Ewald Sieben: Voorwaardelijke gastvrijheid

Het is komkommertijd. Spreekwoordelijk de periode dat er weinig nieuws is en de media ons vermaken met tijdloze achtergrondverhalen. Deze zomer is anders. Hoewel we bij uitstek een migratieland zijn, is juist dit nu een hot item. Wij Hollanders zijn erg gesteld op een gastvrije ontvangst op onze vakantieadressen, maar andersom hebben we er grote moeite mee als mensen om veel betere redenen dan vakantie aan onze grens staan. Zeker als ze noodgedwongen wat langer moeten blijven.

Ik betrap mezelf er ook wel eens op. Mijn Spaanse vrienden beschouwen mij als familie, maar ik vraag me soms af wat ik zou doen als ze op een dag aan onze deur staan. Om die reden vermijd ik verplichtingen, slaap niet in hun gastvrij aangeboden casa en kruip altijd in een naburig hotel. Vreemd eigenlijk. Nog vreemder is het om te zien dat mensen die al tientallen jaren hun steentje bijdragen aan onze samenleving, hier nog steeds niet voor vol aangezien worden.

De asielprotesten spannen momenteel de kroon. Hoe haal je het in je hoofd om buitengewoon fysiek en verbaal aan te vallen omdat ze barmhartigheid tonen jegens mensen die verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt?!

En over “voor vol aanzien” gesproken: Een goede vriendin woont aan een groot plein. Laatst kreeg ze haar fietsslot niet meer open, dus vroeg ze de fietsenmaker aan de overkant of hij dat kon fiksen. Geen probleem. Ze mocht haar tweewieler meteen brengen. Ze gaf aan dat ze het plein niet kon oversteken met een zware fiets, waarbij ze ook nog het achterwiel omhoog moest houden en vroeg of hij hem kon ophalen.

De fietsenmaker reageerde ondubbelzinnig: “Mevrouw, ik ben Marokkaan, hoe denkt u dat mensen reageren als ik met een fiets die op slot zit over het plein ga lopen?”

Onze vriendin is maar even meegelopen...