Grote dromen over kleine huisjes: ‘We zijn net zo mans als de mannen’

WOUWSE PLANTAGE - De vrijheid opzoeken na een stukgelopen relatie. Dat is precies wat Conny van Trijp en Claudia Verbraak hebben gedaan. De twee dames hebben elk hun eigen klusbedrijf en die kennis gebruiken ze nu om hun eigen, ecologische huizen te bouwen. “We zijn net zo mans als de mannen.”

Op een klein perceel aan de Schouwenbaan zijn de twee dames druk bezig met een langlopende droom waar te maken: hun eigen tiny house bouwen. “We wilden onze droom achterna en onze vrijheid en dat wilden we zelf bouwen,” vertelt Conny. Op het perceel staan straks twee houten huisjes én een atelier. Zowel Conny als Claudia hebben hun eigen klusbedrijf en ik het atelier gaan ze onder andere workshops geven. “We willen andere vrouwen helpen dat ze meer zelfredzaam worden.” Met de klusbedrijven, het bouwen van een eigen huis én de workshops willen de twee graag stigma’s doorbreken. “We lopen natuurlijk tegen de vooroordelen aan tegen het feit dat we klusvrouwen zijn,” legt Conny uit. “Maar wij zijn net zo mans als de mannen.” 

Het bouwen van de houten huisjes doen de vrouwen echt met elkaar en volgens de dames vullen ze elkaar daar op perfect op aan. “Ik ben meer van de ruwbouw en Conny is meer van de afwerking en de verfijning,” vertelt Claudia. Conny verwoord het nét wat anders: “Ik ben meer de regelneef en Claudia is meer van: Bam! Dat werkt gewoon goed.” De werkzaamheden en de huisjes trekken veel bekijks bij fietsers en wandelaars. Velen stoppen dan ook en reageren verbaast wanneer ze de twee klusvrouwen bezig zien. “Dan vragen ze echt verbaasd of we dat zelf doen,” lacht Conny. “Ja, dat doen we zelf. We willen daarin een voorbeeld zijn. Want waarom zouden we dat niet zelf kunnen? Dat vind ik zo’n onzin!” 

Het huisje van Conny is bijna af, zo moet er nog geïsoleerd worden, de veranda moet nog worden opgebouwd en wat laatste details, maar ze woont er al wel in met haar kinderen. De woning van Claudia is vol in de aanbouw, zelf slaapt ze in een tentje op het perceel. De buitenmuren van Claudia stonden er in twee dagen, als een soort Ikea-bouwpakket schuiven de houten planken zo in elkaar. In theorie staat er twee weken voor het opbouwen van de huisjes. “Maar het is nu eenmaal afhankelijk van het weer. Met regen en storm kan je natuurlijk helemaal niets.” Het huisje van Conny stond er in vijf weken.

Kinderen moesten wennen
Voor de kinderen van Claudia was het wel wennen. Ze verhuisden van een gezinswoning naar een tiny house van bijna zestig meter. “We moesten afscheid nemen van heel veel spullen, echt ontspullen. Dat was even lastig, ze zijn namelijk allemaal van puberleeftijd,” grapt Conny. “Maar over het algemeen is het heel gezellig en knus. Het enige grote hekelpunt is dat we geen wifi hebben en dat kan natuurlijk niet bij pubers.” Internetten gaat dan ook via de hotspot van Conny. “Ze zijn dan gelukkig wel geduldig. Het is nou eenmaal niet anders.” Juist door het gebrek aan internet gaan de kinderen wel andere dingen doen. “Ze gaan meer naar buiten,” vertelt Claudia. “Ze hebben al iets ontdekt van een bruggetje en dan gaan met touw iets maken. En dat zou in de maatschappij meer moeten, dat naar buiten trekken.”

Na de bouw van de huisjes en het atelier gaan de dames workshops geven om vrouwen te leren klussen. “Soms hoor ik dat er bij iemand maandenlang een schilderijtje in de hoek staat omdat niemand tijd heeft om die op te hangen. Dan denk ik echt: ‘Kom op dames, dat kunnen we toch wel zelf?’ Dus we helpen ze meer zelfredzaam te worden.” 

De Tiny houses zijn tegenwoordig ook onderdeel van enkele fietsroutes door de regio, tot grote verbazing van de klusvrouwen. “Dat is wel leuk, soms sta je voor verrassingen en dan staat er ineens iemand binnen. Maar dat is dan uit positieve interesse, en dan is het niet erg. We hebben al veel rondleidingen gegeven.”