Nico Koevoets zwaaide af als weerman en columnist, maar Woensdrecht en het weer zitten in zijn hart

WOENDSRECHT - Hij woont al enige tijd in Breda, maar velen kennen hem nog wel: Nico Koevoets, weerman en postbode in de gemeente Woensdrecht. Dertig jaar geleden verhuisde hij naar Breda en daar is hij ook bekend geworden als weerman. Maar zijn Woensdrechtse hart klopt nog steeds!

“Sinds vorig jaar ben ik als vrijwilliger actief bij Brabants Landschap, als gastheer op het infocentrum Kraaijenberg aan de Fianestraat. Tot en met de gemeentelijke herindeling in 1997 was dit Woensdrechts grondgebied”, zegt Nico. Voor hem voelt dat nog steeds zo. Hij is een strijdbaar en nuchter mens, zoals veel mensen van de Brabantse Wal. In 2012 werd bij Nico de ziekte van Parkinson vastgesteld. In 2018 was de ziekte dermate gevorderd, dat hij een DBS-operatie kreeg. Dat is een open hersenoperatie, waarbij er twee elektrodes in zijn hersenen werden geplaatst. Hij kreeg zodoende een tweede kans. Een kans die hij met beide handen aanpakte en nu geniet hij weer van het leven, alhoewel zijn baan bij de politie toen ten einde kwam. 

Geen columns meer

Waar recent ook een einde aan kwam, is 38 jaar wekelijks een column over het weer en klimaat schrijven voor de krant. “Deadlines geven stress. Uiteraard is stress voor niemand goed, maar bij mensen met Parkinson komt dat dubbel zo hard binnen. Parkinson is veel meer dan alleen een trillend handje.” De schrijverscarrière van Nico begon bij een voorloper van de Woensdrechtse Bode, de Zuidwesthoek. Zijn eerste column verscheen op 30 maart 1988, zijn laatste column vrijwel 38 jaar later op 27 februari 2026 voor BredaVandaag. “In 1988 bracht ik op mijn fiets de column op zondagavond naar de Dennenlaan in Hoogerheide, naar het huisadres van de toenmalige hoofdredacteur Merijn Luyks. Dat persoonlijke wekelijkse en mondelinge contact is heel wat anders dan nu snel een appje sturen. Merijn zorgde dat de column de volgende dag op het kantoor in Bergen op Zoom terechtkwam, zodat het op dinsdag in de krant stond met onder andere een weekweersverwachting.” Nico had destijds zelf een verzoek ingediend om te mogen schrijven voor De Zuidwesthoek. Eind 1989 vond hij het tijd voor een overstap naar het toenmalige Brabants Nieuwsblad. “Ten tijde van het Brabants Nieuwsblad, de periode 1989- 1999, had ik ook een eigen (neerslag)waarnemingsnetwerk. En na het schrijven van mijn column met een elektrische typemachine ging ik weer op de fiets naar de Pastoor van Roesselstraat in Hoogerheide. Daar woonde Cees Jansen, ex-melkboer en de lokale reporter voor Brabants Nieuwsblad. Hij  faxte het artikel dan voor mij naar het hoofdkantoor in Roosendaal. Dat kun je je nu nauwelijks meer voorstellen in het digitale tijdperk. Pure nostalgie!”

Bezig met een boek

Door zijn bekendheid via de krant en weerpraatjes bij diverse lokale radiostations, werd Nico nogal eens geraadpleegd voor een weersverwachting. Zo herinnert Nico de maandagochtend van 26 februari 1990 nog. “In de middag zou de carnavalsoptocht in Wjeeldrecht plaatsvinden, maar het was een stormachtige winter. Ad de Keijzer, toen in het bestuur van stichting SOF, vroeg me om raad. Een hele eer destijds. Mijn weerkundige informatie toonde aan dat er opnieuw een storm op komst was en daarop besliste het SOF-bestuur terecht om de optocht voor de grote carnavalswagens niet door te laten gaan.” Hoewel Nico gestopt is met schrijven van columns, laat het weer hem niet los. “Ik heb inmiddels zoveel informatie over het West-Brabantse weer en klimaat, dat ik nog graag een aantal boeken zou schrijven. Ik ben met het weervirus geboren en ben ook niet goed in stilzitten. Ik kan meerdere boeken schrijven, zoals een boek over weer en klimaat van Woensdrecht/Hoogerheide ofwel West-Brabant. Ik ben al deels begonnen met een boek over windhozen, kleine tot grote tornado’s met als werktitel ‘Van echelstèèrt tot houwmouw.’