Aan de keukentafel met Pascal van Bakkerij Wilbrink: ‘Je voorziet in de broodwinning van mensen’
Door: José van der Wegen RubriekHOOGERHEIDE/THOLEN - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Pascal Verdult van Bakkerij Wilbrink.
Bakkerij Wilbrink is al jaar en dag een begrip in de regio, maar hoe ben jij in de zaak gerold?
“Ik ben getrouwd met Joyce, de dochter van Leon Wilbrink. Het was vaak bij verjaardagen dat Leon als grapje zei: ‘wanneer word jij nou eens bakker?’ Joyce en ik woonden toen al boven de bakkerij en ik ging weleens kijken wat ze nu aan het doen waren. Want het rook natuurlijk altijd erg lekker. En na een paar jaar zei ik dan ook gewoon: ‘nou, ik kom eens een keer helpen.’ En dat deed ik een tijdje. Toen zei Leon op een gegeven moment: ‘wat wil je nu eigenlijk?’ Ik werkte toen nog in de bouw, maar dat was vroeg op en vaak ver weg. En ja, nu moet ik ook vroeg op in de bakkerij, maar dat bakken vond ik toch ook wel heel leuk.”
Dat is wel een hele omschakeling, van bouwvakker naar bakker!
“Ja, maar ik wilde het gewoon echt doen. En dat betekende ook dat ik weer een opleiding moest gaan volgen. Zat ik daar in Breda op de opleiding Brood en Banket, met allemaal jongens die net van de LTS afkwamen en een leraar die jonger was dan ik. Maar ik vond het wel heel leuk om terug te zijn in de schoolbanken, je bent nooit uitgeleerd.”
Dan heb je je diploma en dan?
“Ik heb in 2,5 jaar mijn diploma behaald en heb toen meters en uren gemaakt in de bakkerij. En toen gaf Leon aan dat hij wilde stoppen. Hij wilde eigenlijk nooit de zaak overdoen aan zijn kinderen, maar ja, er waren toen al weinig bakkers en er was weinig animo voor een overname. En dan krijg je toch de vraag. Dat beslis je natuurlijk niet over een maaltijd eten. Daar gingen wel een paar nachtjes overheen.”
Het was ook niet alleen jouw beslissing, maar ook die van Joyce immers.
“We hebben samen de keuze gemaakt inderdaad. Er komt best wel wat bij kijken: financieel, personeel. We gingen beiden van in loondienst werken naar een eigen zaak. In de bakkerij wist ik wel wat ik moest doen, maar dat kantoorwerk, daar zag ik wel tegenop. En je groeit er wel in en wordt er in meegenomen, maar het is toch wel een verantwoording voor zoveel mensen. Je voorziet toch in de letterlijke broodwinning voor mensen.”
En je hebt natuurlijk meerdere winkels die je draaiende moet houden.
“We hebben winkels in Ossendrecht en Hoogerheide. De winkel in Putte hebben we vorig jaar gesloten. Daar hebben we twaalf jaar gezeten, maar door een samenloop van omstandigheden hebben we besloten de winkel te sluiten. Er stopte een bakker en de verzorgingscentra waar wij veel aan leveren, werden in de gemeente samengevoegd. Het was bovendien een huurpand en de winkel daar liep het minst goed, dus maakten we de keuze daar te stoppen. Gelukkig komen de meeste mensen uit Putte nu ook naar de andere winkels. Een teken dat ze onze producten wel goed vinden.”
Het sluiten van een winkel is best een lastige keuze als ondernemer. Wat is nog meer lastig in het ondernemen als bakker?
“Personeel vormt een uitdaging. Er is een tekort aan bakkers. Maar ook de coronacrisis en de oorlog spelen een rol. Zo zijn de prijzen van bloem en graan veel duurder geworden. En ook het gas en elektra is duurder geworden en nu is ook chocolade 65% duurder geworden. Alles wordt duurder en dat brengt wel uitdagingen met zich mee. Daar staat tegenover dat mensen tegelijkertijd niet bezuinigen, zeker niet op tradities. Ook al wordt alles duurder, mensen bezuinigen niet op een stol met de Kerst of met Pasen, op een chocoladeletter of op Hubkes op Hubkesdag. Mensen houden tradities graag in ere.”
