Een koninklijke onderscheiding is een mooie waardering: Vrijwilliger zijn zit Jan van Gool in het bloed
Door: René Mensen AlgemeenETTEN-LEUR - Een lunchafspraak met zijn vrouw en dochter leek het hoogtepunt van de dag te worden. Maar op de vrijdag voor Koningsdag kreeg Jan van Gool een veel grotere verrassing voorgeschoteld. Burgemeester Marina Starmans stond plotseling in zijn woonkamer om hem mee te delen dat hij was benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.
“Toen ik muzikanten door de straat zag aankomen en even later de burgemeester binnenstapte, was het meteen duidelijk”, vertelt Jan met een glimlach. “Je doet het niet voor een lintje, maar als je er dan een krijgt, is dat natuurlijk een grote eer.”
Vrijwilliger in hart en nieren
De onderscheiding kreeg Jan niet zomaar. Vrijwilligerswerk loopt als een rode draad door zijn leven. Waar hij ook actief werd, bij verenigingen, werkgevers of organisaties, duurde het meestal niet lang voordat hij een bestuurlijke of ondersteunende rol op zich nam.
“Ik kan me bijna niet voorstellen dat er mensen zijn die dat niet hebben”, zegt hij. “Als ik ergens lid word, wil ik graag iets bijdragen. Een vereniging geeft je veel plezier en dan is het mooi om daar ook iets voor terug te doen.”
Die betrokkenheid zorgde ervoor dat hij regelmatig kort na zijn aanmelding al een bestuursfunctie vervulde. “Bij wijze van spreken stond ik in het verenigingsblad eerst onder het kopje ‘nieuwe leden’ en een paar pagina’s verderop al onder ‘nieuw bestuurslid’.”
Volgens Jan levert vrijwilligerswerk veel meer op dan mensen soms denken. “Je wordt er rijker van. Niet financieel, maar in contacten, vriendschappen, netwerken en vooral het gevoel dat je iets kunt betekenen. Dat was voor mij altijd de echte beloning.”
Van biljartvereniging tot hengelsport
De eerste bestuurservaring deed Jan al op in zijn jonge jaren bij de biljartsport. Ook tijdens zijn militaire diensttijd en later in zijn werkzame leven bleef hij actief. Naast zijn loopbaan in de wereld van gasdistributie, waarin hij verschillende functies vervulde, van geiserpoetser tot bouwkundig opzichter, zette hij zich in voor medezeggenschapsorganen en tal van verenigingen.
Tegenwoordig is hij onder meer secretaris van hengelsportvereniging De Kleine Voorn. Toch zou hij die functie graag eens overdragen. “Ik blijf met plezier vrijwilliger, maar het lijkt me ook leuk om weer eens iets anders te doen”, zegt hij. “Alleen blijkt het lastig om opvolgers te vinden.”
Zorgen om de toekomst
Juist dat baart hem zorgen. Veel vrijwilligersorganisaties draaien op een relatief kleine groep betrokken mensen. Bij De Kleine Voorn telt de vereniging ongeveer 1.200 leden, maar dat betekent niet automatisch dat er voldoende mensen beschikbaar zijn voor bestuurswerk. “Je zou denken dat er altijd wel iemand tussen zit die zo’n taak wil overnemen, maar dat valt tegen”, vertelt Jan. “Dat zie je op meer plekken gebeuren.”
Toch blijft hij positief. Klagen past niet bij hem. “Anders had ik het nooit zo lang volgehouden als vrijwilliger. Natuurlijk zijn er weleens minder leuke momenten, maar die horen erbij. Ze zorgen voor leren en te relativeren.” Voorlopig gaat hij dan ook onverstoorbaar door. “Mijn geluk is dat ik vrijwel alles wat ik doe leuk vind. Uiteindelijk heb ik geleerd dat het altijd goed komt.”
Met zijn Koninklijke onderscheiding krijgt die jarenlange inzet nu ook officieel erkenning. Een erkenning voor iemand die zich al decennialang belangeloos inzet voor anderen en voor wie vrijwilligerswerk niet zomaar een bezigheid is, maar een manier van leven.
