Aan de keukentafel met Arjan Oerlemans: ‘Chauffeur zijn is nog steeds een mooi beroep’
Door: José van der Wegen RubriekHOOGERHEIDE/THOLEN - Ondernemers zijn vaak dag en nacht bezig met hun onderneming. Maar wat drijft hen? Wat is hun motivatie? En waar liggen zij ‘s nachts van wakker? In ‘Aan de keukentafel met...’ gaan we met hen in gesprek en gaan we op zoek naar het bijzondere verhaal dat zij te vertellen hebben. Deze week: Arjan Oerlemans, Fa. Oerlemans en Zn. in Hoogerheide.
Je bent eigenaar van een transportbedrijf dat al jaren in de familie zit.
“Sinds eind jaren ‘60 voeren we de naam Fa. Oerlemans & Zn. Het bedrijf is opgericht door mijn opa, die destijds een transportvergunning kon overnemen van de heer Jaspers. Het was in die tijd heel moeilijk om zo’n vergunning te krijgen. Mijn vader en mijn oom namen het van mijn opa over, en zeven jaar geleden heb ik het weer overgenomen van mijn oom. Mijn vader Willem, die vorig jaar overleed, heeft op papier tot het laatste meegeholpen binnen het bedrijf.”
Was het altijd al de bedoeling dat jij het bedrijf zou overnemen?
“Het is nooit tegen me gezegd, maar het zat er wel in. Ik ben letterlijk opgegroeid tussen de vrachtwagens. Mijn ouders wonen hier op het terrein, dus ik was er altijd bij. Toen ik heel klein was speelde ik met autootjes en vrachtwagentjes; later mocht ik rijden op de heftruck of hielp ik in het bedrijf waar ik kon.”
Heb je ooit ook buiten het bedrijf gewerkt?
“Ik heb 4,5 jaar bij RBC Roosendaal gewerkt op de financiële administratie. Ik vond het belangrijk om ook ervaring op te doen buiten het familiebedrijf, onder vreemde ogen als het ware. Ik werkte een volle werkweek, maar hield de vrijdagmiddag vrij om bij ons in de zaak bij te springen en dingen te leren.”
Je kent het bedrijf van alle kanten, want je bent zelf ook chauffeur geweest.
“Op mijn 23e haalde ik mijn vrachtwagenrijbewijs. Ik heb bewust hiermee gewacht, omdat ik niet zonder ervaring de weg op wilde. Dus ik heb eerst wat kilometers gemaakt als automobilist. Daarna zat ik echt volledig op de vrachtwagen. Toen een chauffeur vertrok, ben ik ingestapt. Dat groeide daarna vanzelf verder uit: chauffeur, toen kantoor, planning, administratie... en nu run ik het bedrijf.”
Hoe groot is Firma Oerlemans en Zoon tegenwoordig?
“We hebben acht vrachtwagens en ik heb zelf één reserveauto, waar ik soms zelf in stap of een oproepchauffeur. In totaal werk ik met acht fulltime chauffeurs, de meesten komen gewoon hier uit de regio. De jongste is 51, de oudste 63 jaar.”
Een personeelstekort is overal. Lukt het jullie nog om aan nieuw personeel te komen?
“Dat wordt echt steeds moeilijker. Begin dit jaar plaatste ik een vacature op social media. Ik kreeg acht reacties, daarvan waren er zes 55-plussers. Gelukkig leverde het wel een nieuwe chauffeur op, maar jonge aanwas is er nauwelijks en werkende handjes zijn schaars. Terwijl het beroep van chauffeur toch echt een mooi vak is.”
Wat maakt het moeilijk om mensen aan te trekken, denk je?
“De waardering voor het transportvak is veranderd. Tijdens corona merkten we dat heel duidelijk: als chauffeur werd je als minderwaardig behandeld. Chauffeurs mochten bijvoorbeeld niet naar een toilet en je mocht bedrijven vaak niet binnen. En ja, er wordt ook vaak negatief gedaan over vrachtwagens in het verkeer, terwijl het lang niet altijd onze schuld is.”
Kun jij iets doen om het vak aantrekkelijk te houden?
