Weetjes van de Wal door de Brabantse Veldganger

Ik kom net terug uit de Duitse en Oostenrijkse Alpen. Ik heb zelfs een stukje van de prachtige Dolomieten in de verte kunnen bewonderen. Het is lastig om mijn liefde voor de Brabantse Wal niet een beetje weggedrukt te zien worden in al dat bergen-geweld van aldaar. Soms zou ik willen dat ik een steenbok, een gems, of desnoods een murmeltier was en dan lekker de hele dag door dat prachtige landschap huppelen! Of dat ik een almpje zou runnen of bergführer van beroep!

Als je dat soort ideeën krijgt, dan betekent het dat je even moet ontwennen waarschijnlijk. Althans, dat is bij mij wel het geval. Zodra de foto’s en video’s gesorteerd zijn en de laatste Oostenrijkse biertjes opgedronken, dan is het tijd om geestelijk weer terug op de Wal te landen. Toch heb ik mijn best gedaan om de Wal en de Alpen samen te laten komen en daarom staat ergens in een lokale tuin waarschijnlijk het ‘laagste’ almpje ooit, op zo’n 12m boven zeeniveau. Een mancave is hier echt een ongepaste en denigrerende titel, entschuldigung! Nee het is een eerbetoon aan de bergen, een hommage aan de Alpen en alles waar ik zo aan verknocht ben geraakt in circa 30 jaar bergvakanties. Een stel oude kerstbomen doet dienst als aankleding rondom de Brabantse berghut. Binnen hangen schilderijtjes van bergtaferelen en koeienbellen, staat een opgezette bergmarmot en links en rechts knipogen houtgesneden bosmannetjes naar je. Het is ieder jaar een uitdaging om op vakantie weer een nieuw verscholen antiekzaakje te vinden voor nieuwe oude meuk. Het is een traditie die mijn gezin oogrollend gade slaat. Met wat voor zooi komt papa nu weer aan?

Ik vraag me af of ik het andersom ook zou doen. In de bergen wonen en in de tuin een eerbetoon maken aan de Brabantse Wal. Een kleine cafeetje met schilderijtjes van de Schelde en de Stompe Toren, foto’s van landgoed Mattemburgh, een opgezette zwarte specht en een langspeelplaat op de achtergrond met ‘Hoe schoon is mijn durpske genaamd Ossendrecht’. En dan ieder jaar terugkomen en de kringlopers afgaan op zoek naar typische Brabantse Wal prullaria, terwijl mijn gezin geduldig wacht in de auto…

Dit was het weer. Tot de volgende keer.

Met groet,

De Brabantse Veldganger