Duwen tot het doordringt

ZUNDERT - Vijf kilometer lang alleen asfalt, de hielen van de rij voor hem en staal boven zijn hoofd. Gehoorbescherming en het ritmisch dreunen van de wagen smoren het applaus. Alleen één iPad staat in verbinding met de wereld buiten de wagen. Dan is daar plotseling dat magische moment.

“Dit wil iedereen onder een corsowagen een keer meemaken”, vertelt Eric Deckers. Hij was één van de 34 duwers onder de winnende wagen van Buurtschap Stuivezand. Een kleine buurtschap, zo legt hij uit. Een buurtschap die op de kop af tachtig jaar bestaat. “Daarom wilden we dit jaar wat anders. Vooral geen standaardwagen. Het was alles of niets.” Het werd dus alles. 

In de bouwtent hangt het vaandel van de vorige overwinning uit 2007. “Daarnaast is plek voor nog een vaandel. We zeiden het vorige week nog tegen elkaar: ‘Het zou toch mooi zijn als...’.”

Terug naar hét moment. Eric hangt zondag al vijf kilometer boven het asfalt. Het gewicht valt mee. De hitte niet. Voorin kijkt iemand op een iPad naar de livestream van Omroep Brabant en geeft de scores met gebaren door aan de rest. Eric kent de zebrapaden en verkeersdrempels in zijn dorp. Aan de straatinrichting ziet hij dat de hoofdtribune met de prijzentafel nadert. “En toen liet de man met de iPad zich plotseling op de grond vallen.”

Kruipend naar de realiteit
Geen gebaren dit keer. De man rolt onder de wagen vandaan en laat 33 duwers in lichte vertwijfeling achter. Meer duwers kruipen naar het daglicht. Eric trekt de gehoorbeschermers van zijn hoofd en hoort de corsoboulevard juichen. Dan dringt het door.

Buurtgenoten vallen bijna van de tribune in hun haast om bij de corsowagen te komen. Uit de zijstraten komen er meer aangerend. Iemand met een baby op de arm, iemand zonder schoenen. Iedereen springt en valt elkaar in de armen. Mensen huilen. Pas later merkt Eric dat de tranen ook over zijn eigen wangen rollen.

Soms valt alles op zijn plek. Neem de zon, die Zeespiegel de schittering geeft waar een ontwerp over water om vraagt. Eric is er eerlijk over. “Schijnt de zon niet, dan eindigen we zo een paar plekken lager.” 

Een andere blik
Dan is er nog de jury. Ondoorgrondelijk als altijd. Dit jaar in een andere samenstelling.

Vraag het Lennert Boomaerts. Hij bouwde mee met Buurtschap Klein Zundert. Zielentocht won de eerste publieksprijs. De jury zette de wagen op de tiende plaats, met 496 punten. 

Zondagochtend is het gevoel goed. ‘Hiermee kunnen we echt wel bovenin meedoen’, denkt Lennert, als hij de creatie voor het eerst buiten ziet staan. Dat gevoel groeit als het corsoterrein in beeld komt. Bouwers laten hun blik over de andere wagens gaan. Het gonst. Andere bouwers scharen Klein Zundert onder de kanshebbers.

Zielentocht heeft alles wat een klassieke corsowagen beter maakt. Beweging, ledverlichting, figuranten en een heks die 180 graden draait. Het publiek beloonde het met de eerste publieksprijs, de jury met de tiende plaats. “De traditionele corsowagens zijn allemaal iets lager geëindigd”, concludeert Lennert.

De uitslag lijkt hem gelijk te geven. Zeespiegel beweegt nauwelijks. Het is een spel van spiegeling en perspectief dat verandert terwijl de wagen voorbijtrekt. De jury gaf er een pluim bij voor het vloeistofeffect, ‘overtuigend gerealiseerd’, en voor de presentatie in een hoek van negentig graden. Rijsbergen werd vierde met een geometrische choreografie. Tiggelaar, vorig jaar winnaar met de theatrale Feniks, eindigde dit jaar zestiende met het uitbundige Ontkerkelijk.

Juryrapport
Of het een trend is, moet blijken. Het juryrapport verschijnt pas over een paar weken; vorig jaar kwam het begin oktober. Tot die tijd leest iedereen de lijst op zijn eigen manier.