Na elektroman en oud-wethouder is Jan (72) nu ook Ridder: ‘Dat doet wat met je’
Door: Olaf Knook AlgemeenSINT-MAARTENSDIJK - Op vrijdag 25 april vond de jaarlijkse lintjesregen plaats. De komende periode zetten we de gedecoreerden in onze gemeente in het zonnetje. Deze week aandacht voor de 72-jarige Jan Oudesluijs uit Sint-Maartensdijk, benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Jan is geboren en opgegroeid in Poortvliet, in een gezin met vier broers en drie zussen. “Wij verhuisden naar de voormalige pastorie op de Markt, recht tegenover de kerk. Mijn vader had daar een groot schildersbedrijf”, vertelt Jan. Al vroeg koos hij voor een loopbaan in de elektrotechniek. “Ik ging als kleine jongen altijd kijken bij Kees Visser, een elektricien die vlakbij kwam wonen. Dat was voor mij de prikkel om elektroman te worden.”
Hij volgde een opleiding in Bergen op Zoom en stapte in het vak. Eerst als elektricien, later als docent elektrotechniek, onder andere op het Mollerlyceum in Ossendrecht en op het Ravelijn in Steenbergen. Jan is verder getrouwd met Aag en heeft twee kinderen en drie kleinkinderen.
Voormalig wethouder
Het vrijwilligerswerk werd er bij Jan al op jonge leeftijd met de paplepel ingegoten. “Mijn vader was altijd heel actief in het dorp. Wat ik nu doe heb ik zeker een deel van hem meegekregen. Ik hielp al als klein jongetje in de jaren zestig mee bij SPS. Ik hielp de kantine opbouwen, haalde oud papier op, deed mee bij de fancy fairs. Dat samen doen, dat sociale, daar leerde je veel van”, blikt hij terug.
In 1987 - kort na zijn verhuizing naar Smerdiek - sloot hij zich aan bij het evenementencomité, dat onder meer de wandel- en fietsvierdaagse op poten zette. Jaarlijks hielp hij ook mee met de intocht van de Goedheiligman - zo’n 25 jaar droeg hij zelf de mijter. “Ik word daar nu nog wel eens op aangesproken door moeders die destijds bij mij op schoot hebben gezeten”, vertelt Jan. In 2002 ging hij de politiek in namens de Partij voor de Arbeid. Eerste jaar als burgerlid, later als raadslid en uiteindelijk als wethouder. “En toen ik dan wethouder af was, werd ik al gebeld voor een nieuw klusje”, zegt Jan lachend.
Hij werd na zijn pensioen voorzitter van de lokale afdeling van Veilig Verkeer Nederland (VVN), waar hij verkeersexamens organiseert en basisscholen ondersteunt. Hij vertegenwoordigt Zeeland inmiddels ook in de landelijke verenigingsraad van VVN. “Ik heb VVN altijd wel in mijn hart gehad. Destijds was dat het eerste diploma die je kreeg op school.”
Lees verder onder de foto.
Jan had geen flauw vermoeden van zijn onderscheiding tot Ridder - Foto: Rien Burgers
Naar elkaar omkijken
Daarnaast zet Jan zich in voor de Zeeuwse Vereniging van Kleine Kernen (ZVKK). “Een gemeenschap bouw je van onderaf. En als je goede structuren hebt in een dorp, kunnen mensen daar echt zelf het verschil maken. Dat geloof ik nog altijd”, zeg Jan. Binnen de vereniging pleit hij voor dorpsraden, waarin inwoners collectief nadenken over de ontwikkeling van hun leefomgeving. “Het is wel jammer dat we dat binnen Tholen niet breder hebben kunnen uitrollen.”
Kort geleden heeft Jan zich nog ingezet voor het project Empowercare in Smerdiek. “Het is een project om ouder te worden en zelfstandig te blijven wonen. Het zorgaanbod neemt af. Dus je moet elkaar veel meer in de gaten houden in de straat. We hebben dat in de coronatijd heel sterk meegemaakt. Van boodschappendienst tot zorghulp”, vertelt hij.
Niet alleen in bestuurskamers en dorpshuizen zet hij zich in. Ook werd hij tot zijn verrassing gekozen tot voorzitter van het Schorrekoor in Sint-Annaland. “Ik kwam terug van vakantie en hoorde: ‘We hebben vergaderd, jij bent het geworden’”, lacht Jan. “Plezier staat voorop. Een echt mannenkoor, met een paar dames in ons combo en als dirigent. We zingen zeemansliedjes, Nederlandstalig, Engels, alles wat in ons straatje past.”
De laatste jaren is Jan ook actief als chauffeur voor mensen die naar de dagbesteding gaan. “Bijzonder mooi en dankbaar werk”, geeft Jan toe. “Je wordt met de feiten geconfronteerd dat het niet voor iedereen vanzelfsprekend is om gezond oud te worden.”
Vergadering met ambtenaar
Op de dag van de lintjesregen had Jan geen flauw vermoeden van zijn Koninklijke onderscheiding tot Ridder. “Ik dacht dat ik een vergadering had met een gemeentelijke ambtenaar”, blikt hij lachend terug. Maar eenmaal aangekomen in het dorpshuis van Smerdiek kwam de aap uit de mouw. “Mijn vrouw Aag heeft het maandenlang geheimgehouden. Achteraf hoorde ik hoeveel ze daarvoor heeft moeten draaikonten en uitvluchten verzinnen.”
Hoewel hij zichzelf geen ‘lintjesjager’ noemt, is hij geraakt door de waardering. “Ik doe dit omdat ik het belangrijk vind en omdat ik er plezier in heb. Maar als anderen het zien en waarderen... Dat doet toch echt wat met je.”
