijk onderscheiden voor haar jarenlange inzet voor het dorp.

“En daar stond ik dan, op mijn sokken!”, vertelt ze lachend terugkijkend op de bijzondere verrassing.

De in 1980 geboren Esther behoort daarmee tot de jongere lintjesdragers binnen de gemeente Moerdijk. 

Met de paplepel ingegeven

Esther kwam op zesjarige leeftijd met haar ouders, broer en zus in Standdaarbuiten wonen. Alleen voor haar studie milieuhygiëne aan Wageningen Universiteit verliet ze het dorp tijdelijk. Sinds 2009 woont ze weer in Standdaarbuiten.

De liefde voor vrijwilligerswerk kreeg ze van huis uit mee. Haar vader was niet alleen ondernemer, maar ook een echte verenigingsman. Hij was onder meer actief bij het wielercomité, de ondernemersvereniging en de organisatie rond Sinterklaas. In 2016 ontving hij zelf een koninklijke onderscheiding voor zijn jarenlange inzet voor het dorp. 

Esther werkte ruim tien jaar in het garagebedrijf van haar ouders. Ondertussen hielp ze mee met activiteiten als de avondvierdaagse, de lichtjesoptocht en de Sinterklaasintocht.

Van Oranjecomité naar herdenkingscomité

Later kreeg Esther haar eigen vrijwilligersrollen. Ze raakte betrokken bij het Oranjecomité, het Sinterklaascomité, de verkeersregelaars en de Heemkundekring. Vanuit haar belangstelling voor de geschiedenis kwam ze terecht bij het Herdenkingscomité.

Die interesse sluit aan bij haar werk. Esther rondde onlangs een erfgoedstudie af en werkt als adviseur erfgoed bij de gemeente Hoeksche Waard. Daarvoor was ze drieënhalf jaar monumentenwachter in Zuid-Holland.

“De verhalen van de Timberwolves en de geschiedenis van de bevrijding van Standdaarbuiten hebben mijn hele leven veranderd.”

De Timberwolves

Bij de bevrijding van West-Brabant speelden verschillende geallieerde eenheden een rol. In het westen waren de Engelse Polar Bears actief, vanuit het oosten kwamen de Polen en in Standdaarbuiten waren het de Amerikaanse Timberwolves.

Esther organiseert de Dodenherdenking op 4 mei en is nauw betrokken bij alles rondom de Timberwolves. Ook regelt ze sponsors en subsidies voor het jaarlijkse bezoek van groep 8 aan het Militair Historisch Museum in Achtmaal.

“Het is belangrijk dat kinderen weten wat hier is gebeurd. Je moet de verhalen blijven vertellen.”

De band met de Amerikaanse bevrijders en hun families is inmiddels heel persoonlijk. In 2010 ontmoette Esther voor het eerst een aantal veteranen bij hun bezoek aan Standdaarbuiten. Ze bezocht sindsdien ieder jaar hun reunie in Amerika en zo is het contact gebleven. Ondanks dat de generatie veteranen steeds kleiner is geworden, is de band met hun (klein)kinderen er nog, via de ‘Timberwolf Pups’ een organisatie die in 2011 is opgericht om de geschiedenis van de Timberwolves voort te laten leven. “Voor mij voelt het als mijn tweede familie.” 

Een levend monument met eenzame schoenen in het centrum

Een van de hoogtepunten voor Esther was de herdenking van de 80-jarige bevrijding van het dorp. Het herdenkingscomite en de heemkundekring organiseerden samen een ‘Levend Monument’, om alle gesneuvelden van de bevrijding van Standdaarbuiten te herdenken. “Ik ben zo blij dat ons dat gelukt is. 300 paar eenzame schoenen, de hele Markt voor de kerk stond vol. Het was echt een kippenvelmoment.” 

‘De ziel van het dorp moet blijven’

Voor Esther gaat vrijwilligerswerk uiteindelijk om meer dan organiseren. Het gaat om de samenhang in een dorp. “De ziel van Standdaarbuiten moet blijven. Al die dorpse activiteiten maken het mooi om hier te wonen. Ze verbinden de mensen en maken ons trots op Standdaarbuiten.” Voor iedere activiteit zijn er vaste groepen vrijwilligers, met draaiboeken, lijstjes, vergunningen en subsidieaanvragen. “Je doet het altijd met z’n allen. Je krijgt op de betreffende dag misschien de eer, maar je hebt altijd de ander nodig.”

“Ik kijk nooit zo ver vooruit. Je weet niet wat het leven brengt. Zolang het leuk is, is het leuk. ”En mocht ze ooit vertrekken uit Standdaarbuiten, dan weet ze zeker dat het vrijwilligerswerk doorgaat. “Niemand is onvervangbaar. Maar het is wel belangrijk om kennis over te dragen en te delen, zodat een organisatie nooit afhankelijk is van één persoon.”

Het lintje en de waardering die zij daarvoor kreeg voelt voor haar als iets van het hele dorp. Haar inzet komt voort uit liefde voor Standdaarbuiten, de geschiedenis en de mensen die er wonen.