Jury roemt het corso en betreurt de socials
Door: Corné Luijken AlgemeenZUNDERT - Het rapport van de vakjury over Corso Zundert 2026 is verschenen. Het jureren was dit jaar ingewikkelder dan voorheen, schrijft juryvoorzitter Paul de Beer daarin, “en dat is als groot compliment bedoeld”. Volgens hem laat Zundert zien waar de absolute top van het corso ligt. Tegelijk betreurt de jury hoe een deel van de mensen zich na de uitslag op social media uitte.
Twintig corsoreuzen trokken op de eerste zondag in september door de zonnige straten, in een brede waaier van kunst en verhaal, natuur en architectuur, humor en zwaarte, stille poëzie en luidruchtig theater. Geen enkele wagen voelde misplaatst op wat “met recht het wereldkampioenschap bloemencorso mag heten”, schrijft De Beer.
Die verscheidenheid voelde soms als appels met peren vergelijken, want het maakt verschil of een jurylid vooral valt voor een sterk idee, de schoonheid van de uitvoering of theater en spektakel. Opvallend vond de jury dat er geen uitgesproken dierenwagen meereed. Japan kwam twee keer voorbij en ook de dood stond twee keer centraal.
Veel wagens zetten in op geluid, licht, rook en geur. Dat levert prachtige momenten op, maar vraagt ook om maat. En hoe meer een ontwerp op techniek leunt, hoe groter de kans dat één storing alle aandacht opeist.
Het hoge niveau van alle wagens maakt kiezen lastig, maar zonder heldere verschillen in punten zegt de uitslag niets meer. Dat maakt een tweede, vierde of zevende plaats niet minder waard, benadrukt De Beer. Ook de wrijving tussen vakjury en publieksjury vindt hij begrijpelijk, want discussie hoort bij een juryrapport. De eerste publieksprijs ging naar Klein Zundert met Zielentocht, dat bij de vakjury tiende werd.
Wat de jury betreurt, is de toon op social media, “van ongenuanceerde boosheid tot persoonlijke verwensingen”. De juryleden stellen hun kennis onbezoldigd beschikbaar en rekenen op kritiek. Dat zulke polariserende uitspraken over wagens ook de bouwers raken, weegt voor hen zwaarder.
Eenvoud loont
Wie de beoordelingen naast de uitslag legt, ziet een rode lijn. De jury beloont wagens die één sterk idee consequent uitwerken. In het middenveld klinkt steeds het verwijt van overdaad, bij Zielentocht, Bazaar en Club Sensoria. Durf alleen geeft geen garantie. Het avant-gardistische Pareidolia eindigde als veertiende, omdat de beoogde beelden niet uit de bloemen kwamen. De kracht van nummer drie Welles Nietes zat volgens het rapport in de eenvoud, en dat geldt ook voor de winnaar.
Stuivezand won het corso met Zeespiegel. De buurtschap kantelde een kustscène negentig graden. Aan de ene kant keek je als een vogel vanuit de lucht op de kust, aan de andere kant als een vis van onder het wateroppervlak omhoog. “Dat vergt moed en nauwkeurigheid”, schrijft de jury.
Het water deed denken aan frêle kantwerk en koraal, tegenover een robuust oranje rotslandschap. Broccoli als bomenrij, nietige bootjes en een vuurtoren maakten de immensiteit van de zee voelbaar. In de optocht namen de spiegels lucht, publiek en gevels in zich op, en door het lijnenspel had je niet eens door dat er twee wagens onder reden.
Zo verbeeldde Stuivezand de kwetsbaarheid van de zee, indringend en zonder clichés. De jury gaf Zeespiegel een pluim voor artistieke verfijning, technische beheersing en inhoudelijke diepgang op een zeldzaam hoog niveau.
Elke wagen krijgt in het rapport een gedetailleerde bespreking, als bijdrage aan het gesprek tussen jury en ontwerpers. “We willen uiteindelijk allemaal hetzelfde: genieten van een prachtig corso dat we samen maken”, schrijft De Beer. Hij sluit af met de woorden van een van zijn juryleden. “Wees lief voor elkaar en daarmee lief voor de cultuur en de waarde van het corso.”
