Geboren wandelaar Hans van Haaster uit Zundert liep zijn 27e Vierdaagse

Wie Hans van Haaster door de bossen rond Zundert ziet lopen, zou bijna denken dat hij er geboren en getogen is. Toch woont de wandelaar pas veertien jaar in het dorp. Zijn leven bracht hem op veel verschillende plekken, maar uiteindelijk vond hij in Zundert een plek waar hij zich thuis voelt. “Ik ben eigenlijk altijd een beetje een nomade geweest.”

Hans werd 74 jaar geleden geboren in Hillegom, tussen de bloembollenvelden. Daarna zwierf hij door het land. Hij woonde onder meer in Drenthe en kwam rond de eeuwwisseling naar Brabant. Via Roosendaal en Hoeven belandde hij uiteindelijk in Zundert. Daar leerde hij Diana Kerstens kennen, die vroeger samen met haar ex-man café Den Hoek bestierde. Inmiddels zijn ze samen gelukkig in het dorp.

Van militaire marsen naar de Vierdaagse

Wandelen zat er bij Hans altijd al in. Een eerste bijzondere wandeltocht liep hij toen zijn toenmalige schoonvader op 51-jarige leeftijd ernstig ziek was. Ongetraind schreef hij zich in voor de veertig kilometer van de Heemsteedse Bloembollentocht. “Achteraf misschien niet het meest verstandige moment, maar ik liep altijd al graag. Tijdens zo’n tocht kun je je gedachten ordenen.”

Zijn basis als wandelaar werd ook gelegd tijdens zijn militaire opleiding. Daar leerde hij wat doorzetten betekende. “We werden ’s nachts met volle bepakking ergens in een bos gedropt. Een militaire wagen bracht ons weg en de commandant beval ons te gaan lopen.” Soms leek het einde dichtbij, maar dan reed de wagen weer verder, als een soort tantaluskwelling. “Dat was een soort opleidingskamp. Je moest gewoon doorgaan en discipline tonen.”

De bezemwagen op de hielen

In 1980 volgde de grootste uitdaging: zijn eerste Nijmeegse Vierdaagse. Hans liep samen met drie van zijn broers, nadat ze jaren eerder hadden afgesproken dat ze dit ooit samen zouden doen. Als oudste broer kon hij moeilijk nee zeggen toen zijn broers hem vroegen mee te gaan.

De voorbereiding was niet bepaald ideaal. Vlak voor de gezamenlijk geplande voorbereiding, waarbij ze in Noordwijk twee keer veertig kilometer wilden lopen, haakte Hans af omdat hij zijn voet had opengehaald. Toch besloot hij de Vierdaagse ongetraind te lopen. Dat bleek een zware opgave. “Ik had mijn voet helemaal kapotgelopen en het werd een pijnlijke exercitie.” Toch haalde hij samen met zijn broers de finish. “Vraag niet hoe. De bezemwagen reed bijna op onze hielen.”

Zijn broers waren daarna voorgoed genezen van de Vierdaagse, maar bij Hans sloeg juist de wandelverslaving toe. Het jaar erop trainde hij ruim zeshonderd kilometer en liep hij de tocht zonder problemen uit.

Een vertrouwd gezicht in de Zundertse bossen

Inmiddels staat de teller op 27 deelnames aan de Nijmeegse Vierdaagse. De laatste jaren kiest Hans vooral voor de dertig kilometer. “Dat is een mooie afstand. Je staat om zeven uur aan de start en hoeft niet midden in de nacht nog onderweg te zijn.”

Hoewel hij veel kilometers alleen maakt, is wandelen voor Hans geen eenzame bezigheid. Onderweg ontstaan vanzelf gesprekken. “Je komt bekenden tegen, maar maakt ook makkelijk contact met mensen die je niet kent.” Zijn broer loopt de Vierdaagse nog steeds, maar start vaak eerder. Dankzij een wandelapp kunnen ze elkaar onderweg volgen. “Als we een beetje bij elkaar in de buurt lopen, proberen we een stukje samen op te trekken. Maar alles als het uitkomt, hoor.”

Ook in Zundert draagt Hans zijn steentje bij aan de wandelsport. Bij wandelevenementen helpt hij mee met het uitzetten van routes. Ik vind het heerlijk om door de bossen te lopen en nieuwe paadjes te ontdekken. Je ziet de natuur veranderen en hoort de vogels kwetteren. Dat blijft mooi.”

De magie van de Via Gladiola

De Nijmeegse Vierdaagse blijft ondanks alle ervaring iedere keer bijzonder. Vooral de laatste kilometers over de Via Gladiola. “Vroeger kwam ik daar helemaal uitgeput aan. Vier dagen lang weinig slaap en veel kilometers hakken erin. Maar zodra je de laatste kilometers loopt, verandert alles.” 

Het publiek langs de route zorgt voor een gevoel dat moeilijk uit te leggen is. “De laatste vijf kilometer krijg je zoveel energie van de mensen langs de kant. Alles doet pijn, maar je voelt vooral trots en blijdschap. Die euforie is er iedere keer weer.”

Ook in de toekomst wil Hans blijven lopen. Een nieuwe wens is het Grenslandpad, een route van Sluis naar Thorn van ongeveer 350 kilometer. “Dat lijkt me prachtig. Alleen zoek ik nog iemand die mee wil.” Want stoppen met wandelen? Daar denkt Hans voorlopig niet aan. “Je moet altijd iets te wensen houden.”