Herdenking bombardement: Boek over 31 mei ‘44 in aantocht

ROOSENDAAL - Op 31 mei 1944 bombardeerden de geallieerden geheel onverwachts de melkfabriek ’t Anker en de St. Marieschool in Roosendaal. Het bombardement heeft diepe sporen achtergelaten in Roosendaal. Tijdens de bijeenkomst bij de graven van de 77 slachtoffers werden de slachtoffers herdacht met muziek van een saxofoonkwartet, met bloemen gelegd door jongeren, met een aangrijpend gedicht van stadsdicher Ivo Weterings en natuurlijk met een moment van respectvolle stilte, na het blazen van de Last Post.

Waarnemend burgemeester Erik van Merrienboer hield een korte toespraak en legde namens de inwoners en het gemeentebestuur een krans bij het herdenkingskruis. Lars de Graaf van de stichting The Dutch Polar Bears kondigde een boek aan met de levensverhalen van de 77 slachtoffers. Deze zijn opgetekend door Hans Molier, na jarenlang intensief onderzoek. The Dutch Polar Bears zetten zich in voor het vinden, bewaren en verspreiden van de verhalen van de oorlog. “Onderzoek, educatie en herdenken zijn onze kernwaarden”, vertelt De Graaf. De naam Polar Bears verwijst naar de bevrijders van Roosendaal, de Britse 49ste Infanterie Divisie. 

De Mooij

De Graaf licht tijdens de plechtigheid één van die trieste verhalen eruit. Het gaat over Adrianus de Mooij, geboren op 4 maart 1883 in Wouw en zijn vrouw Maria Terneldili. Zij krijgen acht kinderen: één ervan was Jan, die op 10 juni 1922 wordt geboren. Het gezin woonde in een boerderijtje aan de Westelijke Havendijk, tegenover de suikerfabriek. Ze bezaten een stukje land en een boomgaard. “Een plek van arbeid, maar ook van hoop en toekomst.”

Toen de eerste bommen vielen veranderde hun wereld in een fractie van een seconde. Adrianus rende naar zijn zoon Jan. Die was zwaar getroffen en onherkenbaar verminkt. Even later volgde een twee bom, vlakbij. Daarbij raakte Adrianus zo zwaar gewond dat ook hij aan zijn verwondingen overleed. Vader en zoon De Mooij werden naast elkaar begraven, in vak 17 op de RK-begraafplaats. Kinderen legden, geholpen door veteranen, bij elk graf een rode en een witte roos.

Achternichtje

Het gedicht van Ivo Weterings gaat over Marliesje. “Ik weet nog niet eens zo lang dat Marliesje in dit gedicht een achternichtje van me is. Daarom vind ik het heel bijzonder dat ik voor deze gelegenheid een gedicht aan haar kan opdragen en voordragen.” 

Marliesje Heck

leed levenslang gedragen
door een laatste foto
niemand je helpt weten
dat de bom ontplofte

Marliesje meisje meisje
in de tuin bij tante
zwaargewond de pastorie

Marliesje meisje meisje
chaos hulp en krijsen
in moeders armen charitas

Marliesje meisje meisje
voorgoed de ogen dicht
leed levenslang gedragen
door een laatste foto
een zusje ze was twee