Weetjes van de Wal door de Brabantse Veldganger

De Noordpolder: Ik heb het al vaak over dit gebiedje gehad, maar om de een of andere reden voel ik me een ambassadeur voor deze natte natuurparel. Misschien dat mijn ontluikende liefde voor vogels kijken praktisch hand in hand ging met het verkennen van dit gebied. Veel vogels zag ik in de Noordpolder voor het eerst.

Het is een geflierefluit van heb ik jou daar, wanneer je omstreeks mei rond slentert door deze polder. De diversiteit aan vogels is gewoonweg bizar als je je bedenkt dat dit nog niet veel langer dan 10 jaar ‘terug is gegeven aan de natuur’. Hier staan aanhalingstekens want uiteindelijk blijft het in grote mate een cultuurlandschap. De originele eeuwenoude hooiweiden zijn in het veld nog duidelijk te zien. Er zijn eigendomskaarten uit de 17e eeuw, die blijk geven van dat ook het Huijbergse klooster hier gronden had. Terug naar de gevederde vrienden, mocht ik ze allemaal willen opnoemen, dan is het stukje rap vol. Ik wil daarbij geen vogels tekort doen, dus bij deze alvast aan alle vogels in de Noordpolder; voel je gezien! Dit voorjaar had ik het domme geluk steltkluten te mogen waarnemen op de grote plas; ik had deze magnifieke wadvogels nog nooit gezien! Behoedzaam waden ze op hun opvallend lange knaloranje pootjes door de plas. Iets minder behoedzaam is hun buurman de lepelaar. Regelmatig kun je deze vogel alleen of in een klein comité zien struinen door deze wateren. Al hobbelend zeeft hij met zijn snavel van links naar rechts het opgeworpen slib, af en toe scherp draaiend omdat hij een stukje heeft gemist. En dan al die rietzangers die maar van geen ophouden weten, je vogel-app weet van gekkigheid niet waar te beginnen. Ik hoorde dit voorjaar een bosrietzanger dacht ik, om het zeker te weten riep ik hem aan via de app, mee kwam een koekoek haast direct op me afgevlogen. Ze landde pal naast me in de boom, kennelijk op zoek naar haar favoriete adoptieouders. Om nog wat kleur aan het ensemble toe te voegen: de gele kwikstaart. Wat een prachtige creatie die samen met haar witte broeders en zusters de drooggevallen waterkant al ‘kwikkend’ afstruint naar eten. Heb ik nog een vogel overgeslagen? Ja me dunkt, maar dit was slecht ‘once upon a time in de Noordpolder’.

Dit was het weer. Tot de volgende keer!

Met groet, de Brabantse veldganger