Ewald Sieben: ‘Nieuw emotioneel weerzien’

Als u dit leest tuffen vrouwlief en ik in ons elektrisch autootje ergens door Midden-Frankrijk. We proberen in drie etappes Catalonië te bereiken en dat is nog best spannend. In mijn oude benzine-slurper haalde ik met één tank de Pyreneeën, maar nu moet ik elke 300km op zoek naar een stopcontact. Enfin, het zal wel lukken.

Het is onze eerste vakantie in jaren, vandaar mijn nervositeit. Eerst was het onze drukke zaak, daarna corona en tenslotte ‘een zeer ernstige ziekte, niet verenigbaar met het leven’ zoals mijn arts het eufemistisch uitdrukte. Het wordt een bijzondere trip, dat weet ik nu al. Belangrijkste reisdoel is San Andres de Llavaneras, een nietig plaatsje, 40 km boven Barcelona. 

Ongeveer 65 jaar geleden dachten mijn ouders met vijf bloedjes van kinderen daar een camping of iets dergelijks te hebben geboekt, maar die bleek niet te bestaan. We werden doorverwezen naar de familie Manau omdat gezinshoofd Jaime in staat werd geacht ons met enkele Engelse woorden van dienst te kunnen zijn. Dat was overdreven maar de familie stelde meteen hun woning beschikbaar en op de meeste vakantiefoto’s stond Magdalena Manau lachend ons met braaksel en diarree vervuilde beddengoed te wassen. We werden allemaal ziek van dat vreemde Spaanse voedsel. We hebben er een vriendschap voor het leven aan overgehouden. 

Jaime Manau stelt ons altijd voor als ‘familia de Holanda’, want ‘amigos’ vindt hij geen recht doen aan de relatie. Toen mijn vader overleed kwamen ze een week naar Roosendaal om met ons te rouwen. Jaime is intussen 92 jaar en Magdalena nog twee jaar ouder. Het wordt dus de hoogste tijd voor een bezoek. Toen onze kinderen van het plan hoorden, besloten ze meteen voor een paar dagen vanuit Nederland en Portugal in te vliegen. Het wordt een emotioneel weerzien. Als u wilt hou ik u op de hoogte.