Weetjes van de Wal door de Brabantse Veldganger

Vakantie Wal-halla

Ik ga zo onderhand richting een half jaar stukjes schrijven over de Brabantse Wal. Ik hoop van harte dat je als lezer meer gevoel en inzicht hebt gekregen bij en voor de regio waar je woont. Een beetje trots is helemaal niet verkeerd als bewoner van de Wal. Het is niet voor niets dat mensen die hier voor het eerst komen vaak zeggen een vakantiegevoel te krijgen!

Naast de legerkazerne en de vliegbasis zijn (vakantie)kampen de meest genoemde reden, waarom mensen uit heel Nederland onze Wal kennen. Al voor de Tweede Wereldoorlog kwamen vooral jeugdige lieden van allerlei verenigen en stichtingen zoals scouting en Katholieke jeugdkampen hierheen om vakantie te houden. Het paste in de “terug naar de natuur-beweging” van begin 20e eeuw. Niet alleen de patiënten van Dennenheuvel waren gebaat bij frisse lucht, rust en regelmaat. Dat gold ook voor de stadsjeugd wiens tere zieltje maar zou verzwakken zonder de fysieke uitdagingen van de pure natuur! Volgens de literatuur was onze regio ‘schoon en rustig’, ‘ver weg van de stedelijke invloeden’ en last but not least ‘relatief goedkoop’. Laat die hang naar de grote stad dus maar lekker los, lieve lezer. Geen muf flatje of hutjemutje in een Vinex-wijk, hier zit je goed. 

Onze natuur op de Wal was ideaal voor kampen van de scouting die, niet geheel toevallig, net zulke oefeningen in kompaslezen, navigeren en tentenkampen bouwen deden als later de zandhazen van de landmacht. Je mag ervan uitgaan dat er een strikte discipline en soberheid heerste, marshmallows bakken en een spooktocht lopen waren er zeker niet bij. Het zal er zeker niet uitbundiger aan toe zijn gegaan bij de Katholieke vakantiekampen, waar je naast alle oefeningen ook nog eens driemaal daags de lieve Heer had aan te roepen. Ik kan me overigens niet aan de indruk onttrekken dat de oprichting van de Volksabdij in 1936 een logisch gevolg is geweest van al die aandacht voor natuurbeleving vanuit het blikveld religie en opvoeding. Hoe dan ook, nadat het gebied vijf jaar door dat ‘gedoe met de Duitsers’ nauwelijks werd bezocht, brak direct na de oorlog een nieuwe tijd van vakantiekampen aan en werd de regio wederom druk bezocht door allerlei groeperingen. Komen wij even goed weg dat wij hier gewoon wonen!

Dit was het weer!

Tot de volgende keer.

Met groet,

De Brabantse Veldganger