Aan de keukentafel met Jacqueline Sommeling: ‘Je ziet mensen opbloeien, groeien, zich ontwikkelen’
Door: José van der Wegen RubriekTHOLEN/WOENSDRECHT - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Jacqueline Sommeling van Zorgboerderij De Leemberg.
Een zorgboerderij beginnen, dat is best bijzonder: hoe doe je dat?
“Mijn achtergrond ligt in de zorg en ik heb een grote liefde voor dieren. Omdat we een paardenhobby hadden, verhuisden we van Capelle aan de IJssel naar Ossendrecht. We wilden maximaal een uur naar ons werk rijden en Ossendrecht voldeed daar precies aan. We hadden in Ossendrecht veel ruimte en ik wilde daarom ook graag met cliënten buiten gaan werken, als dagbesteding. Ik dacht rustig te beginnen, met twee cliënten te starten een paar dagen in de week, maar op de eerste dag had ik totaal onverwacht al zes cliënten. Het werd steeds drukker en ik nam onbetaald verlof van mijn baan en zo werd de zorgboerderij geboren.”
Hoe groeide De Leenberg vanaf dat moment?
“Na drie jaar zat het terrein in Ossendrecht echt vol. We hadden daar onder meer een grote garage als binnenruimte en een groot afdak met zeilen. Maar dat was niet voldoende. Op een gegeven moment moesten we zelfs uitwijken naar het hertenkamp in Putte met een blokhut van de gemeente, omdat de groep te groot werd. Ook mochten we ruimtes in verzorgingshuis De Beukenhof gebruiken. En toen hoorden we dat het terrein van camping de Beijaardshoeve in Woensdrecht te koop stond. Dat hebben we uiteindelijk gekocht en dus verhuisden we van Ossendrecht naar Woensdrecht. De naam, Zorgboerderij De Leemberg, met een oorsprong aan de locatie in Ossendrecht, hebben we behouden, want iedereen kende ons inmiddels met die naam.”
De Beijaardshoeve was een camping, jullie zijn een zorgboerderij. Hoe verliep die overgang?
“We hebben het overgenomen inclusief camping. Maar dat bleek uiteindelijk lastig te combineren met onze activiteiten, dus die camping hebben we stopgezet. Nu is het een zorgboerderij én een kinderboerderij. In 2017 zijn we verhuisd vanuit Ossendrecht en in 2019 startten we hier met onze eerste woonappartementen. Dat heeft dus nog wel een tijdje geduurd. In 2021 kwamen er nog twee bij, en nu wachten we op de vergunning voor nog eens acht extra appartementen.”
Je woont zelf op het terrein. Dan is het vast een uitdaging om privé en werk gescheiden te houden.
“We wonen pal naast de boerderij, dus zodra ik mijn voordeur uitstap, ben ik aan het werk. De cliënten zien je, hebben vragen, en dan ben je er. Dat is ook het mooie ervan, je bent een stabiele factor voor hen, maar het betekent ook dat je nooit helemaal ‘uit’ staat. We zoeken voortdurend naar balans. Yoga helpt mij daarin een beetje en we proberen twee keer per jaar echt met vakantie te gaan. Dan proberen de medewerkers ons zoveel mogelijk te ontlasten, maar ook dan blijf ik toch graag op de hoogte. Omdat de zorg gewoon doorgaat.”
Wat is het zwaarste aan ondernemen in de zorg?
“De wet- en regelgeving maken het soms moeilijk. Er is steeds meer focus op risico’s en het vermijden daarvan. Activiteiten kun je daardoor lastiger realiseren. Paardrijden bijvoorbeeld: dat deden we vroeger gewoon buiten met de cliënt. Nu mag het alleen nog met begeleiding, aan een touw, met alle voorschriften. We hebben ook golfkarretjes, die voor sommige cliënten super motiverend zijn, vooral voor degenen die nooit een rijbewijs zullen halen. Maar vanwege risico’s en verzekeringen moeten we die helemaal afstellen, begrenzen en zorgen dat het veilig is in combinatie met bezoekers. Alles wat je doet, moet verantwoord zijn, en dat vraagt veel papierwerk.”
Zijn er nog meer uitdagingen?
