Aan de keukentafel met cafébazen Christel en Angélica: ‘We bijten elkaar niet’

Door: Luuk Roozeboom zo 7 jun, 12:00 Algemeen

Aan de rand van Rijsbergen liggen twee cafés pal naast elkaar. Twee terrassen, één schutting tussen de tuinen die er af en toe uit gaat. Christel Jochems staat al 33 jaar achter de tap. Angélica Somma begon op 1 januari 2023. Op papier concurrenten, in de praktijk een vanzelfsprekend duo, goede collega’s. We schuiven aan voor een gesprek over dorpscafé’s onder druk, samenwerken in plaats van vechten, en hoe een ziekte en een zwangerschap allebei tot hetzelfde inzicht leiden: een stapje terug.

Christel, jij staat al 33 jaar achter de tap. Hoe ben je erin gerold?

“De zaak zit al generaties in de familie. Mijn opa kocht het pand, mijn oom runde eerst het café en later runden mijn ouders het café, en uiteindelijk nam ik het over, tot mijn eigen verbazing. Ik heb altijd gezegd dat ik het nooit zou gaan doen. Ik had vier jaar in de keuken gewerkt en ben daarna in de bloemen gaan werken. Ik weet nog zo goed; mijn vader zat boven te trompetteren en zei dat hij de zaak wilde verkopen. Ik zei gelijk nee. Maar binnen een half jaar dacht ik: ik ga het toch doen, puur op gevoel. Het moest gewoon zo zijn.”

En jij, Angélica, wat trok jou drie jaar geleden over de streep?

“Ik vond Het Kaffee altijd al een fijne plek. Ik vond dit zo’n typische dorpsplek waar mensen biljarten, elkaar ontmoeten en een biertje drinken. Dat wilde ik niet kwijt. Ik heb Adriënne gebeld – niet eens met een concreet plan, gewoon: hou me op de hoogte als je ooit zover bent. Het duurde nog tweeënhalf jaar voordat zij er klaar voor was. Zo’n keuze maak je met je hart. Als je alles vooraf gaat uitrekenen, doe je het niet. Mijn partner Stijn stond er helemaal achter, heeft zijn baan behouden en werkt hier volop mee.”

Twee café’s pal naast elkaar, hoe ervaren jullie dat?

Christel: “Ik had ook belangstelling voor Het Kaffee maar nu ben ik blij dat Angélica hier zit en niet ik.”

Angélica: “Vanaf het eerste moment zaten we bij elkaar aan de koffie. We versterken elkaar gewoon. Als bij de één een besloten feest is, kunnen fietsers of gasten door naar de ander. Anders zeggen ze: we stoppen niet meer in Rijsbergen. Dat bijt elkaar totaal niet, het versterkt elkaar alleen maar.”

Christel, jij hebt 33 jaar horeca-ervaring. Wat is er in die tijd veranderd?

“Heel veel. Dertig jaar terug kwamen jongelui spontaan naar de kroeg. Met dertig, veertig man kon het zomaar gezellig worden. Tegenwoordig moet je echt iets organiseren om ze binnen te krijgen – jongeren gaan liever naar Breda. Zelf maak ik me niet zo’n zorgen, omdat ik nog een paar jaar doorga. Maar voor de traditionele dorpscafé’s wordt het de komende twintig jaar nog wel een ding.”

Angélica: “Mensen hebben hier ruime huizen en tuinen, dus die hebben het thuis ook goed. En alles wat vroeger in de kroeg gebeurde – sociale connecties – gaat nu online. Het heeft geen enkele zin om je hiertegen te verzetten. Dus organiseren we proeverijen, wijncursussen, een quiz of een bandje. Tegenwoordig heeft een gast net dat duwtje nodig om naar het café te komen. Dan is het wel tof om te zien welke vriendschappen en connecties hier gemaakt worden.“

En jullie helpen elkaar daarbij; die schutting tussen de tuinen gaat er dan ook letterlijk uit.

Angélica: “Ik noem een voorbeeld. Na vorig jaar is besloten om het niet op dezelfde manier door te gaan met Rijsbergen Demarreert. Christel en ik vonden dat jammer dus zijn we zelf op zoek gegaan naar een groep fanatieke fietsers die op een laagdrempelige manier deze dag willen organiseren. “Binnen een week zaten we met zes vrijwilligers rond de tafel. Dat voelde gewoon goed. We deden onlangs nog de Roparun samen. Muziek buiten, vlaggetjes, op de straat een feestje maken. En in Zundert staan we voor het tweede jaar samen op het Nassauplein met een bar tijdens het bloemencorso.”

Christel: “Voor Rijsbergen Fietst slaan we de handen weer ineen, het zou geweldig zijn als net zoals vorig jaar de tuin weer vol zit met jong en oud. De eerste inschrijvingen zijn binnen, we maken er een mooi Rijsbergs wielerfeestje van. Mensen vragen weleens; waarom doe je dat? Maar ik vind het gewoon leuk. En achteraf zegt iedereen: wat een mooie middag.”

Wat maakt iemand een goede caféhouder?

Christel: “Ik zie het bij m’n personeel al binnen twee weken. Of iemand heeft hét, of niet. Het zit in sociale vaardigheden. En als alles klopt krijg je soms in je café een spontaan feestje, dat kan je niet regisseren, dat ontstaat vanzelf. En weet je, het is mooi als mensen bijvoorbeeld na de carnaval zeggen dat ze een toffe avond hebben gehad.”

Angélica: “Je verplaatst je in de ander. Als iemand vervelend doet, heeft die meestal gewoon een rotdag gehad. Dat moet je kunnen zien. Je bent als gastvrouw onbevooroordeeld. In de horeca leer je dat enorm en geen dag is hetzelfde.”

Christel, jij hebt voor jezelf een einddatum. Hoe zit dat?

“Ik heb op dit moment tegen mezelf gezegd: ik wil er nog vier jaar bij doen. Dan stop ik. Ik ben rustiger geworden en door mijn ziekte ben ik best veranderd. Voorheen moest alles tegelijk, alles moest kloppen. Nu denk ik vaker: het zal wel goedkomen. Vroeger zag ik twee fietsers stoppen voor m’n terras, ik woon hierboven en dacht ik direct: shit, misschien moet ik toch maar open. Dat heb ik niet meer. De kinderen waken er ook voor, vragen weleens: waarom doe je dat, je hebt het al zo druk. Vroeger luisterde ik daar niet naar en nu een stuk beter.”

En jij, Angélica, je wordt binnenkort moeder. Wat doet dat met je werk?

“Dat doet bij mij precies wat die ziekte bij Christel heeft gedaan. Ik moet fysiek een stapje terug, ik merk dat ik dat gewoon nodig heb. We hebben drie jaar volle bak gegeven om dit café neer te zetten zoals we het voor ogen hadden. Nu weet ik: dit jaar even geen nieuwe projecten. De balans tussen werk en privé komt een beetje terug. En dat is ook prima.”

Met wie zouden jullie graag aan de keukentafel zitten?

Christel: “Frenkie de Jong of Guus Meeuwis. Frenkie omdat hij een kneitergoede voetballer is en altijd netjes - iemand die niet oordeelt. En Guus omdat hij gewoon goede muziek maakt.”

Angélica: “Jamie Oliver. Hij is de reden dat Stijn en ik graag zijn gaan koken. En hij doet meer dan alleen koken - projecten op scholen, die bredere aanpak. Dat vind ik enorm inspirerend om te zien en heeft onze liefde voor horeca alleen maar groter gemaakt.”[n]