Cees en José bakken voor de allerlaatste keer frietjes

ZUNDERT - Het is aftellen geblazen voor Cees en José Jochems. Volgende week vrijdag bakken ze voor de allerlaatste keer frietjes in Cafetaria Eethuis Jochems aan de Molenstraat, waarna het koppel er op zaterdagmiddag van 14.00 uur tot 16.30 uur nog een afscheidsreceptie houdt. Dan zit het er na 41 jaar op en neemt Arno Verschuuren, beter bekend als Arno IJsco, hun zaak over.

Een soortgelijke stap maken Cees en José in 1982 met de overname van wat dan nog Petit Restaurant Van Erk heet, een eetgelegenheid die op dat moment al 25 jaar wordt geleid door Wim en Cor van Erk-Daems. Daar gaat een opvallende gebeurtenis aan vooraf. Cees, die samen met José in het weekend een bijbaan heeft in een disco, komt er op zaterdag traditiegetrouw friet halen. Zijn bestelling laat echter op zich wachten, waarop hij Van Erk met een knipoog tot haast maant: ‘Schiet eens op, ik moet nog gaan werken’. Het antwoord volgt meteen: ‘Dan bakte ze zelf’. Waarop Cees weer reageert met: ‘Da’s goed’.

Begrip

Op dat moment werkt José nog in de fabriek bij Luijckx Chocolade in Zundert. Cees heeft een baan als kraanmachinist, al is hij al wel bezig met zijn horecapapieren. Wanneer hij een week later weer friet gaat halen, spreekt Wim van Erk hem aan: ‘Meende jij dat nou echt van dat friet bakken? Dan moeten we toch eens een keer bij elkaar komen’. Niet veel later hakken Cees en José de knoop door en beginnen ze de zaak die als Cafetaria Eethuis Jochems zal uitgroeien tot een begrip in Zundert en omgeving. “De eerste zes jaar hebben we met zijn tweeën gewerkt,” vertelt José. “Toen kwamen de kinderen en heb ik meer achterin gewerkt.”

‘Achterin’ is de keuken waar onder meer eigengemaakte nasiballen, saté, stoofvlees en huzarensalade werden bereid. “En niet te vergeten de lekkere biefstukjes,” vult Cees aan. “Daar kwamen klanten speciaal voor naar ons.” Die klanten zorgen omgekeerd ook weer voor leuke verhalen. Zo is er eens een klant die zó flink zit te bunkeren, dat Cees hem vraagt: ‘Krijde gij thuis geen eten?’ Het antwoord is even gevat: ‘Nee, ik ben net buiten gegooid’. En ook maken Cees en José tijdens de Aardbeienfeesten mee dat klanten die hun buik net vol hebben gegeten, geen geld bij zich blijken te hebben. José: “We waren benieuwd of we het geld nog zouden krijgen, maar het werd keurig via de bank overgemaakt. Het is mooi dat je vertrouwen dan toch wordt beloond. Maar we hebben altijd wel fijne klanten gehad, hoor. Er zijn hier binnen nooit ruzies geweest. We leerden onze klanten ook goed kennen. Bij het doorbellen van de bestelling wisten we al welke klant het was.”

Softijs

In de loop der jaren verandert ook het assortiment, want er worden regelmatig nieuwe snacks op de markt gebracht. “De mexicano bijvoorbeeld is best een succes,” weet Cees. “En ook de sitostick valt goed in de smaak.” Zelf introduceert het ondernemersechtpaar al vroeg het softijs. “Na drie jaar al,” vertelt José. “Dat lokte ook veel ouders met hun kinderen naar de zaak. Die kinderen heb ik groot zien worden en nu komen ze hier met hun eigen kinderen.”

