Op de werkvloer bij verzorgende Nancy: ‘Een praatje kan het verschil maken’
Door: Sanne Brusselaars RubriekBERGEN OP ZOOM/THOLEN - Wie kan er mooier vertellen over zijn vak dan degene die er dagelijks mee bezig is. Waar komt zijn of haar liefde voor het vak vandaan? Waarom hebben ze voor dit beroep gekozen? Wat is er nou zo mooi aan het vak? En hoe ziet een werkdag er eigenlijk uit? Deze week: Nancy de Crom, verzorgende IG bij tanteLouise
Laten we bij het begin beginnen, Nancy. Wat heb je gestudeerd?
“Ik ben gestart in de mode. Het ontwerpen en maken van kleding vond ik geweldig, maar het werken in die sector bleek al snel niets voor mij. Ik vond het simpelweg saai.”
Dus je maakte niet meteen de overstap naar de zorg?
“Nee, zeker niet. Ik heb op veel verschillende plekken gewerkt. Na de mode kwam ik in de keuken terecht, want koken vond ik altijd al leuk. Ik werkte voor hulpbehoevenden en genoot enorm van het contact met de mensen. Dat was het moment waarop ik besefte dat ik misschien meer in die richting wilde doen. Jaren en verschillende banen later kwam ik in de keuken van tanteLouise terecht.”
Je komt oorspronkelijk uit Aalst. Hoe ben je in Bergen op Zoom terechtgekomen?
“Voor de liefde! Mijn man Willem en ik leerden elkaar online kennen. In het begin hadden we een weekendrelatie, en reed ik wekelijks van Zeeuws-Vlaanderen naar Bergen op Zoom. Maar Willem is een echte Bergenaar, en verhuizen zat er voor hem niet in. Dus ben ik met mijn zoon—die net de basisschool had afgerond—hierheen verhuisd.”
Dat moet even wennen zijn geweest.
“Zeker! Maar in 2007 verhuisden we en in 2008 zijn we getrouwd. Inmiddels hebben mijn zoon en ik hier ons leven helemaal opgebouwd, en wonen we hier met net zoveel plezier als Willem.”
Omdat je in Bergen op Zoom ging wonen, zocht je ook werk hier?
“Precies. Maar voordat ik bij tanteLouise begon, heb ik nog op verschillende plekken gewerkt. Pas in 2022 zag ik een vacature—ik denk zelfs in de Bergen op Zoomse Bode—waarin ze nieuwe mensen zochten. Op mijn 53ste besloot ik te solliciteren en begon ik in de keuken van Moermont.”
Wat een toeval dat je het via de Bode vond! Hoe ben je vervolgens van Moermont naar Stuijvenburgh gegaan?
“Het werk in de keuken vond ik geweldig, want koken is mijn passie. Maar het was vooral het contact met de bewoners dat me echt raakte. Ik hielp de verzorgers graag en merkte dat ik steeds vaker dacht: misschien is dat werk wel iets voor mij. Mijn collega’s moedigden me aan en zo besloot ik me om te scholen.”
Dat kon via tanteLouise?
“Ja! Wat ik fantastisch vind, want niet elke werkgever investeert in iemand van mijn leeftijd. Maar op mijn 53ste kreeg ik hier de kans om een opleiding te volgen.”
Wat goed!
“Ja, daar ben ik ook trots op. En sinds 1 april werk ik officieel als verzorgende IG. Ik ben tanteLouise enorm dankbaar dat ze me deze kans hebben gegeven.”
Je klinkt erg enthousiast. Wat maakt je werk zo leuk?
“We werken natuurlijk met routines—wassen, eten, verzorgen—maar het menselijke contact is het allerbelangrijkste. Een hand op een schouder, een praatje tussendoor: dat maakt het verschil. Iedereen weet dat er krapte in de zorg is, maar een klein moment van aandacht kan al zoveel betekenen.”
Er is krapte in de zorg, zoals je zegt. Wat voor collega’s zouden perfect passen op deze werkvloer?
“Wat mij betreft iedereen, jong en ouder. Kijk maar naar mij! Het belangrijkste is dat je flexibel, sociaal en zorgzaam bent. Als je die eigenschappen hebt en de motivatie om te leren, kun je altijd aan de slag. Ik denk zelfs dat mijn man, die vrachtwagenchauffeur is, zich zou kunnen laten omscholen en het hier fantastisch zou doen. Als je affiniteit hebt met de zorg en het leuk vindt, waarom niet?”
Je zegt dat dit het laatste thuis is voor veel bewoners. Maakt dat je werk soms ook moeilijk?
“Absoluut. Het raakt me als bewoners overlijden. Ik laat ook geregeld een traan om het verlies. Maar juist omdat ik die betrokkenheid voel, weet ik dat ik hier op mijn plek zit. Ik heb tegen mijn man gezegd: op de dag dat ik er geen traan meer om laat, moet ik stoppen. Want het is juist die persoonlijke band die dit werk zo mooi maakt.”
Zorgen voor anderen zit dus in je natuur?
“Zeker. Ik ben opgegroeid bij mijn grootmoeder, omdat mijn moeder niet voor mij kon zorgen. Mijn oma leerde me dat je eerst liefde geeft aan een ander en dan pas aan jezelf. Dat heb ik van haar overgenomen. Maar in de loop der jaren heb ik ook geleerd dat je pas goed voor een ander kunt zorgen als je ook goed voor jezelf zorgt. Dat heb ik bij tanteLouise en met mijn collega’s echt geleerd.”
Je hebt een hecht team, zo te horen.
“Zeker. Binnen Stuijvenburgh werken we niet alleen samen op de werkvloer, maar we vragen ook echt naar elkaar. Hoe gaat het met je? Kunnen we elkaar ergens bij helpen? Dat is wat dit werk zo mooi maakt.”
En nu je je opleiding hebt afgerond, wat brengt de toekomst?
“Ik wil me verder specialiseren in de zorg voor dementerende bewoners. Er zijn binnen tanteLouise zoveel mogelijkheden, dus ik maak me geen zorgen. Dat komt helemaal goed!”
Tot slot, wat zou je zeggen tegen mensen die twijfelen over een carrièreswitch naar de zorg?
“Gewoon doen! Leeftijd maakt niet uit als je hart op de juiste plek zit. Ik ben het levende bewijs dat het nooit te laat is om een nieuwe richting in te slaan. Als je affiniteit hebt met de zorg en er energie van krijgt, dan is er altijd een plek voor je.”
Paspoort
Naam: Nancy de Crom
Leeftijd: 55 jaar
Functie: Verzorgende IG bij tanteLouise
Locatie: Woonzorgcentrum Stuijvenburgh
Woonplaats: Bergen op Zoom, oorspronkelijk uit Aalst
Werkzaam bij tanteLouise sinds: 15 januari 2022
Burgerlijke staat: Gehuwd met Willem de Crom
Kinderen: Zoon Yoni (30) en drie kleinkinderen
Wat doe je het liefst in je vrije tijd?: “Ik hou van lekker eten, zowel thuis als buitenshuis. Koken is een grote passie van me, maar uit eten gaan met mijn man vind ik ook heerlijk. Daarnaast ben ik dol op feestjes, of het nu DanceBoulevard is of een 90’s party—als het maar gezellig is!”
