Hoe ‘Rijsbergen mijn dorpje’ uitgroeide tot een volkslied

RIJSBERGEN – Veel dorpen en steden hebben een eigen volkslied. Een lied dat bij bijzondere gelegenheden wordt gezongen en waarin de liefde voor de eigen omgeving klinkt. Ook verenigingen kennen vaak hun eigen clublied. Maar welk lied mag zich eigenlijk het volkslied van Rijsbergen noemen?

Zundert heeft zijn Corsolied, maar in Rijsbergen klinkt al jarenlang de bekende regel: “Rijsbergen, mijn dorpje aan de Belgische grens.” Het lied werd geschreven door Drik de Bruijn, een veekoopman met een grote passie voor nostalgische plattelandsliedjes in het dialect.

Op boerenbruiloften en partijen was De Bruijn een graag geziene gast. Hij wist als geen ander de sfeer van het oude boerenleven in zijn liedjes te vangen. Toen in 1947, kort na de Tweede Wereldoorlog, de Rijsbergse Revue van start ging, was De Bruijn een van de smaakmakers. Op het podium bracht hij zijn eigen creatie ‘Rijsbergen mijn dorpje’ ten gehore.

Toch bleef het lied daarna lange tijd vooral op de achtergrond.

Een opmerkelijke vergissing

In 1981 werd in Rijsbergen tijdens carnaval voor het eerst de Bonte Avond georganiseerd. Leden van carnavalsvereniging de Aopenlaanders verzorgden een programma vol zelfgemaakte liedjes en sketches. Eén van de optredens kreeg echter een onverwachte wending.

Antoon Luijten, die samen met een ander lid het duo ‘de behangers’ vormde, was een groot bewonderaar van Drik de Bruijn. Op eigen initiatief riep hij ‘Rijsbergen mijn dorpje’ uit tot het officiële volkslied van Rijsbergen. Hij vroeg het publiek om uit eerbied te gaan staan en mee te zingen.

Een mooie geste, maar historisch gezien zat hij ernaast. Het officiële volkslied van Rijsbergen bestond namelijk al veel langer. Dat lied stamt uit 1938 en kreeg de titel ‘Waar de Aa of Weerijs kabb’lend’. De tekst werd geschreven door onderwijzeres Cisca Huijbrechts en de muziek was van Drik Huijbrechts (geen familie van elkaar). Toen Antoon Luijten op zijn vergissing werd gewezen, reageerde hij nuchter: “Wit ommus gin mens.”

Geen meezinger, wel een lied van verbinding.

Het officiële Rijsbergse volkslied telt meerdere coupletten en heeft geen refrein. Het is dan ook geen typische meezinger. Toch klonk het lied onlangs weer, tijdens een feestelijke middag voor ouderen in de Harmoniezaal ter gelegenheid van Koningsdag.

Een uitbundige deun om uit volle borst mee te zingen is het niet. Maar het lied ademt wel de geschiedenis van Rijsbergen en de verbondenheid met het dorp. En misschien is dát uiteindelijk precies wat een volkslied moet doen.