Geldautomaat

Veel indruk maakt de plofkraak op de geldautomaat van de ABN Amro-bank in december 2019, een deur verder. Niet alleen het pand van de bank raakt zwaar beschadigd, ook de voorgevel van Cafetaria Eethuis Jochems loopt de nodige averij op. “Dat hakte er wel in,” aldus José. “We werden wakker van een grote klap. Cees zei meteen: ‘Da’s bij de ABN Amro-bank. Ik denk een bom’. Een half jaar eerder al, in juni, was er een plofkraak mislukt. Ik zat ’s nachts tv te kijken, toen ik geluid hoorde. Ik deed een raampje open en zag toen twee mannen in het zwart op een scooter wegrijden. ‘Die zijn wel vroeg bezig met de bezorging van de Zundertse Bode’, dacht ik nog. Niet veel later werd ik gebeld door mijn zus die aan de overkant woont, met de mededeling dat er bij ons politie voor de deur stond. Toen ik de deur opendeed, zag ik een koord voor mijn deur hangen. Dat bleek het lint van een bom te zijn. We moesten van de politie onmiddellijk het pand verlaten. De automaat is uiteindelijk niet teruggeplaatst. Daar was ik aan de ene kant blij mee, want ik wilde hem liever niet meer naast de deur hebben. Aan de andere kant: we missen nu in Zundert wel een geldautomaat waar kan worden gepind.”

Juist besluit

Terugblikkend vertelt José meer dan blij te zijn met de stap om een eigen zaak te beginnen. “Vanaf het eerste moment had ik het gevoel dat we het juiste besluit hebben genomen. We hebben lekker samen thuis gewerkt en konden er zo ook altijd voor de kinderen zijn. Hiernaast hebben we door de jaren heen goed personeel gehad, waar we heel dankbaar voor zijn.” Cees bevestigt haar woorden. “Voor ons is het nooit een probleem geweest dat we in het weekend moesten werken. Toen de kinderen naar school gingen, was woensdag onze vrije dag. Dan gingen we ’s middags met het gezin naar de speeltuin of ergens pannenkoeken eten. Wel was de zaak in de zomer tijdens de bouwvakvakantie steevast drie weken gesloten. Dan gingen we op vakantie en trokken we erop uit met de caravan.” De kinderen hebben volgens José nooit de ambitie gehad om de zaak over te nemen. “De oudste, onze dochter Andrea, heeft wel geholpen in de zaak. Zij is nu onderwijzeres op een school in Bavel. Onze zoon Bart heeft altijd al gezegd dat de zaak niets voor hem is. Hij is boomverzorger geworden.” Het koppel heeft er echter alle vertrouwen in dat Arno Verschuuren er als nieuwe eigenaar iets moois van gaat maken. Met de overname van de zaak door Arno, lijkt de geschiedenis zich een beetje te herhalen. “Nadat ik vorig jaar was gevallen, zijn we tien weken dicht geweest,” vertelt José. “Op zeker moment zaten we bij hem op het terras en kregen we het er al een beetje over: ‘Is een zaak als die van ons niks voor jou?’ Na afloop van de Aardbeienfeesten raakte onze zoon Bart met Arno in gesprek. ‘Dat jij het niet overneemt van ons pa en ma’, zei hij tegen Arno. Van het één kwam vervolgens het ander.”

Geraniums

Ze zijn overigens niet van plan om achter de spreekwoordelijke geraniums te gaan zitten, zo maakt het tweetal tot slot duidelijk. José: “Cees gaat Arno straks nog een paar maanden inwerken. Ik heb echter gezegd: ‘Als ik stop, dan stop ik ook echt’. We hebben twee grotere kleinkinderen en twee kleinere. Met de grotere kleinkinderen hoop ik meer leuke dingen te kunnen gaan doen. Voor de kleintjes word ik oppasoma, zodat ik ze van dichtbij kan zien opgroeien.” Ook Cees wil actief blijven: “Een beetje klussen vind ik wel leuk. Kan ik wat dingen gaan doen bij de kinderen. Stilzitten is niks voor mij.”