“Ik probeer in ieder geval goede werkomstandigheden te bieden. Mijn chauffeurs zijn bijna altijd op tijd thuis. We hebben regionaal werk – van België en Nederland tot Noord-Frankrijk en Duitsland– maar het is wel zo gepland dat je niet structureel onderweg hoeft te overnachten. En ik behandel mijn mensen goed – daarom is het verloop ook zo laag.”
Je jongste chauffeur is 51, de oudste 63. Maak jij je zorgen over de vergrijzing binnen je personeel?
“Zeker. Over tien, vijftien jaar zit ik met een groot probleem, als ik nu geen opvolging vind. De spoeling is dun, en ik lig er nog niet wakker van, maar het spookt wel vaak door mijn hoofd.”
Zou je dan bijvoorbeeld mensen de kans geven hun rijbewijs via jou te halen?
“Dat is nog niet gebeurd, maar als het een geschikte kandidaat is, dan sta ik daar zeker voor open. Er zal dan wel een clausule aan verbonden worden. Maar het moet dan ook echt een goed gevoel zijn van beide kanten.”
Wat zie je als de grootste uitdagingen in de transportsector?
“De vergrijzing is een groot probleem, maar ook de toekomst van brandstoffen. De overheid stuurt sterk aan op elektrisch rijden, maar een elektrische vrachtwagen kost drie ton. Dat is gewoon niet haalbaar voor een MKB’er zoals ik. Bovendien: als je 500 kilometer ver moet, moet je onderweg ergens laden, anders kun je niet terug.”
Zie jij dan een beter alternatief?
“Ja, HVO100. Dat is een dieselbrandstof, die 100% hernieuwbaar is. Het is een realistischer alternatief. Elektrische wagens zijn qua actieradius en infrastructuur nu nog niet werkbaar, zeker niet voor het regionale, intensieve werk zoals wij dat doen.”
Hoe kijk jij dan naar milieumaatregelen en regelgeving?
“Ik denk dat Nederland het braafste jongetje van de klas probeert te zijn. Zoveel druk op alternatieve energie, alles moet gasloos, elektrisch. We betalen belasting op tasjes en blikjes, maar in Amerika krijg je vijftien plastic tassen mee zonder probleem. Dan denk ik: wat heeft het voor zin als wij als klein landje alles correct doen, terwijl de rest van de wereld zich nergens wat van aantrekt?”
Zijn er binnen jouw werksector collega’s die dezelfde zorgen delen?
“Kleinere bedrijven lopen door deze regels uiteindelijk echt tegen hun grenzen aan. Grote bedrijven kunnen bijvoorbeeld makkelijker investeren in een elektrische vloot. Maar voor een familiebedrijf zoals het onze is dat veel ingewikkelder.”
Uitdagingen genoeg voor nu en in de toekomst. Is jouw werk nog wel leuk?
“De transportsector is zeker nog leuk. Voor mij is dat bijvoorbeeld de logistieke puzzel die elke dag opgelost moet worden. We doen grote en kleine ritjes, van zeecontainer tot laden bij de lokale industrie. Het is enorm gevarieerd. Je moet continu schakelen. Alle ritten aan elkaar knopen en iedereen tevreden houden - de klant, de chauffeur en ikzelf - dat geeft voldoening.”
Wat inspireert jou verder nog?
“Vooral het contact met mijn klanten en chauffeurs. Samen zorgen we dat het werk gedaan wordt. We zijn geen nummer, we zijn een team. Ik krijg er energie van als ik aan het eind van de dag zie dat de planning klopte.”
Tot slot: met wie zou je zelf aan de keukentafel willen zitten?
Dan zeg ik toch mijn vader. Hij is vorig jaar overleden en ik mis hem elke dag - als persoon, maar ook als sparringpartner, het over mijn schouder meekijken. Zijn levenservaring, zijn kijk op het werk, dat mis ik enorm. Maar ook met de beleidsmakers zou ik dus graag aan tafel zitten, in de hoop dat ze mij eens goed kunnen uitleggen wat ze voor ogen hebben met de transportsector in de toekomst.”
Paspoort
Naam: Arjan Oerlemans
Leeftijd: 43 jaar
Burgerlijke staat: getrouwd met Anouk, 1 zoon en 1 dochter
Bedrijf: Fa. Oerlemans en Zn.
Locatie: Hoogerheide
Hobby’s: voetbal en hardlopen, waaronder de Roparun
