Hordeloper Jim Putter legt de lat steeds weer hoger

RIJSBERGEN - In de brievenbus bij de familie Putter in Rijsbergen lagen vorige maand opvallend veel felicitatiekaarten. De WhatsApp-groep van de Kerkakkerstraat zette een spontane kaartenactie op. Reden voor de felicitaties: de bijzondere prestatie van straatgenoot Jim Putter.

Jim behaalde een negende plaats op het WK atletiek voor jongeren onder de 20 (U20) in Eugene (Oregon, USA). Op het nummer 110 meter horden klokte hij een tijd van 13,36: een knappe prestatie en een mooi vervolg op zijn winst op de NK indoor 60 meter horden U20. Die titel won hij in februari 2026, waarbij hij met een tijd van 7,67 het Nederlands record U20 aanscherpte. En daar houdt het niet op: in 2027 hoopt Jim bij de senioren verder zijn grenzen te verleggen. 

Van zandbak naar stadion

Nummer negen van de wereld word je niet zomaar: alleen met talent kom je er nog niet! Dat talent zat er al vroeg in. In groep 3 van de Bavoschool rende Jim al fanatiek rond de zandbak. Het talent ontwikkelde zich verder bij DJA in Zundert. Onder begeleiding van trainer Jeroen Stoutjesdijk groeide Jim daar als ‘alleskunner’ op hordelopen, verspringen en kogelstoten.

Die groei zette door bij AV Sprint in Breda, waar Niels Hanegraaf zijn trainer werd. Hanegraaf begeleidt atleten die op nationaal én internationaal niveau presteren, en Jim deed er zijn voordeel mee. Zo liep hij in 2023, in het geel-zwart van de Bredase club, naar de nationale titel op de 110 meter horden onder de 18 jaar. Een paar jaar combineerde hij atletiek met voetballen bij VVR: ook daar kwam zijn snelheid goed van pas. Alleen was de kans op een blessure op het voetbalveld te groot. Toen hij zich kon kwalificeren voor een toernooi, hakte hij de knoop door: hij koos voor atletiek. Doen waar je goed in bent én wat je ligt.

Wat maakt atletiek voor Jim zo leuk? “Als je begint doe je alle onderdelen en er zit altijd wel iets bij wat je leuk vindt. En kun je ontdekken wat je goed kunt. Je kunt alles blijven doen bij de meerkamp, maar je kunt je ook specialiseren in één onderdeel en daarin groeien. Ik koos voor hordelopen. Toen ik eraan begon waren die horden wel een beetje spannend. Ik train vijf keer in de week, in techniek én sneller worden: sprinttraining, krachttraining en hordetraining. Techniek is belangrijk. Het gaat echt om details. Sinds vorig jaar start ik met een ander been. En volgend jaar is het ook weer aanpassen, want bij de junioren zijn de horden 99 cm en bij de senioren bijna 107 cm.” De lat gaat letterlijk omhoog.

Ook de recordtijd in Apeldoorn kwam niet vanzelf. “Ik moest wennen aan starten met een ander been. Het haperde bij de start. Ik herstelde me en werd elfde, net niet in de finale. Toen we alweer op weg naar huis waren, zagen we op de atletiek-app dat twee lopers zich hadden afgemeld: ik mocht toch door naar de finale. Dus snel omgedraaid en terug naar Apeldoorn: ik liep de finale en verbeterde daar het Nederlands record indoor! Dat gaf een goed gevoel: dat was wel kicken, dan train je toch niet voor niets!” Dat stimuleert Jim dan ook om verder op zoek te gaan naar waar de grens van zijn talent ligt.

Meer dan sport alleen

Naast de sport is Jim druk met zijn opleiding fysiotherapie in Breda. De school buigt mee als hij eerder moet trainen. Enige vertraging neemt hij voor lief. Dankzij de ‘topsportstatus’ van NOC*NSF valt hij onder regelingen die flexibiliteit geven. “Je krijgt er geen extra vrijstellingen mee: je volgt gewoon je opleiding en moet aan de eisen voldoen om je diploma te behalen. Maar het maakt het wel wat gemakkelijker.” Dat geldt ook voor TeamNL. “Vliegtickets, verblijf, materiaal: dat loopt allemaal best in de papieren. Ook de begeleiding is goed, er staan goede fysiotherapeuten voor je klaar. Als je dan hoort dat sporters in andere landen duizenden dollars uit eigen zak betalen, dan is het hier toch best goed geregeld”, aldus Jim.

Een sociaal leven is er ook: na het WK ontspande Jim met vrienden in Cherso. Wel gezellig samen in de disco, maar zonder biertje. Gezond eten en voldoende slapen horen bij topprestaties. Jim legt zijn eigen lat hoog en droomt soms van het hoogst haalbare: de Olympische Spelen. De ambitie is er, net als de werklust. Maar ook voor Jim zijn er - letterlijk en figuurlijk - nog de nodige horden te nemen!