Wat is jullie geheim als bakker?
“Als ambachtelijke bakker kun je makkelijker inspelen op kansen. Zo hebben we de winkel in Hoogerheide na de overname direct verbouwd. Er is toen onder meer een koffiecorner bijgekomen. Dat zagen we in Duitsland en dat leek ons ook wel wat, want we merkten dat het in de middag vaak wat stiller was in de winkel en op maandag en dinsdag is er toch ook veel horeca dicht. Met de koffiecorner voorzien we in een behoefte. Het zit nu altijd vol en als mensen iets lekkers bij de koffie willen, dan kunnen we dat verzorgen. De verbouwing heeft echt goed gedaan aan de winkel en daar hebben we ook geen spijt van gehad.”
Wat zijn er nog meer voor kansen die je kunt benutten?
“Toen Mathieu van der Poel vorig jaar kampioen werd, wisten we al dat we er iets mee wilden doen. Dus we maakten speciale gebakjes. We hadden er 30 gemaakt, maar uiteindelijk kwamen ze vanuit heel Nederland en België om deze gebakjes. Wat begon met 30 stuks, eindigde door de 1.000 gebakjes. En qua broodaanbod luisteren we naar wat de klanten willen. Toen we de winkel vier jaar geleden officieel overnamen van Leon, hebben we ook niets veranderd aan het aanbod. We voegen soms wel iets toe aan het assortiment, maar de meeste mensen houden het liefste vast aan wat we altijd al leverden qua brood en banket.”
Binnenkort wordt er weer verbouwd bij jullie, dit keer de bakkerij zelf.
“In Ossendrecht willen we eigenlijk ook nog gaan verbouwen, maar we gaan nu eerst de bakkerij verbouwen. De oven is bijvoorbeeld van 1980 en die is echt op. We moeten nu nog alles met de hand in de oven schuiven. Lichamelijk is het bijna niet meer te doen. We krijgen twee nieuwe ovens, waarbij het brood op karren in de oven kan, nieuwe remrijskasten en een nieuwe vriescel. Zo maken we ons meer gereed voor de toekomst: energiezuiniger, ergonomischer en hopelijk ook minder nachturen. De nieuwe ovens zullen ons veel schelen qua gasverbruik. Nu staat de oven continu te draaien, straks kunnen we rouleren. Het nostalgische gaat er wel vanaf, omdat we straks karren naar binnen rijden in plaats van alles naar binnen te schuiven in de oven, maar het zal ons wel veel werk gaan schelen.”
Wat maakt jouw werk zo mooi?
“Het is leuk als je begint met een beetje bloem en wat grondstoffen en drie uur later heb je gewoon een brood. Eigenlijk gaan we ook om 7 uur pas open, maar als we hier toch al zijn, dan doen we soms gewoon de deuren al open. De eerste mensen staan hier dan al om half zes voor de deur en in het weekend gebeurt dat soms al om 3.00 uur in de nacht. Dan komen ze na het stappen het bier wegspoelen met een saucijzenbroodje. De mensen weten dat we dat doen, dat is al van oudsher zo. Dat maakt het ook mooi.”
Tot slot: met wie zou je zelf aan de keukentafel willen zitten?
“Ik heb nog een afspraak met bakker Robèrt van Beckhoven lopen. Die ben ik een tijdje geleden tegengekomen en we zijn uitgenodigd om een kijkje te komen nemen. Die afspraak hebben we nog niet verzilverd. ‘Kom een keer langs en dan laat ik je mijn bakkerij zien’, zei hij. Die man weet heel goed hoe alles zit en als je dan hoort dat ook hij tegen dezelfde problemen aanloopt als wij, dat zelfs topbakkers met dezelfde dingen te maken hebben als wij, dan praat ik daar graag met hem over.”
Paspoort
Naam: Pascal Verdult
Bedrijf: Bakkerij Wilbrink
Locatie: Hoogerheide en Ossendrecht
Leeftijd: 40 jaar
Burgerlijke staat: Getrouwd met Joyce Wilbrink, één zoon
Hobby’s: Bakken en werken bij de bouwclub voor carnaval