“Een grote uitdaging is het vervoer van cliënten. Neem een rolstoeltaxi: die kost al snel 110 euro per rit, maar wij krijgen daar misschien 36 euro vergoeding voor. Daar leggen we op toe. Patrick rijdt daarom op een van onze eigen bussen, onze medewerkers ook. Daarnaast moet je ook aan heel veel regels voldoen. Zo moeten alle waterpunten op ons terrein gemeten en gecontroleerd worden. Patrick is daar uren mee bezig, om alles te meten en vervolgens de metingen weer te verwerken. Maar het is natuurlijk ook wel goed dat er gecontroleerd wordt. Ook in de zorg zijn er soms misstanden en met inspecties en controles komen die wel aan het licht.”
Hoe ziet jouw rol in het team eruit?
“Ik doe zelf veel nachtdiensten en ochtenddiensten voor de bewoners. Daarna ga ik of naar kantoor of val ik in op de groep. Gedurende de dag is er een planning met dag- en avonddiensten. De nachtdienst is een slaapdienst: ik kan dus slapen, maar ben oproepbaar, bijvoorbeeld via het alarmsysteem in de appartementen. Soms gebeurt er weken niks, soms heb je nachten vol onrust: ziekte, spanning, onweer. Dat hoort erbij.”
Je werkt dus volop mee, maar tegelijk leid je een bedrijf. Is dat niet lastig?
“Ik wil graag dat iedereen zich fijn voelt, maar ondertussen leid ik inderdaad een bedrijf. Dat betekent soms keuzes maken die niet voor iedereen prettig zijn. Ik ben van nature een teammens, en nu hoor ik er soms ‘van nature’ niet meer bij. Anderen zien me als baas, terwijl ik mezelf nog steeds zie als ‘een van hen’. Maar goed, ik betaal wel de salarissen. Dat besef is er ook. En die balans tussen leiderschap, erkenning en verbondenheid – daar worstel ik nog wel eens mee.”
Toch doe je je werk met passie.
“De cliënten betekenen heel veel voor mij. Je ziet mensen opbloeien, groeien, zich ontwikkelen. Soms in hele kleine stapjes, maar dat zijn wel echte stappen. De combinatie van zorg, wonen, buitenleven en werken met dieren geeft echt iets bijzonders. We kunnen hier veel persoonlijke aandacht bieden. Het woonzorgdeel aan kunnen bieden destijds was een hoogtepunt. Daarmee konden we cliënten echt een plek geven om te wonen, met passende begeleiding. Dat voelde als een grote stap vooruit. We hebben nu zo’n 45 cliënten; sommigen wonen hier, anderen komen alleen voor dagbesteding, maar we bieden dagbesteding én woonzorg aan mensen met verschillende achtergronden: van verstandelijke beperkingen, mensen uit de GGZ, met niet-aangeboren hersenletsel tot een verslavingsverleden. Dat maakt het soms ook wel complex, maar niet minder mooi.”
Hoe kijk je terug op wat je in elf jaar hebt opgebouwd?
“Met veel trots. Als we terugdenken aan waar we begonnen, en hoe we nu wonen, werken en zorg leveren, dan is dat indrukwekkend. Niet alleen in omvang, maar vooral in betekenis. We praten er soms over met collega’s die er al vanaf het begin bij zijn. Dan realiseren we ons: we hebben veel bereikt, én veel geleerd.”
Tot slot: met wie zou je zelf aan de keukentafel willen zitten?
“Met mijn vader. Hij heeft de groei van de zorgboerderij nooit meegemaakt. Mijn vader was een ondernemer in hart en nieren. Volgens mij zou hij het fantastisch hebben gevonden wat we hier doen. Hij had er vast allemaal ideeën over gehad, om te helpen en mee te denken. Ik denk dat veel van mijn ondernemerschap bij hem vandaan komt. Hij had dit vast heel mooi gevonden.”
Paspoort
Naam: Jacqueline Sommeling
Leeftijd: 51 jaar
Bedrijf: Zorgboerderij De Leemberg
Locatie: Woensdrecht
Burgerlijke staat: getrouwd met Patrick
Kinderen: twee volwassen zoons
Hobby’s: ik hou heel erg veel van dieren, zoals honden, katten en paarden en ik lees graag.
