65 jaar samen: liefde en vooral veel herkenning

ST. WILLEBRORD – Een bijzondere mijlpaal voor Marijke (78) en Walter (80) Verlaar-Jaspers. Op 26 augustus vierden ze hun zestigjarig huwelijksjubileum. Dat deden ze samen met hun familie tijdens een lunch, waarvan de locatie tot het laatste moment een verrassing bleef. Ook burgemeester Marjolein van der Meer-Mohr kwam het diamanten bruidspaar persoonlijk feliciteren.

Op jonge leeftijd begon hun liefdesverhaal. Marijke kwam uit De Leur, Walter van Sint Willebrord. Toen Marijke dertien was en Walter vijftien, ontmoetten ze elkaar bij gemeenschapshuis De Lanteern in Sint Willebrord. Van liefde begrepen ze op die leeftijd nog maar weinig, maar er was meteen iets bijzonders.

“Ik noem het herkenning”, vertelde Marijke eerder deze week. “Op die leeftijd weet je nog niet zoveel van de liefde. Maar het woord herkenning omschrijft voor mij mooi wat er gebeurde toen ik Walter ontmoette.”

Na vijf jaar verkering trouwden ze. Ze waren lid van Fanfare De Eendracht. Walter kwam uit een groot gezin van twaalf kinderen en thuis was weinig gelegenheid om te repeteren. De moeder van Marijke bood daarom aan dat Walter bij hen thuis kon oefenen. “En zo was ik nog vaker bij Marijke”, vertelde hij met een glimlach.

Samen door veranderingen
In de zestig jaar die volgden, veranderde er veel. Walter is inmiddels vrijwel volledig blind. Hij kan alleen nog onderscheid maken tussen licht en donker en een hulphond begeleidt hem dagelijks.

Zijn zicht ging in de loop der jaren steeds verder achteruit. Toen hij zevenendertig was, moest hij stoppen met autorijden. Dat had grote gevolgen voor zijn zelfstandigheid en mobiliteit. “Marijke bracht me overal naartoe. Ik had toen een eigen bedrijf en zij werkte bij mij op kantoor.” Ondanks zijn beperking bleef Walter actief en werkte hij door tot zijn zevenenzestigste.

Ook Marijke kreeg te maken met gezondheidsproblemen. Zij heeft Parkinson, waardoor lopen en spreken steeds moeilijker worden. Zonder rollator komt ze nauwelijks nog ergens. “Ik vind dat wel heel erg”, vertelde ze. “Maar we proberen er samen het beste van te maken.”

Van golf tot voetbal
Marijke werkte jarenlang bij het bedrijf van Walter en ook in een kruidenierswinkel in het dorp. Daarnaast had ze een grote passie voor golf. “Persoonlijk vond ik golfen de mooiste tijd.” Ze was lid van Golfvereniging Princenbos in Breda. Walter vulde trots aan: “Ze was ook echt heel goed. Ze ging zelfs landelijk competitie spelen.”

Ook schilderen was een grote hobby van Marijke. De schilderijen die zij maakte, hangen nog altijd in hun woonkamer. Door de Parkinson is schilderen moeilijker geworden. Een DBS-behandeling heeft het trillen verminderd, wat voor haar een grote verlichting betekent.

Walter was ondertussen jarenlang betrokken bij voetbalvereniging Rood-Wit. Hij speelde zelf geen hoofdrol op het veld, maar vervulde verschillende bestuursfuncties. In negentienhonderdzesentachtig stopte hij. Door zijn slechte gezichtsvermogen kon hij tijdens een incident op het veld niet goed zien wat er gebeurde. Hij vond dat hij zijn taak goed moest kunnen uitvoeren en besloot daarom te stoppen.

Samen genieten
Naast hun werk, hobby’s en betrokkenheid bij het dorp koesteren Marijke en Walter vooral de herinneringen aan hun gezamenlijke vakanties. Spanje neemt daarbij een bijzondere plaats in hun hart in. Jaar na jaar keerden ze terug naar dezelfde plek. “Dat was zo’n heerlijke tijd”, vertelden ze.

Ze kregen twee zonen. Inmiddels hebben ze kleinkinderen en komt de derde bij een van hen eraan.

De beperkingen zijn helaas groter geworden, maar hun verbondenheid blijft. Ze kijken met dankbaarheid terug op wat ze samen hebben meegemaakt en proberen vooral te genieten van wat nog wél kan.

Op hun diamanten huwelijksdag stond dan ook niet alleen zestig jaar huwelijk centraal, maar vooral zestig jaar samen. En dat begon ooit, heel eenvoudig, met wat Marijke nog altijd treffend omschrijft als: herkenning.