ColSensation 2026 | Familie Berger naar de Top: ‘Tijd om iets terug te doen’
Door: Wies van Erp AlgemeenROOSENDAAL - Alle 316 deelnemers hebben de top behaald tijdens ColSensation dit jaar. Het Roosendaalse evenement bij de Franse Mont Ventoux kende dit jaar haar veertiende editie. De familie Berger uit Roosendaal deed dit jaar voor het eerst mee. Vanaf de start tot aan de top met z’n negenen wandelen: vader en moeder, hun drie kinderen met partners en hun eerste kleinkind. Het klinkt als een gezellige en sportieve familie-activiteit, maar de beklimming van de Mont Ventoux heeft voor de familie Berger een veel diepere betekenis. Ze duwen letterlijk en figuurlijk een bijzonder verhaal naar de top.
Ruim drie jaar geleden had geen van hen kunnen bedenken dat ze deze tocht in deze samenstelling zouden maken. Vader Peter, moeder Yvonne en zoon Lars beseffen dat maar al te goed. De voorbereiding en de tocht worden dan ook intens beleefd. “We zijn ons continu bewust van de situatie. Daardoor beleven we dit heel bewust en zijn we herinneringen aan het maken. Dat maakt het erg speciaal”, vertelt Lars over de tocht die ze maken samen met zijn partner, zijn broer Sven, zus Vera, hun partners en Mees, het eerste kleinkind van Peter en Yvonne.
Tegen het advies van oncoloog
In 2023 verscheen de familie met hun verhaal in verschillende landelijke media. Yvonne kreeg in oktober van dat jaar te horen dat de kanker was uitgezaaid naar haar hersenen. In Nederland was geen goedgekeurd medicijn beschikbaar. Er was wel een middel, maar dat zat in de zogenoemde sluis en werd daardoor nog niet vergoed.
Het ziekenhuis in Gent werkte wel met het medicijn en was bereid Yvonne te behandelen. Wel moest de familie steeds voorafgaand de behandelingen betalen: dat gaat over tienduizenden euro’s per keer. “Het ging niet vanzelf, de oncoloog adviseerde ons om dat niet te doen. Ga van dat geld op reis, want je weet niet of het aanslaat”, herinnert Peter zich. Toch wilde de familie de gok wagen, ook al wisten zij dat het in het beste scenario levensverlengend zou zijn.
Tot grote opluchting sloeg het medicijn aan. Terwijl de behandeling haar werk deed, gingen de prijsonderhandelingen achter de schermen door. Peter onderhield rechtstreeks contact met de betrokken farmaceut, maar ook via allerlei andere kanalen werd geprobeerd de juiste mensen in beweging te krijgen. “Met kerst vroeg ik hoe het ging. En als ik ’s nachts wakker lag, stuurde ik soms nog een bericht. Achteraf zullen we nooit precies weten wat het verschil heeft gemaakt, maar we putten troost uit de gedachte dat al die kleine inspanningen hebben bijgedragen aan het uiteindelijke resultaat.”
Kleinkind
Om de dure behandeling te kunnen blijven betalen, startte de familie een crowdfunding. Die leverde uiteindelijk meer dan een ton op. “Als we er nu over praten, beseffen we pas hoeveel acties we hebben opgezet en hoeveel hulp we hebben gekregen van familie, vrienden, kennissen en zelfs onbekenden uit Roosendaal en ver daarbuiten.
Na ruim een half jaar kwam het verlossende bericht. “woensdagochtend 10 april, die dag vergeet ik nooit meer. ‘Niemand weet het nog officieel, maar we hebben een akkoord’, hoorde ik.” Dankzij dat akkoord kon de behandeling in Nederland worden voortgezet en, nog belangrijker, werd deze door de zorgverzekering vergoed.Drie jaar later is de situatie veranderd, maar de strijd is nog altijd onderdeel van het dagelijks leven. De bijna tweejarige Mees loopt vrolijk door de woonkamer. Het is woensdagmiddag en zijn moeder, Romy, komt hem zo ophalen. Het is de vaste oppasdag van Yvonne en Peter.
Yvonne leeft van behandeling naar behandeling. “Maar zolang ik meer goede dan slechte dagen heb, is het me meer dan waard”, zegt ze strijdvaardig. De medicatie heeft wel een grote invloed op haar leven. “Eigenlijk is het gewoon vergif”, legt Peter uit. Elke drie weken krijgt ze een nieuwe kuur, en elke drie maanden nieuwe scans. Inmiddels heeft Yvonne 50 kuren gehad.
Enkele maanden geleden hoorde de familie over ColSensation. Peter was meteen enthousiast en hoefde zijn zin nauwelijks af te maken. “Iedereen had al toegezegd. Het wordt tijd om iets terug te doen, want we hebben zoveel liefde en steun gekregen. Wij gaan met z’n allen naar boven, met Yvonne in de rolstoel en Mees in de kinderwagen. We gaan het halen. Het maakt niet uit hoe lang we erover doen, maar we duwen Yvonne en Mees mee naar de top.”
Dankzij de behandeling durft Yvonne zelfs voorzichtig weer te dromen. Lachend naar haar zoon zegt ze: “Doe mij nog maar een aantal Meesjes hoor.”
