Cees en Addie Wierikx-Tak vieren briljanten huwelijk

OUD GASTEL - Het huwelijk van Cees Wierikx (86) en Addie Tak (83) heeft op 11 februari de briljanten status bereikt. Locoburgemeester én neef Hans Wierikx kwam mede namens de gemeente het nog steeds geheel zelfstandig wonende echtpaar van harte gelukwensen. Samen met de naaste familieleden werden, onder het genot van een hapje en een drankje, de nodige herinneringen opgehaald.

Addie is afkomstig van ‘de Zeg’. Haar vader gaf daar rijles en had onder meer een taxibedrijf. “Zover ik weet zijn wij geen familie van de vele ‘Takken’ die er in Gastel wonen”, zegt ze. Cees is een echte Gastelaar en geboren op de Kralen. Ze hebben elkaar leren kennen op de Kalsdonkse kermis in Roosendaal. “Zij was daar met enkele vriendinnen en ik met mijn maten. Meteen had ik een oogje op haar. Zij had iets speciaals: ‘Da waar dur jin vor mij’. Omdat zij mij ook wel zag zitten, heb ik er niet veel moeite voor hoeven doen”, herinnert Cees zich nog goed. “We hebben allebei nooit een ander gehad”, vult Addie aan.

In verwachting

Omdat Addie op zeker moment in verwachting was, kwam het huwelijk eerder dan gepland. “Ik durfde het thuis niet zo goed te vertellen, maar op zeker moment moet je wel. ‘Ga maar trouwen dan’, was het antwoord en verder werd er vroeger niet veel meer over gepraat.” Er kon ingewoond worden bij opa Wierikx in de Wilhelminastraat, waar ruim een maand na de trouwdatum dochter Jolanda geboren werd. Enkele jaren later volgde zoon Johan. Na een jaar konden ze een huisje betrekken op de hoek van ’t Sluiske en de Kerkstraat. Daarna hebben ze 42 jaar in de Dautzenbergstraat gewoond en inmiddels zitten ze alweer 15 jaar in hun huidige woning in de Beukenlaan. Het echtpaar prijst zich gelukkig met vier kleinkinderen, twee achterkleinkinderen en met nog een derde op komst.

Kraanmachinist

Addie heeft de huishoudschool gedaan en tot haar trouwen gediend bij een familie met zes kinderen in Oudenbosch. “Ook op zaterdag en zondag moest ik daar werken.” Nadat haar eigen kinderen wat groter waren, heeft ze 25 jaar bij café-zaal Vogelaars meegeholpen om menig feestje tot een succes te maken. Cees heeft, ondanks dat hij er geen gerichte opleiding voor gevolgd heeft, eerst vijf jaar bij Bakkerij van Sprundel gewerkt. “Verder heb ik veel gedaan. Bij de Suiker Unie zat ik in de winter op de kraan en deed ik in de zomer electro. Bij bouwbedrijf Dekkers in Roosendaal was ik jaren in dienst en heb ik nog meegewerkt aan de bouw van de inmiddels gesloopte bejaardenflat Molenweide. Bij Van de Vorm en bij Ballast Nedam was ik nog kraanmachinist totdat ik met 57 jaar in de VUT kon”, somt hij op.

Voetbal

Voetbalclub SC Gastel vormt een belangrijk onderdeel in het leven van het echtpaar. Cees is op zijn achtste lid geworden en is dat na 78 jaar nog steeds. “17 jaar heb ik in het eerste gespeeld en ik ben ze altijd blijven volgen. Nee, een bestuursfunctie heb ik nooit gehad.” Addie stond langs de lijn om eerst Cees aan te moedigen en jaren later haar zoon Johan. “Ook bij uitwedstrijden was ik erbij.” Nu volgt ze alleen de thuiswedstrijden, maar Cees bezoekt nog steeds zowel de uit- als de thuiswedstrijden. “Als ik dat niet meer zou kunnen...”, verzucht hij. Addie is lid geweest van de vrouwenbond. “Daar ben ik zelfs nog even voorzitter van geweest.” Jarenlang was ze lid van kerkkoor St. Cecilia en van het Gastels Smartlappenkoor. “Dat zingen heb ik altijd heel graag gedaan.”

Bij elkaar

Vakanties gingen met de bus naar Oostenrijk. “Dat waren reizen met veel Gastelse mensen.” Weekendjes weg met familie en vrienden werden tot vijf jaar geleden ook gedaan. Echte hobby’s of bezigheden heeft het echtpaar niet, maar Cees doet graag nog een beetje tuinieren. “En ik heb veel geklust bij de kinderen en kleinkinderen.” Cees en Addie zijn veel bij elkaar. “We passen op de achterkleinkinderen en poetsen samen.”

Gefeest is er bij café Onder de Toren. “Dat was een fantastische middag met ons eigen gezin. We hebben genoten van een high tea en de kleinkinderen hadden een quiz in elkaar gezet.” Als cadeau mogen ze met de kleinkinderen een dagje varen in de Biesbosch. Na al die jaren kunnen ze het nog goed met elkaar vinden. “Zij is de baas, zeg ik altijd. En... uiteindelijk beslis ik”, zegt Cees tot slot lachend.